-ಪಾಲಹಳ್ಳಿ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಇಂದು ಹಿಮಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹಳ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಕಪ್ಪು ಮುಖವಾಡ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಹೋದಳು. ಅಣ್ಣನ ನವಿಲು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗಿದೆ. ನನ್ನ ಇಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ; ಅದರ ಕಡೆಯಿಂದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಶಬ್ದವೂ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಣ್ಣನೂ ನಾನೂ ಮಲಗಿದ್ದೇವೆ, ನಾವೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಅಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ—ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲದಾಗ ಅವರು ಕುಣಿಯುವ ಹಾಗೆ! ಅವರು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅದ್ಭುತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೆ. ಎಂಥ ಹುಚ್ಚು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು! ಎಂಥ ಎತ್ತರದ ಜಿಗಿತಗಳು! ಒಬ್ಬ ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿನಂತೆಯೇ. ಅವರು ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯ ಬಸವಣ್ಣನಿಗೂ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೂ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನುಡಿಸುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಪ್ಪ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಮೊದಲು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆಯೇ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ! ನಿಜಕ್ಕೂ ಉನ್ಮತ್ತ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ನೃತ್ಯ; ಜಗತ್ತೇ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ! ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಪರ್ವತವೇ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಈ ನೃತ್ಯ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಹೆದರಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಸಂಗೀತವೆಂದರೆ ಮೆದುವಾಗಿರಬೇಕು—ನಾನು ಅದನ್ನು ಸಕ್ಕರೆಪಾಕದಂತದ್ದು ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ಅಪ್ಪನೂ ಅವಳ ಜೊತೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಧಾನವಾದ ನೃತ್ಯ, ಸಂಗೀತದ ಸ್ವರಗಳೂ ಅಲುಗಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅದು ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಅಪ್ಪ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಆಡುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲದಾಗ ಆ ನಿಧಾನವಾದ ನೃತ್ಯವನ್ನೇ ಅಣಕು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಪ್ಪು ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೂ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಣ್ಣನೂ ನಾನೂ ನಗುತ್ತೇವೆ.

ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದು ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗೆ ತಂದ ಹಾಗೆ! ಹೌದು, ಪರ್ವತ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಪ್ಪ ನೃತ್ಯ ಶುರುಮಾಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ಅಪ್ಪನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನ ಹಿಂದಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಅಲುಗಾಡದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ನಡುಕ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ, ನಮಗೆ ನಿಲ್ಲಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. “ಅಪ್ಪ, ನೀವೇನಾದರೂ ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು!”

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೆರೆಯುತ್ತವೆ. (ದಯವಿಟ್ಟು ಮೂರನೆಯ ಕಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಬೇಡಿ. ಅಮ್ಮ ಅದನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲ, ಅವರ ಗೆಳೆಯ ಬಸವಣ್ಣ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ಕಲ್ಪಿಸುವ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದಿರಬೇಕು ಎಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ.) ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿವೆ, ಕೋಪಗೊಂಡಿವೆ. ಅವರು ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪರ್ವತದ ಬುಡದ ಕಡೆ ಇಳಿಯುತ್ತವೆ. ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸದ ಏನೋ ಒಂದಷ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ತಕ್ಷಣ ಅವರು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ದೇಹ ಮೇಲಕ್ಕೆ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಬಹುಶಃ ಒಂದು ತೆಂಗಿನಮರದಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ! ನಂತರ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಾರೆ—ಅಗಾಧ ಶಬ್ದ! ಪರ್ವತದ ನಡುಕ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಿಶ್ಶಬ್ದ. ನಂತರ ಒಂದು ಅಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ನರಳಾಟ. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅದೂ ನಿಂತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಏನೋ ಶಬ್ದ, ಸಂಗೀತ! ಆಲಾಪನೆ! ಹೌದು, ಯಾರೋ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮಧುರವಾಗಿದೆ. ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾವು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ.

