ಮಂಜುನಾಯಕ ಚಳ್ಳೂರು ಅವರ ‘ಹುಂಚಿ ಹೂ‘

ಅಹರ್ನಿಶಿ ಪ್ರಕಾಶನ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ.

ಈ ಕೃತಿಯ ಕುರಿತ ಶಿವಪ್ರಸಾದ ಪಟ್ಟಣಗೆರೆ ಅವರ ಬರಹ ಇಲ್ಲಿದೆ.

-ಡಾ.ಶಿವಪ್ರಸಾದ ಪಟ್ಟಣಗೆರೆ

‘ಕಿತ್ತಳೆ ಚಿಟ್ಟೆ’ ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ, ನಂಬಿಕೆಯ ಅರ್ಥ, ದೈಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಶೋಧಿಸುವ ಕಥೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಪರಿಚಯವೊಂದರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಈ ಕಥೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಚೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಮನುಷ್ಯನ ಒಳಜಗತ್ತಿನ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಮೌನದ ದುರಂತಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಥೆಯ ಆರಂಭವೇ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ‘ಕಿತ್ತಳೆ ಚಿಟ್ಟೆ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಖಾತೆ, ಕಪ್ಪು ಹಂಸದ ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಅದರ ಬಿಳಿಬಿಳಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ತನ್ನದೇ ಭಾವಚಿತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸದೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪಿನ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಅಭಿರುಚಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುವ ಕವಿತಾ, ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯುತ್ತಾಳೆ.

ಕಥಾನಾಯಕನಿಗೂ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆ. ಈ ಸಾಮ್ಯವೇ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ಸೇತುವೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಿನಿಮಾ ಕುರಿತ ಮಾತುಕತೆಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಅವರ ಸಂಬಂಧ ಕ್ರಮೇಣ ಆತ್ಮೀಯತೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಲಾತ್ಮಕ ಅಭಿರುಚಿಯಲ್ಲ. ಅವು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಬೆಳಕು-ಕತ್ತಲೆ, ಪ್ರಕಟಿತ-ಅಪ್ರಕಟಿತ ಮತ್ತು ಕಾಣುವ-ಕಾಣದ ಬದುಕಿನ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿ ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಕವಿತಾಳ ಮುಖ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಕಥಾನಾಯಕನ ಕುತೂಹಲ, ಬಾಹ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಿಗೂಢತೆಯೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಥೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆ ಕವಿತಾಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ನೇರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮಾತನಾಡುವ ಅವಳು, ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಾಗ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ತಡವರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆನ್‌ಲೈನ್‌ನಲ್ಲಿನ ಅವಳ ದೃಢತೆ ಮತ್ತು ನೇರ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿನ ಅವಳ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಕಥಾನಾಯಕನಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ವೈರುಧ್ಯದ ಮೂಲಕ ಲೇಖಕರು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ನೈಜ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪರದೆಯ ಆಚೆ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ಎದುರಿಗಿರುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಕವಿತಾಳ ಮಾತಿನ ಶೈಲಿ ಬದಲಾಗುವುದು, ಅವಳ ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಕೈಗಳ ಮೂಲಕವೇ ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ರೀತಿ, ಅವಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಹಲವು ಪದರಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ.

ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಕಥಾನಾಯಕನ ಭಾಷೆಯೂ ಅವಳ ಒಡನಾಟದಿಂದ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ದೀರ್ಘವಾದ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತಗೊಳಿಸಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ, ತನ್ನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಪ್ರೀತಿ ಕೇವಲ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅನುಭವವಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಯ ಮೇಲೂ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಥೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಕವಿತಾಳಿಗೆ ಕಥಾನಾಯಕನ ಕೈಗಳ ಮೇಲಿರುವ ವಿಶೇಷ ಮೋಹ. ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೈಕುಲುಕುವಾಗ ಅವಳು ತೋರಿಸುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ನಂತರದ ಭೇಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಬೆರಳುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುವುದು, ಕೈಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿವೆ. ಕವಿತಾಳಿಗೆ ಕೈಗಳು ಕೇವಲ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳಲ್ಲ. ಅವು ಭರವಸೆಯ, ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯ ಸಂಕೇತಗಳು. ಅವಳ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತಳೆಯ ಸಿಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಹಣ್ಣಿನ ರೂಪ ನೀಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಕಥಾನಾಯಕನ ಕೈಗಳು, ಅವಳ ಚೂರುಚೂರಾದ ಬದುಕನ್ನು ಮರುಜೋಡಿಸಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯ ರೂಪಕವಾಗುತ್ತವೆ.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕಥೆಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಿತ್ತಳೆಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಸಿಪ್ಪೆಯಾಗಿ ತಿಪ್ಪೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ತಾನು, ಕಥಾನಾಯಕನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಜೀವ ಪಡೆದು ಕಿತ್ತಳೆ ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಕವಿತಾಳ ಕನಸು, ಅವಳ ಆಂತರಿಕ ನೋವಿನ ರೂಪಕವಾಗಿದೆ. ಈ ಕನಸು ಅವಳ ಭೂತಕಾಲದ ಕುರಿತು ನೇರ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಗಾಯವೊಂದಿದೆ ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕಥಾನಾಯಕನ ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಳು ಇಡುವ ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಮೂಲತತ್ತ್ವವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ: ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅವರ ದೇಹವನ್ನು ಬಯಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದೂ ಹೌದು.

