ಸಾಹೇಬ

 ಪ್ರಕಾಶ್ ಕೊಡಗನೂರ್

ಅಲಲಲಾ ಸಾಹೇಬ

ಆದೆ ನೀ ಪ್ರಭುದೇವ!

ಅದೇನು ಪರಾಕು

ಅದೆಂಥ ಘನತೆ

ಕೂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ

ನಿನ್ನದೇ ಜನತೆ

ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ

ಅರ್ಚಕರು ನಿನಗಾದರೆ

ಬಡಜನರೇ

ಭಕ್ತರು ನಿನ್ನಯ ಸೇವೆಗೆ

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ಯೋ

ಏನೆಲ್ಲಾ ಬರೆದಿದ್ಯೋ;

ಹಗಲು ಇರುಳೆನ್ನದೆ

ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ಯೋ?

ಯಾರ್ಯಾರ ಕೈ ಕಾಲ್ಹಿಡಿದು

ರೆಕಮೆಂಡು ಮಾಡ್ಸಿದ್ಯೋ;

ಕಪ್ಪಕಾಣಿಕೆಗೂ ಒಪ್ಪಿ

ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಹಂಚಿದ್ಯೋ?

ಅಂತೂ ಆದೆ ನೀ ಸಾಹೇಬ

ದೈವಕಳೆಯಲಿ ಮಿಂದೆ ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ!!

ಅತ್ಲಾಗ ಇತ್ಲಾಗ

ಓಣ್ಯಾಗ ಊರಾಗ

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹವಾ

ನಿಂದೇ ಕಣೋ

ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಂದಲ್ಲಿ

ಅವರಿವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ

ಝಗಮಗಿಸುವ ನೀ

‘ಇಂದ್ರ-ಚಂದ್ರ’ ಅಣೋ

ರಂಭೆ ಊರ್ವಶಿಯರು

ನಿನ್ನೆಡಬಲಗಳಲ್ಲಿ

ಸುರಸುಂದರಾಗಿಯರು

ನೀ ಹೆಣೆವ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ!

ಹೂಸಿದರೂ ನೀ ಮೂಸುವರು

ಹುಸಿನಗೆಯ ಚೆಲ್ಲುವರು

ದುರ್ಗಂಧಕೂ ಸುಗಂಧದ

ಬಿರುದು ದಯಪಾಲಿಸುವರು

ಏನು ಮಹಿಮೆಯೋ

ನಿಂದು ಸಾಹೇಬ

ಸ್ವರ್ಗ ಧರೆಗೇ

ತಂದ್ಯಲ್ಲೋ ಮಹಾರಾಯ!