–ದರ್ಶನ್ ಕುಮಾರ್

ಎರಡು ಉಸಿರು, ಒಂದಷ್ಟು ಬೆವರು

ದೀಪ ಆರಿದ ಮೇಲೆ
ಕತ್ತಲಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಬಂದಿತ್ತು.
ಉಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಗಳ ಜೊತೆ
ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಕಳಚಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ
ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಉಳಿದದ್ದು ಕೇವಲ
ಎರಡು ಉಸಿರು, ಒಂದಷ್ಟು ಬೆವರು.

ಮಾತಿಲ್ಲದ ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತಿದ
ಆ ಪುರಾತನ ಲಿಪಿಯ ಓದುವ
ದುಸ್ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೈಹಾಕಲಿಲ್ಲ.

ತುಟಿಗಳು ತುಟಿಯನು ಹುಡುಕಿ
ಮೌನವನ್ನೇ ಹೀರುತ್ತಿದ್ದಾಗ,
ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಬಾಯಾರಿಕೆ
ತೀರುತ್ತಿತ್ತೋ ನನಗರಿವಿಲ್ಲ.

ಎರಡು ನದಿಗಳು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ
ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಸಮುದ್ರವಾಗುವ
ಆ ಗಾಬರಿಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ,
ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನೇ ಕರಗಿ
ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಕೇವಲ ಹರಿಯುವಿಕೆಯಾಗಿದ್ದೆ.

ಮುಂಜಾನೆ,
ಕಿಟಕಿ ಸರಿದು ಬಿಸಿಲು ಬಿದ್ದಾಗ
ಮಂಚದ ಮೇಲಿದ್ದದ್ದು
ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಹೊದಿಕೆ ಮಾತ್ರ.
ಆದರೆ…
ಕೋಣೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ
ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದ ಗಂಧದ ಕೊರಡಿನ
ಆ ಸುಟ್ಟ ಘಮ
ಮತ್ತು ಕರಗಿದ ಮೈಯ ತೇವ,
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಂತೆ
ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.