ವಚನಗಳು

ಎಂ ಎಂ ಶೇಖ್ ಯಾದಗಿರಿ

ಕುರಿಮಂದೆಯಿದು
ನಡೆಯುತಿಹುದು
ಕಾಗೆಗಳ ಹಿಂಡಿದು
ಅರಚುತಿಹುದು
ಮುಂದಿಹುದು ಕಾಂಚಾಣ
ನಿಲ್ಲಿಸುವರಾರು ಪ್ರಿಯ ‘ಗರೀಬನವಾಜ್.’

***

ನಾನು ನನ್ನದೆಂದು
ಒದ್ದಾಡಿ ಸಾಯುತ್ತಿರುವೆ
ಬಸವನ ಹುಳುವಿನಂತೆ
ಪಾಪ ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವೆ
ನಾಲ್ಕು ಜನರು ಸಿಗರು
ನನ್ನ ಹೊತ್ತು ಸಾಗಲು ಪ್ರಿಯ ‘ಗರಿಬ ನವಾಜ್’

***

ಧರ್ಮವೆಂದು ಹೇರುತಿಹರು
ಹೆಂಡ ಕುಡಿಸಿ ಕೋತಿಗೆ,
ಬಾವಿಯಲಿಳಿದು ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ
ಕಂಡ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ನನ್ನದಲ್ಲ
ನೆತ್ತಿಗೇರಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ
ಪಾದದ ನೆರಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಪ್ರಿಯ ‘ಗರೀಬ್ ನವಾಜ್’

***

ಶುದ್ದವೆಂದ ನಾಲಿಗೆ ಕಚ್ಚಿ
ನುಡಿಯುವೆ ಬೇರೆಯವರ ಕರ್ಮ
ನಡೆವ ಹೆಜ್ಜೆ,ನುಡಿವ ಮಾತು
ಕದಡುತ್ತಿದೆ ತಿಳಿನೀರು
ತೋರಲಾಗದೆ ಹಂಚಲಾಗದೆ
ನನಗೂ ಕುಡಿಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಪ್ರಿಯ ‘ಗರೀಬ್ ನವಾಜ್’

***

ನಾನಿಲ್ಲ ನನ್ನೊಡನಿಲ್ಲ ನೀನು
ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಎದುರಾಗುತ್ತಿರುವೆ
ಕನ್ನಡಿಯಲಿ ಕಂಡ ಬಿಂಬ
ಗುರುತುಹಚ್ಚಲು ಬೆಳಕ ಹುಡುಕುತಿರುವೆ
ಬೆಳಕಿದ್ದ ಮನೆಯ ಕದ ಮುಚ್ಚಿ
ಕುಳಿತಿರುವೆ ಕೈಮೇಲೆತ್ತಿ ಪ್ರಿಯ ‘ಗರೀಬ್ ನವಾಜ್’

***

ನನ್ನ ನೋವು ನನ್ನ ನಲಿವು
ಅಡಗಿದೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ
ಚಿವುಟಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವೆ
ಕಚ್ಚಿ ನೆಕ್ಕುತ್ತಿರುವೆ
ತಿಳಿದ ರುಚಿ ತಿಳಿಸಲು
ತೆರೆದ ನಡೆಯ ಅರಿಯಲು ಪ್ರಿಯ ‘ಗರೀಬ್ ನವಾಜ್’