ಆರ್.ಬಿ. ಗುರುಬಸವರಾಜ ಅವರು ವಿಜಯನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಗರಿಬೊಮ್ಮನಹಳ್ಳಿ ತಾಲೂಕಿನ ಬಸರಕೋಡು ಸರಕಾರಿ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಎಂ.ಎ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೋಧ್ಯಮ ಹಾಗೂ ಬಿ.ಇಡಿ ಪದವೀಧರರು. ಬೋಧನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಇವರು ೨೦ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಂಕಣಕಾರ.

ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಇವರ ‘ಮ್ಯೂಸ್: ಅಂತಿಮ ಅಧ್ಯಾಯ’ ಕಾದಂಬರಿ ಇದೀಗ ಧೈನಿಕ ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಭಾಗ – ೧೯

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಧಾರವಾಡದ ಯುವಕ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಸಂದರ್ಶಕರ ಪುಸ್ತಕದ ಚಿತ್ರಗಳು ಈಶಾನ್‌ನ ಇಮೇಲ್‌ಗೆ ಬಂದವು. ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಪುಟಗಳ ಅಂಚುಗಳು ಹರಿದಿದ್ದವು. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಡೆ ಮಳೆಯ ನೀರು ಬಿದ್ದ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು. ಹೆಸರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಹಿಗಳು ಕಾಲದ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಮಸುಕಾಗಿದ್ದರೂ, ದಿನಾಂಕಗಳು ಬಹುತೇಕ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಈಶಾನ್ ಆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಒಂದೊ೦ದಾಗಿ ತೆರೆದ. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ.

ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ದಿನದ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಹೆಸರುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದವು.ಡಾ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಭಟ್.ಅನಿರುದ್ಧ ನಾಗರಾಜ್.ಈಶಾನ್ ಭಟ್.ಅವರ ಹೆಸರುಗಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಮಯದ ಗುರುತು ಇತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ.
ಆದರೆ ಅದೇ ಪುಟದ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಹಿ ಇತ್ತು. ಹೆಸರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರ ‘ವಿ’ ಎಂಬ೦ತೆ ಕಂಡಿತು. ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘…ಯ್’ ಎಂಬ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳು ಇರಬಹುದೆಂದು ಅನಿಸಿತು.ಆ ಸಹಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಈಶಾನ್ ಆ ಪುಟವನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ತೆರೆದು ನೋಡಿದ. ಸಹಿ ಪರಿಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ಅವನು ವಿನಯ್ಗೆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿದ.ನಂತರ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೋಟ್ಬುಕ್‌ನ್ನು ತೆರೆದ.ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದ ಸಾಲು ನೆನಪಾಯಿತು.“ಅವನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕಥೆ ಅವನಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ”ಸ೦ದರ್ಶಕರ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪರಿಚಿತ ಸಹಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯದ್ದೇ ಆಗಿರಬಹುದೇ? ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಉತ್ತರ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದಿನದ ದಾಖಲೆಗಳು ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು, ಅನಿರುದ್ಧ ಮತ್ತು ರಾಘವೇಂದ್ರ ಒಂದೇ ದಿನ ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು ಎಂಬುದು ದಾಖಲಾಗಿತ್ತು. ನಾಲ್ಕನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಿರಬಹುದು.ಇದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ನೆನಪುಗಳ ಹೊರತಾಗಿ ಒಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ ದಾಖಲೆ ದೊರೆತಂತಾಗಿತ್ತು.ಆದರೆ ಆ ದಾಖಲೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು.ಅಂದು ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ, ನಂತರ ಏನಾಯಿತು?

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ವಿನಯ್‌ನಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು.“ನೀನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಸಹಿಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ‘ವಿಜಯ್’ ಅಥವಾ ‘ವಿನಯ್’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಇದು ಕೇವಲ ಅಂದಾಜು. ಸಹಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.”

ಈಶಾನ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ.“ವಿನಯ್, ನೀನು ಈ ಸಹಿಯನ್ನು ಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದೀಯಾ?” ಕೇಳಿದ.
“ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಸಾಮ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಅದು ನನ್ನ ಸಹಿ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಸಹಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಬಹುದು.” ಎಂದ ವಿನಯ್.
“ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.” ಈಶಾನ್ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ.
“ಅದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಊಹೆಯನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು. ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಂತೆ ಕಾಣುವ ಸಹಿಯೂ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕು.” ಎಂದ ವಿನಯ್.
ವಿನಯ್‌ನ ಉತ್ತರ ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿತು. ಅನುಮಾನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾನೆಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

“ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ,” ವಿನಯ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದ. “ನಿನ್ನ ಮ್ಯೂಸ್ ಕಡತಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ರಚಿಸಲಾದ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯದ ತುಣುಕು ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅದು ನಿನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇದೆ. ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ವಾಕ್ಯಗಳು ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ನೋಟ್ಬುಕ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ವಿವರಗಳಿವೆ.” ಎಂದ.
ಈಶಾನ್‌ನ ಮುಖ ಗಂಭೀರವಾಯಿತು.“ಯಾವ ವಿವರಗಳು?” ಕೇಳಿದ ಈಶಾನ್.
“ನಾನು ಅದರ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಉಳಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಮೊದಲು ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ಬರೆದಿದೆ ಎಂಬುದರಿ೦ದ ನಿನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಕ್ಷಣ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬಾರದು. ಅದು ಸತ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು, ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಯಾರೋ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಕಥೆಯಾಗಿರಬಹುದು.” ಎಂದ ವಿನಯ್.
“ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.” ಈಶಾನ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅವನೊಳಗೆ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅವನನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ವಿನಯ್ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಕರೆ ಮುಗಿಸಿದ.
ವಿನಯ್ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಬಳಿ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಂಗ್ರಹ ಸಾಧನವಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮ್ಯೂಸ್‌ನಿಂದ ಸಿಕ್ಕ ಹೊಸ ಕಡತದ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕಡತದ ಹೆಸರು CHAPTER_19_THE_WRITER ಎ೦ದಿತ್ತು.
“ಇದು ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದೆ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ,” ಎಂದ ವಿನಯ್. “ಆದರೆ ಕಡತದ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಅದರ ಒಳಗಿನ ವಿಷಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಮ್ಯೂಸ್ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ರಚಿಸಿದೆ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಅದನ್ನು ಮ್ಯೂಸ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿರಬಹುದು.”
ಸಾರಾ ಈಶಾನ್‌ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು.ವಿನಯ್ ಕಡತವನ್ನು ತೆರೆದ.ಅದರ ಮೊದಲ ಸಾಲು ಹೀಗಿತ್ತು:“ಆ ದಿನ ಈಶಾನ್ ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.”ಈಶಾನ್‌ನ ಉಸಿರು ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಂತಿತು.ಅವನು ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿದ.“ಅನಿರುದ್ಧನು ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಅವನು ಬರೆದಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಯಾರೂ ಓದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸೋಲಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದಿದರೆ, ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈಶಾನ್ ಭಾವಿಸಿದ್ದ.”
ಈಶಾನ್ ಓದುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ “ಇದು ಸುಳ್ಳು,” ಎಂದನು.ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಪವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಭಯವೂ ಇತ್ತು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ “ನನಗೆ ಇಂತಹ ನಿರ್ಧಾರ ನೆನಪಿಲ್ಲ.” ಎಂದ ಈಶಾನ್.

ವಿನಯ್ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರಿಸಿದ.“ನೆನಪಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಆ ಘಟನೆ ನಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಕಡತದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ನಡೆದಿತ್ತು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಇದನ್ನು ಒಂದು ಆರೋಪದಂತೆ ನೋಡಬೇಕು. ಸಾಕ್ಷ್ಯವೆಂದು ಅಲ್ಲ.”
ಈಶಾನ್ ಮತ್ತೆ ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿದ.“ಅನಿರುದ್ಧನು ನೋಟ್ಬುಕ್ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಈಶಾನ್ ಅವನನ್ನು ತಳ್ಳಿದ. ಅವನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಗೆ ಗಾಯವಾಯಿತು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಕೊಠಡಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಪರಸ್ಪರ ಆರೋಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈಶಾನ್ ಮಾತ್ರ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟವನ್ನು ತನ್ನ ಬಳಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ.”

ಈಶಾನ್‌ನ ಕೈಗಳು ನಡುಗತೊಡಗಿದವು.ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೈಗೆ ಗಾಯವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ತಾಯಿ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಅನಿರುದ್ಧನ ಕುಟುಂಬ ಊರು ಬದಲಾಯಿಸಿತ್ತು. ತಂದೆ ಆ ದಿನ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದರು.ಈ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯದ ವಿವರಗಳು ಆ ಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಾದ ನೆನಪಿನ ಆಧಾರದಿಂದ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತೇ? ಅಥವಾ ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಯಾರೋ ನಂಬುವ೦ತೆ ಕಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದರೇ?

ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.ಕಡತದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾಲು ಇತ್ತು.“ಈಶಾನ್ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನನ್ನೇ ರಕ್ಷಿಸಲು ಅವನು ಕಥೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ.”
ಈಶಾನ್ ಪರದೆಯಿಂದ ದೃಷ್ಟಿ ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದ.“ನಾನು ಅನಿರುದ್ಧನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿದ್ದೇನಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
ಸಾರಾ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು “ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಕಡತವನ್ನು ಬರೆದವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪರಾಧಿಯೆಂದು ತೋರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ನೀನು ನಿನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೀಯೆಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಬಹುದು.” ಎಂದಳು.
ವಿನಯ್ ಕಡತವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ.“ಈಗ ನಮಗೆ ಎರಡು ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು, ಹಳೆಯ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಅನಿರುದ್ಧನ ಹೆಸರು ಒಂದೇ ದಿನ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಎರಡನೆಯದು, ಮ್ಯೂಸ್‌ನ ಕಡತವು ಆ ದಿನದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡರ ನಡುವೆ ನೇರ ಸಂಬAಧವಿದೆ ಎಂದು ಇನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”

ಈಶಾನ್ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ. ಅವನೊಳಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.ತಾನು ಮರೆತಿರುವುದು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಾಲ್ಯದ ಜಗಳವೋ?ಅಥವಾ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿದ ನಿರ್ಧಾರವೋ? ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಈಶಾನ್ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ. ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಆ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಆ ದಿನ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಗಾಯವಾಗಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಕೇಳಿದ.
“ಅಮ್ಮ, ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಗಾಯವಾಗಿದ್ದ ದಿನ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ನಾನು ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದ್ದೆನಾ?” ಕೇಳಿದ.
“ನೀನು ತುಂಬಾ ಭಯಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ತಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನೀನು ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡಲು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ.” ಎಂದಳು.
“ನಾನು ಅನಿರುದ್ಧನ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದ್ದೆನಾ?” ಎಂದು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ.
“ನೀನು ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ‘ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೀಯೆಂದು ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಯಾರಿಗೂ ಕರೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.” ಎಂದಳು ತಾಯಿ.
“ನಾನು ಅವನನ್ನು ತಳ್ಳಿದ್ದೆನಾ?” ಕೇಳಿದ.
ಫೋನ್‌ನ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಮೌನ.“ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ತಂದೆಯೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಔಷಧ ಹಚ್ಚಿದೆ. ಆ ರಾತ್ರಿ ನೀನು ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.”
ಈಶಾನ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ.“ನಾನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ?” ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ.
“‘ಪುಟವನ್ನು ಹರಿಯಬೇಡಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನೆನಪಿಲ್ಲ.” ಎಂದಳು.
ಪುಟವನ್ನು ಹರಿಯಬೇಡಿ.ಆ ವಾಕ್ಯ ಅವನೊಳಗೆ ಯಾವುದೋ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಂತಾಯಿತು.ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದೃಶ್ಯ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅನಿರುದ್ಧನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟವಿತ್ತು. ಅವನು ಅದನ್ನು ಮಡಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಈಶಾನ್ ಅದನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದ. ಯಾರೋ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಕೂಗಿದ್ದರು.ಆದರೆ ದೃಶ್ಯ ಮುಂದುವರಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಈಶಾನ್ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಕರೆ ಮುಗಿಸಿದ. ನೆನಪಾದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಬರೆದ. ನಂತರ ಅದರ ಕೆಳಗೆ, “ಇದು ಅಪೂರ್ಣ ನೆನಪು. ದೃಢಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ” ಎಂದು ದಾಖಲಿಸಿದ.
ತಾನುನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯಾವುದೋ ಘಟನೆಗೆ ಸಂಬ೦ಧಿಸಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆಮ್ಯೂಸ್ನ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿಬರೆದಂತೆ ಅವನೇ ಕಥೆಯನ್ನುಬದಲಿಸಿದ, ಅವನೇಸುಳ್ಳುಹೇಳಿದ ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆಬರಲು ಯಾವುದೇ ಆಧಾರವಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಈಗ ತಿಳಿಯಿತು.
ಅವನು ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿದ್ದಿರಬಹುದು.ಆದರೆ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದ?ಏಕೆ ಮಾಡಿದ್ದ?ಆ ನಿರ್ಧಾರದ ಪರಿಣಾಮ ಏನಾಗಿತ್ತು?ಇವುಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಉತ್ತರ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸಂಜೆ ವಿನಯ್ ಸಂದರ್ಶಕರ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದ. ಹಳೆಯ ಗ್ರಂಥಪಾಲಕರ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ಪುಸ್ತಕದ ಇನ್ನೊಂದು ಪುಟ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿರುವ ನಾಲ್ಕನೇ ಸಹಿ ಹಿಂದಿನ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.ಹೆಸರು ವಿಜಯ್ ಶೆಣೈ ಎಂಬAತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.ಆದರೆ ಈಶಾನ್ ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಯಾವುದೇ ನೆನಪು ಮೂಡಲಿಲ್ಲ.