ಅಪ್ಪ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಆ ಹತ್ತು ತಲೆಯ ರಕ್ಕಸ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.” “ಹತ್ತು ತಲೆ!” ಎಂದು ಅಣ್ಣ ಬೆರಗಾಗುತ್ತಾನೆ. “ಪ್ರತಿ ತಲೆಯೂ ಹಾಡುತ್ತದೆಯೇ?” ನಗುತ್ತಾ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಅವನು ಮಹಾನ್ ಯೋಧ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸೋಲಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಯಾರೂ ತನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತೆ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಬುದ್ಧಿಶಾಲಿ ಕೂಡ; ಆದರೆ ಮಹಾ ಅಹಂಕಾರಿ! ಇಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ವರ ಕೇಳಲು ಬಂದು ಪರ್ವತ ಹತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ನಾನು ಅವನನ್ನು ತಡೆದೆ. ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂದು ಪರ್ವತವನ್ನೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೂ ಕೋಪ ಬಂತು, ಅದಕ್ಕೇ ಜಿಗಿದೆ.””ಅದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಜಿಗಿತವಾಗಿತ್ತು,” ಎಂದು ನಾವು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಅವರು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ರಕ್ಕಸನ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ.ಅಪ್ಪ ಜಿಗಿದು ಕೆಳಗೆ ಬಂದಾಗ ರಕ್ಕಸನ ಕೈಗಳು ಪರ್ವತದ ಕೆಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡವು. ಅದಕ್ಕೇ ಅವನು ಅಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡಲು ಬರುತ್ತದೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ ಅಳುವೇ ಹಾಡಾಯಿತು. “ಈ ರಕ್ಕಸರು ಯಾರು?” ಎಂದು ಅಣ್ಣ ನಮ್ಮ ಬಸವಣ್ಣನನ್ನು ಹಿಂದೆ ಕೇಳಿದ್ದ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು, “ಏನೋ ಪಂಗಡಗಳು ಅಂತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ—ದೇವತೆಗಳಂತೆ, ರಕ್ಕಸರಂತೆ! ಯಾರಿಗೂ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ,” ಎಂದಿದ್ದ.

ಹೌದು, ಸಂಗೀತ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. “ಕುತಂತ್ರಿ ರಕ್ಕಸ! ಸಂಗೀತದ ಮೂಲಕ ನನ್ನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ!” ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಮಹಾ ಇಷ್ಟ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಅವರು ರಕ್ಕಸನ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಣ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, “ನೋಡ್ತಾ ಇರು, ಅಪ್ಪ ಅವನು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.” ಅಪ್ಪನ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಇದು, ಅವರು ತುಂಬಾ ಉದಾರಿಗಳು; ಅಮ್ಮ “ಭೋಳೆನಾಥ್” ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೂ ಸಂಗೀತ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.ಅಪ್ಪ ರಕ್ಕಸನನ್ನು ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಬರಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಪ್ಪನ ಮುಂದೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ತನಗೆ ಒಂದು ವರ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಪ್ಪ ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ, “ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ,” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ರಕ್ಕಸನ ಕಣ್ಣು ಅಪ್ಪನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಲಿಂಗರೂಪದ ಶಿಲೆಯನ್ನು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು. “ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಗುಂಡಗಿನ ಕಲ್ಲು ಬೇಕು,” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ಅಪ್ಪ ಇದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಕೊಡುವ ಅಧಿಕಾರ ಅವರಿಗಿಲ್ಲ; ಅದು ಅಮ್ಮನ ಆಸ್ತಿ, ಅವಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಆ ಶಿಲೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನಾನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದಳು, “ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಬಗ್ಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಶಿಲೆಯ ಮುಂದೆ  ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದು ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟ!” ಅವಳು ಅದನ್ನು ‘ಆತ್ಮಶಿಲೆ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ್ದಳು, “ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಆತ್ಮವನ್ನು ತೆಗೆದು ಈ ಕಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ!”ಹೌದು, ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅಮ್ಮ ಹುಚ್ಚೆದ್ದುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ! ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ರಕ್ಕಸನಿಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮಾತುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಲ್ಲ? ಅವರು ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. “ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯ ಬಸವನನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಾರದೇ?” ಗೆಳೆಯ ಬಸವಣ್ಣ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ರಕ್ಕಸನಿಗೆ ಬಸವಣ್ಣ ಬೇಡ, ಅವನಿಗೆ ಆತ್ಮಶಿಲೆಯೇ ಬೇಕು.ಅಪ್ಪ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ, “ನಿನ್ನ ದ್ವೀಪ ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಅದನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಅಂಗೈಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಬೇರೆಲ್ಲಾದರೂ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರೆ, ಅದು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ.” ರಕ್ಕಸ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷ, ಹಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಪ್ಪ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಮೂರ್ಖ! ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಮರಣವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ!” ಆದರೂ ಅಪ್ಪ ತಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅಮ್ಮ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಮುಖವಾಡವನ್ನು ಅವಳ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದಳು. ಕಾಳಿಮಾತೆಯಾಗಿ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಸಾಹಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಶುರುಮಾಡಿದಳು. ಆದರೆ ನಾವು ನಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳು ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಸತ್ಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಹುಚ್ಚೆದ್ದುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಅಷ್ಟು ರೇಗಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಎಂದೂ ನೋಡಿಲ್ಲ! “ಆ ಕಲ್ಲು ಆ ರಕ್ಕಸನ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು. ಹೇಗಾದರೂ ಆ ಆತ್ಮಶಿಲೆಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು, ಇಲ್ಲವಾದರೆ…” ಎಂದು ಅವಳು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ನಂತರ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅಪ್ಪ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. “ಅದು ರಕ್ಕಸನ ದ್ವೀಪ ತಲುಪದಂತೆ ನಾನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ರಕ್ಕಸ ಈಗಾಗಲೇ ಬಹಳ ದೂರ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಬೆಳಗಾಗಿದೆ, ಅವನು ಸಮುದ್ರದ ದಡದ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯೇನೋ ಸರಿ, ಆದರೆ ಅವನೂ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂಗೈಯನ್ನು ಚಾಚಿಕೊಂಡು ಅದರ ಮೇಲೆ ಆತ್ಮಶಿಲೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ನಡೆದು ಹೋಗುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ.ನಾನೂ ನನ್ನ ಪೂರ್ವ ರೂಪ (ಬಾಲಕ) ತಾಳಿ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಮಾತಾಡಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಅವನು ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಸಾಹಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಹೋದ. ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ, “ಸ್ವಾಮಿ, ಆ ಕಲ್ಲಿನ ತುಂಡನ್ನು ನಾನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲಾ?” ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, “ಬೇಡ ಹುಡುಗ, ನಾನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ.” “ಆದರೆ ಬೆಳಗಾಗಿದೆ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲ?” ಎಂದೆ. ನಾನು ಕಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದೆ. ಬೇಡ ಬೇಡ ಎಂದ. ಆದರೆ ಕಡೆಗೂ ಒಪ್ಪಿ, “ಏನೇ ಆಗಲಿ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಡಬಾರದು,” ಎಂದು ಮೂರು ಬಾರಿ ಹೇಳಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋದ.

