-ಪ್ರಕಾಶ ಶೆಟ್ಟಿ

ಮೂಡಬಿದ್ರೆಯ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ನದೀಮ್ ಅವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ವಾಟ್ಸಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ Vheer Zhaara ಚಿತ್ರದ ಮ್ಯೂಸಿಕ್, ಸ್ಟೇಟಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮನೆ.

ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಏನೋ ಒಂದು ನೋವು, ಒಂದು ನೆನಪು, ಒಂದು ಮೌನ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ…
ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆ ಕಳಿಸಿದೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವರಿಂದ ಉತ್ತರ ಬಂತು—
“ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ಸರ್… ಆಟ ಆಡಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆ… ಈಗ ಡೆಮಾಲಿಶ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ… ಬೇಜಾರಾಯ್ತು…”
ಆ ಒಂದು ಸಾಲು ಓದಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ…
ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಯಿತು.
ಒಂದು ಮನೆ ಅಂದರೆ ಇಟ್ಟಿಗೆ, ಸಿಮೆಂಟ್, ಬಾಗಿಲು, ಕಿಟಕಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ನಗು, ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಓಟ, ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಬಿದ್ದ ಗಾಯ, ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಕಣ್ಣೀರು… ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಸ್ಮೃತಿ. ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬದುಕಿಲ್ಲ…
ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇವೆ.

ನದೀಮ್ ಹೇಳಿದ “ಆಟ ಆಡಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆ” ಎಂಬ ಪದಗಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ವರ್ಣನೆ ಅಲ್ಲ… ಅದು ಒಂದು ಜೀವನದ ಕಥೆ.
ಹಿರಿಯರು ಕಟ್ಟಿದ ಮನೆ…
ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದ ರೂಪಿಸಿದ ಆಶ್ರಯ…
ಅವರು ಬೆಳೆಸಿದ ಸಂಸಾರ…
ಅವರು ನಕ್ಕಿದ್ದ, ಅತ್ತ, ಹೋರಾಡಿದ, ಬದುಕಿದ ಸ್ಥಳ…

ಅಂತಹ ಮನೆಗಳು ಕೇವಲ ಕಟ್ಟಡಗಳಲ್ಲ. ಅವು ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಬೇರು ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಒಂದು ಮರದಂತೆ. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿದ್ದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಆಧುನಿಕ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೂ… ಆ ಬೇರು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಂದು ನಾವು ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ…
ಒಮ್ಮೆ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಾಗ…
ಮನಸ್ಸು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತದೆ…
ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಗೆ…
ಆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ…
ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ ದಿನಗಳು…
ಮಳೆಯಲ್ಲೆ ತೋಯ್ದ ಕ್ಷಣಗಳು…
ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈಯಿಂದ ತಿಂದ ಊಟ…
ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು…
ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕುವೆಂಪು ಅವರ “ಮನೆ ಮನೆ ನನ್ನ ಮನೆ” ಎಂಬ ಕವಿತೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಆ ಕವಿತೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈ ಸಾಲುಗಳು… ಹೃದಯವನ್ನೇ ನಡುಗಿಸುತ್ತವೆ—
“ನಾನು ಬದುಕೊಳುಳಿವ ಮನೆ,
ನಾನು ಬಾಳಿಯಳಿವ ಮನೆ:
ನನ್ನದಲ್ಲದಿಳೆಯೊಳಿಂದು
ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನನ್ನದೆಂದು
ಬೆಂದು ಬಳಲಿದಾಗ ಬಂದು
ನೀರು ಕುಡಿವ ನನ್ನ ಮನೆ…”

ಈ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಸತ್ಯ ಇದೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೋಗಬಹುದು… ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಬದಲಾಗಬಹುದು… ಆದರೆ ಒಂದು ಮನೆ…
ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಯುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಮರಳಿ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ದಿನ ಅದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ… ಅದರ ಗೋಡೆಗಳು ಕುಸಿದರೂ… ಅದರ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಕಳೆದುಹೋದರೂ… ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನದೀಮ್ ಅವರ ಮನೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅದು ಇನ್ನು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಇರದಿದ್ದರೂ… ಅದು ಅವರ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಸಾಲು ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದೆ—
“ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿರುವ ಮನೆ ಯಾವತ್ತೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತದೆ…”
ಅದನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ… ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ನಾವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ— ನಾವು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ…
ನಾವು ಬೆಳೆದಿದ್ದೇವೆ… ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ… ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಏನೆಂದರೆ… ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ… ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಒಂದು ಭಾಗ…
ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಗು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ಆ ಮನೆಯ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳಿವೆ.
ಆ ಮನೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಉಸಿರಿನ ಸ್ಪಂದನೆ ಇದೆ.

ಆದುದರಿಂದ…
ಮನೆ ಕಳೆದುಹೋಗಬಹುದು…
ಆದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ… ಅದರ ಅನುಭವ… ಅದರ ಪ್ರೀತಿ…
ಯಾವತ್ತೂ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ನದೀಮ್ ಅವರ ಮನೆ ಕುಸಿಯಬಹುದು…
ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೂ ಇರದೇ ಹೋಗಬಹುದು…
ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ…
ಆ ಮನೆಗಳು ಸದಾ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತವೆ.
ಒಂದು ಮೌನದಂತೆ…
ಒಂದು ನೆನಪಿನಂತೆ…
ಒಂದು ಹೃದಯದ ಭಾಗದಂತೆ…
ಮನೆ…
ಅದು ಕೇವಲ ಸ್ಥಳವಲ್ಲ…
ಅದು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗ.
ಮನೇ ಮನೇ ಮುದ್ದು ಮನೇ…
ಮನೇ ಮನೇ ನನ್ನ ಮನೇ…

ನಧೀಮ್ ರವರ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೆಸಿತು