ನಳಿನ ಡಿ 

ಎಡಬಿಡದೆ ಕವಿಗಳ ಕರೆಸಿ,
ಕಿವಿ ಗಡಚಿಕ್ಕುವಂತೆ ಕರತಾಡನ ಮಾಡದೆ,
ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಯ ಸಾಗುವ ರೀತಿಗೆ,
ನಾನೂ ಸೇರಿ ಗೋಷ್ಠಿಯೆಡೆಯಲ್ಲಿ,

ಎಲ್ಲರೂ ತಂತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರಕಾರ ಓದಿದ್ದು ಮುಗಿದು,
ಆ ಯಮ್ಮಾ,
ಅದೇ ಅಗಲ ಮೊಗದ,
ಕಾಸಿನಗಲ ಕುಂಕುಮದ,
ಗುಂಡಗೆ ಸೀರೆಯುಟ್ಟ,
ಅರೆಬಿಳಿತಲೆಯ, ಉದ್ದ ಜಡೆಯ,
‘ನಾ ಹೆಂಗಸಲ್ಲ ಗಂಡಸೆನ್ನುವಾ’
ಅದೇ ಆಕೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಂತಾಗ,
ಗುಂಡಿಗೆಗಳು ನಿತ್ತವು.

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಡರೊತಿ ಪೊರ್ಟರ್, ಗೆಳತಿಯದಂತೆಂದು,
ಅನುವಾದ
ಶುರುವಿಟ್ಟಾಗ
ಕೆಲವರು ಸೀರೆ ಸರಿಪಡಿಸಲು,
ಇನ್ನು ಹಲವರು ಸೆರಗು ಮುಚ್ಚಿ,
ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ,
ಮೇಲೆತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ.. ‌ಶಿರವಾ,
ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚಿ ಅಂದರು ಶಿವಾ ಶಿವಾ..

ಗಂಡಸರೋ,
ಅಲ್ಲೇ ನೋಟ ನೆಟ್ಟು,
ಆಕೆಯ ಭಾವ, ಭಂಗಿ,
ಪದ್ಯದ ಲಯ,
ಭಾವಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗದಿದಕೆ,
ರೋಸಿ,
ಇನ್ನೂ ಓದುತಿರೆ.. ಲಲನೆಯರು ನಾಚಿ ನೀರಾಗಿ, ಕೆಲವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತು,
ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದ ಉಳಿದವರು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದರು,
ಕಳೆದೇ ಹೋಯಿತು ಕಾಲ,
ಸುಮಾರು ಐದಾರು ವರುಷಗಳು ಮೀರಿದ ಕತೆಯ
ಕವಿತೆಗೆ..
ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ಮೈವೆತ್ತಂತಿರುವ ಆಕೆಯ ಪದ್ಯದ ಓಘ, ವಿಷಯ, ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೆಡೆಗೆ
ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಚಿಂತಕರು ಕುದ್ದು ಎದ್ದರು…

ಕರತಾಡನ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ,
ಸೀಟು ಕಿತ್ತು ನೆಗೆದ ನಾನೆಂದೆ,
‘ಮೇಡಂ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಪದ್ಯವೇ ಎದ್ದು ಬಂದಂತೆ ಓದಿದಿರಿ’
ನಕ್ಕಳಾ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಕೈ ಕುಲುಕಿ..

ಒಕ್ಕಣೆಯ ನೆನಪು ಏನಿತ್ತೆಂದರೆ..
‘ಕೆಂಪು ಕೊಕ್ಕಿನಂತೆ
ಎದ್ದು, ನಾಗರ ಹಾವಿನಂತೆ ಹೆಡೆಯಾಡುತ್ತಾ
ತೂಗಿತು, ಅವಳ ಕಡೆಗೆ,’

‘ಆದರೆ ಓರಿಸಿಸ್ ಸತ್ತಿದ್ದ,’

‘ಪುರುಷತ್ವ ಮಾತ್ರ ಪುಂಗಿನಾದಕ್ಕೆ ಒಲಿದ
ನಾಗದಂತೆ ಆಡಿತು’

ಎಷ್ಟು ಕೈತೊಳೆದರೂ ಜೈಸಿ
ಬರೋ ಕರೋನ ತರನೇ, ಹಳೆ ನೆಪುಗಳು ರೂಮಿಯ ಎದೆಯಿಂದ ಚಿಮ್ಮುವ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ
ಮಿಂದು ನಾನೂ ಆ ತಾಯೂ…
ಬೆತ್ತಲಾದರೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳುವ
ಡೋಂಗಿಗಳೆದುರು,
ಬೆತ್ತಲು ಬೆಳಕಾಗದೇನು?

ಕಾಲ, ಭಾಷೆ, ದೇಶ ಮೀರುವ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ ಶರಣು