“ಆಗಲಿ” ಎಂದೆ ನಾನು. ಕಲ್ಲು ಭಾರವಾಗಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಇನ್ನೂ ಭಾರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದು ನನ್ನ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯಲೂ ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ! ಬಹುಶಃ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೇನೋ!

ಏನೇ ಇರಲಿ, “ಸ್ವಾಮಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇಗ ಬನ್ನಿ, ಇದು ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ!” ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ನಾನು ನಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ! ಆದರೆ ರಾಕ್ಷಸ ಎಲ್ಲೋ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಇದ್ದಾನೆ. ಆದರೂ ಅವನ ಧ್ವನಿ ನನಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ, “ಹುಡುಗಾ, ದಯವಿಟ್ಟು ಕಾಯು. ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಹೊತ್ತು.” ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕೂಗುತ್ತೇನೆ, “ಇದು ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಗಿದೆ!” ಅವನು ತಾನು ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವುದರ ಅನುಭವ ನನಗೂ ಆಗುತ್ತದೆ; ಅವನ ಭಾರವಾದ ದೇಹದಿಂದ ಭೂಮಿಯೇ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಾನು ಆತ್ಮಶಿಲೆಯನ್ನು ಸಮುದ್ರದ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ರಾಕ್ಷಸ ನನ್ನನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾನೆ, ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಓಡಿಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

ಅಮ್ಮನ ಕೋಪ ಹೊರಟುಹೋಗಿದೆ. “ಬಿಡು, ಆ ಕಲ್ಲು ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು? ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಆತ್ಮ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಇದೆ, ಅದನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ,” ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ.ರಾಕ್ಷಸ ತನ್ನ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿರಬೇಕು, ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ನನ್ನನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಗಿರಬೇಕು. ನಂತರ ಅವನು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟನೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಆತ್ಮಶಿಲೆ? ನಾನು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲೇ ಇನ್ನೂ ಇದೆ.

(ಎರಡು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ‘ ಸ್ನೋ ಮೌನಟನ್ ಟೇಲಸ್ ‘ ಎಂಬ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಕನ್ನಡ ರೂಪಾಂತರ)