ಕಥೆಯ ನಿರ್ಣಾಯಕ ತಿರುವು ಲಾಲ್‌ಬಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳತ್ತ ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕನನ್ನು ಕವಿತಾ ಎದುರಿಸುವ ಪ್ರಸಂಗ, ಅವಳೊಳಗಿನ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತದೆ. ಈ ಘಟನೆ ಕೇವಲ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಸಭ್ಯತೆಯ ಚಿತ್ರಣವಲ್ಲ; ಮಹಿಳೆಯ ದೇಹ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿತನದ ಮೇಲೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅತಿಕ್ರಮಣದ ಸೂಚನೆಯೂ ಹೌದು.

ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಕವಿತಾ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ದೈಹಿಕ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಕಥಾನಾಯಕ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ತನ್ನ ಆಸೆಯ ಆವೇಶದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮೇಲೆರಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಬಹುಕಾಲದ ಆಸೆಯ ಈಡೇರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಕವಿತಾಳ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಗಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕಥೆ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತದೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಅನುಭವಗಳು ಒಂದೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಥಾನಾಯಕನಿಗೆ ದೈಹಿಕ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಹಜ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕವಿತಾಳಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ದೈಹಿಕ ಅನುಭವವಲ್ಲ; ಅದು ತನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.

ಅವಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ ವರ್ತಿಸುವ ಕಥಾನಾಯಕನ ನಡೆ ಸಂಬಂಧದ ಆಳವಾದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಲೇಖಕರು ಇಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕ ಸಮ್ಮತಿಯೊಂದೇ ಸಾಕೇ, ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಿದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಓದುಗರ ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕಥಾನಾಯಕನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವು ಉಂಟಾಗುವುದು, ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ನಡುಗುವ ದೇಹವನ್ನು ಕಂಡಾಗ. ಆದರೆ ಆಗಾಗಲೇ ಅವಳ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಧಕ್ಕೆಯುಂಟಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರು ಕಥಾನಾಯಕನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಳನನ್ನಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಆಸೆಯ ನಡುವಿನ ಗೊಂದಲವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಅವನ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವು ಅವನ ನಡೆಗೆ ಸಮರ್ಥನೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಅರಿಯದಿರುವುದೂ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ.

ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಕಥಾನಾಯಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೈಗಳೇ ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಹಿಂದೆ ಕವಿತಾಳಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಕೈಗಳು ಈಗ ಅವನೊಳಗೆ ಅಪರಾಧಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಕಥೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಂಶವಾಗಿದೆ. ಕವಿತಾ ಅವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಮಾತು ಕಥೆಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಮುರಿದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ನೋವು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೇ ನಂಬಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುವುದು ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ಸಂಕಟ.

ಕಥಾನಾಯಕನ ‘ಸಾರಿ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಕವಿತಾಳ ಅಂಗೈ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವ ದೃಶ್ಯ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಸ್ಪರ್ಶವೇ ಸಂವಹನದ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಆ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ನಿರಾಳತೆ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಕೈಗಳು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತವೆ; ಅವಳ ಮೌನ ಆ ಕ್ಷಮೆಯ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಹುಟ್ಟೋದು ಕೂಡ ಪಾಪವಾಗಿರುತ್ತೆ’ ಎಂಬ ಕವಿತಾಳ ಮಾತು ಕಥೆಯ ನೈತಿಕ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವು ನಿಜವಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಭಾರವನ್ನು ಗಾಯಗೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬಾರದು. ಕ್ಷಮಿಸುವುದೋ ಬಿಡುವುದೋ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಅರ್ಥವೂ ಈ ಮಾತಿನೊಳಗಿದೆ.

ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ರೋ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಿದಾಯದ ದೃಶ್ಯ ಅತ್ಯಂತ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಸಹಜವಾಗಿದ್ದ ಕೈಹಿಡಿಯುವ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಕಥಾನಾಯಕ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕವಿತಾ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿನಂತೆ ಅವನ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಹಿಂದಿನ ಸಹಜತೆ ಮರಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎದುರುಬದುರಿನ ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ರೈಲು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಿಟಕಿಗಳಲ್ಲಿನ ಮುಖಗಳು, ಬಣ್ಣಗಳು ಮತ್ತು ಆಕೃತಿಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆರೆತು ಉದ್ದನೆಯ ಗೆರೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ರೈಲು ಹಾದುಹೋದಾಗ ಎದುರಿನ ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಈ ಅಂತ್ಯವು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡುವ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ನಡುವಿನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಂತರವನ್ನೂ ದೃಶ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ರೈಲು ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಂತಂತೆ, ಒಂದು ಘಟನೆ ಅವರ ಸಂಬಂಧದ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ರೈಲು ಹೊರಟುಹೋದರೂ ಆ ಗೋಡೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಹಿಂದಿನ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಮರಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕಥೆ ಉತ್ತರ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಅನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಂತ್ಯವೇ ಕಥೆಯ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಸಂಬಂಧ ಮುಗಿದಿದೆಯೇ, ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ಹಿಂದಿನ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿರಾಳತೆ ಮರಳಬಹುದೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಥೆಯ ಭಾಷೆ ಸಮಕಾಲೀನ ನಗರಜೀವನದ ಮಾತಿನ ಲಯವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಕನ್ನಡದೊಂದಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದಗಳು ಬೆರೆತಿರುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಇಂದಿನ ಯುವಜನರ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಂವಹನವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ. ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಮೆಸೇಜುಗಳು, ಸೆಲ್ಫಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೆಟ್ರೋ ನಿಲ್ದಾಣಗಳು ಕಥೆಯ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಪರಿಸರವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ.

ಕಥೆಯ ಬಹುಭಾಗ ಮೊದಲನೆಯ ಪುರುಷ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಓದುಗರು ಕಥಾನಾಯಕನ ಅನುಭವಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಕವಿತಾಳನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲ ಆಯಾಮಗಳೂ ನೇರವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳ ವರ್ತನೆ, ಮಾತು, ಮೌನ ಮತ್ತು ಕನಸಿನ ಮೂಲಕವೇ ಅವಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ನಿರೂಪಣಾ ವಿಧಾನವು ಕವಿತಾಳ ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಕಥಾನಾಯಕನ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನೂ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಥೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಗಳ ಕುರಿತು ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆ, ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೈಗಳ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗಿ ವಿಕಸಿಸುತ್ತದೆ; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪರಿಪಾಕ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಆರಂಭದಿಂದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಕೈಗಳ ರೂಪಕವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಳಸಿರುವುದು ಕಥೆಯ ರಚನಾತ್ಮಕ ಯಶಸ್ಸಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಮತ್ತು ಅದರ ನಂತರದ ನೋವಿನ ಚಿತ್ರಣ ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಕವಿತಾಳ ಹಿಂದಿನ ಅನುಭವಗಳ ಕುರಿತು ಓದುಗರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ದೊರೆಯಬೇಕೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಗಾಯದ ಮೂಲವನ್ನು ಕಥೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಟ್ಟಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸಬಹುದಿತ್ತೇ ಎಂಬುದು ಚರ್ಚಿಸಬಹುದಾದ ಅಂಶ. ಆದರೂ ಆ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆಯೇ ಅವಳನ್ನು ಒಂದೇ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸದೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಅನೇಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಓದಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ.

‘ಕಿತ್ತಳೆ ಚಿಟ್ಟೆ’ ಪ್ರೀತಿಯ ಸುಂದರತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದರೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ನೆನಪಿಸುವ ಕಥೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ, ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ದೈಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಪರಸ್ಪರರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು, ಅವರ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು.

ಕಥೆಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕಿತ್ತಳೆ ಚಿಟ್ಟೆ ಹೊಸ ಬದುಕಿನ, ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯ ಮತ್ತು ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಚಿಟ್ಟೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿವೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೂ ಆಗಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮುಟ್ಟಬೇಕು; ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಈ ರೂಪಕದ ಮೂಲಕ ಲೇಖಕರು ಪ್ರೀತಿಯ ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯವೊಂದನ್ನು ಮನದಟ್ಟಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ: **ಒಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಹೌದು.**

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಮೆಟ್ರೋ ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗುವುದು ಒಂದು ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಸಂಬಂಧವೊಂದರ ಹಿಂದಿನ ನಿರಾಳತೆಯೂ ಹೌದು. ಆ ನಿರಾಳತೆ ಮರಳಬಹುದೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಥೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಇದೇ ‘ಕಿತ್ತಳೆ ಚಿಟ್ಟೆ’ಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಓದುಗರನ್ನು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಅದರ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಮಹತ್ವ.