–ನಿಶಾ ಗೋಪಿನಾಥ್.ವಿ

ಹಾಸಿಗೆಯ ಮಡಚುಗಳು

ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ
ಅವಳು ನಿದ್ರಿಸಲಿಲ್ಲ
ಅವಳ ಹಾಸಿಗೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ
ಅವನ ಉಸಿರಿನ ಒಂದು ಗಾಳಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು.

ಚಂದ್ರನು
ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ
ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ,
ಅವಳು
ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಕೈ ಚಾಚಿದಾಗ
ರಾತ್ರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೀರಾಯಿತು.

ಅವನು
ಒಂದು ನೆರಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ;
ನಿದ್ರೆಯೊಳಗೆ ಕರಗುವ
ಬೆಂಕಿಯ ಮೌನ.

ಅವಳ ಮೌನದ ವಾಸನೆ
ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಎಬ್ಬಿಸಿತು,
ಅವಳ ನಗುವಿನ ನೆನಪು
ದ್ರಾಕ್ಷಾರಸದಂತೆ
ಅವನ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹರಿಯಿತು.

ಅವಳ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ
ಅವನು ಹೆಸರನ್ನು ಕರೆಯುವಾಗ
ಭೂಮಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡುಗಿತು ಅನಿಸಿತು;
ಎಲ್ಲ ಹೂವುಗಳು
ತಮ್ಮ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಅವನ ಕಡೆ
ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡವು.

ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು…
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ನೋಡಿದ್ದು
ಪ್ರೇಮವಲ್ಲ ಮಾತ್ರ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು
ತನ್ನ ಏಕಾಂತದಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಹುಡುಕುವ
ಕೊನೆಯ ದ್ವಾರ.

ಅವನು ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು
ಮಾತನಾಡದೆ ನಿಂತಾಗ
ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವಳ ಹೃದಯದ
ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು
ತನ್ನ ಧ್ವನಿ ಕಂಪಿಸಿತು.

ಆ ರಾತ್ರಿ
ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿಲ್ಲ;
ಆದರೂ
ಅವರ ನಡುವೆ
ಸಮುದ್ರದಷ್ಟು ಆಳವಾದ
ಒಂದು ಉರಿಯುವ ಸಮೀಪತೆ ಇತ್ತು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವಳು ಎದ್ದಾಗ
ಅವನು ಇರಲಿಲ್ಲ
ಆದರೆ
ಅವಳ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮಡಚುಗಳಲ್ಲಿ
ಇನ್ನೂ ಅವನ ಕನಸಿನ ಬಿಸಿ ಉಳಿದಿತ್ತು