ವಿನಯ್ ಹಳೆಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದ. ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಹೆಸರಿನ ಹಲವರು ಇದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಹಳೆಯ ಸಂಶೋಧನಾ ಯೋಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬ೦ಧ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
“ಇದು ಮೂರನೆಯ ಹುಡುಗನ ಹೆಸರಾಗಿರಬಹುದೇ?” ಎಂದು ಈಶಾನ್ ಕೇಳಿದ.
“ಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಊಹೆ ಮಾತ್ರ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂದರ್ಶಕರ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಹಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದರಿAದ ಅವನು ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ.” ವಿನಯ್ ಹೇಳಿದ.

ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು.ಆದರೂ “ವಿಜಯ್ ಶೆಣೈ” ಎಂಬ ಹೆಸರು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು. ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಈಗ ಒಂದು ಸಾಧ್ಯವಾದ ಹೆಸರು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.ಆ ಹುಡುಗನೇ ನಾಲ್ಕನೇ ಬಳಕೆದಾರನಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಏಕೆ ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಬಯಸಿದ್ದ?ಅಥವಾ ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಅಳಿಸಿದವರು ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಆಗಿದ್ದರೇ?
ರಾತ್ರಿ ಈಶಾನ್ ತನ್ನ ಅಧ್ಯಯನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಂದೆ ಮೂರು ದಾಖಲೆಗಳಿದ್ದವು. ಬಾಲ್ಯದ ನೋಟ್ಬುಕ್, ಹಳೆಯ ಸಂದರ್ಶಕರ ಪುಸ್ತಕದ ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಮ್ಯೂಸ್‌ನ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯ.ಮೂರು ದಾಖಲೆಗಳು ಒಂದೇ ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ನೋಟ್ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಅನಿರುದ್ಧನ ಕೈಬರಹವಿತ್ತು. ಸಂದರ್ಶಕರ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಯಗಳಿದ್ದವು. ಮ್ಯೂಸ್ನ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯಿತ್ತು.ಅದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಅಂಶ ಯಾವುದು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯು ಅತ್ಯಂತ ನಂಬಲರ್ಹವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.ಅದು ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ಗಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅನಿರುದ್ಧನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ರಾಘವೇಂದ್ರನ ಹೆಸರನ್ನೂ ಬಳಸಿತ್ತು. ಆ ಮಾಹಿತಿಗಳ ನಡುವಿನ ಖಾಲಿ ಜಾಗಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು.

ಒ೦ದು ಕಥೆ ಹೀಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ತುಂಡು ತುಂಡಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಅರ್ಥ ನಿಜವಾಗಿರಲೇಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ.ಈಶಾನ್ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಕಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವನಾಗಿದ್ದ. ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಆ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಆಗಬಹುದೆಂದು ತಿಳಿಯತೊಡಗಿತ್ತು.

ಅವನು ತನ್ನ ನೋಟ್ಬುಕ್ ತೆರೆದು ಹೊಸ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಬರೆದ.“ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಘಟನೆಗೆ ಮ್ಯೂಸ್ ಒಂದು ವಿವರಣೆ ನೀಡಿದೆ. ಆದರೆ ವಿವರಣೆ ಸತ್ಯವಲ್ಲ. ನಾನು ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ನಂಬಿದರೆ, ನನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ನೀಡುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.”
ಅವನು ಪೆನ್ನನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟ.ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಅವನಿಗಿತ್ತು. ಅನಿರುದ್ಧನಿಗೆ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಮ್ಯೂಸ್ ಬರೆದ ಕಥೆಯನ್ನು ನಂಬಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಅವನು ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಬಹುದು.ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಬಹುದು.ಹಳೆಯ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು.ತನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು.ಆದರೆ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೋ ಬರೆದಿರುವ ತೀರ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಈಶಾನ್‌ನ ಮೊಬೈಲ್‌ಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅಧಿಸೂಚನೆ ಬಂತು. MUSEOS-AUTHORSHIP CONFLICT DETECTED.ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು:ORIGINAL NARRATOR: A.N.
CURRENT NARRATOR: E.B.
CONFLICT RESOLUTION REQUIRED.

ಈಶಾನ್ ಅಧಿಸೂಚನೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತ.ಅನಿರುದ್ಧನೇ ಮೂಲ ಕಥನಕಾರನೇ?ಈಶಾನ್ ಈಗಿನ ಕಥನಕಾರನೇ?ಅಥವಾ ಇದು ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗಿನ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಕೇತವೇ?ಅವನು ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ಶಾಟ್ ತೆಗೆದು ವಿನಯ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ. ನಂತರ ಅಧಿಸೂಚನೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ.
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಹೊಳೆಯಿತು.ಇಷ್ಟು ದಿನ ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ “ಮ್ಯೂಸ್ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ತಿಳಿದಿದೆ?” ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು.ಆದರೆ ಈಗ ಕೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇರೆ.ಮ್ಯೂಸ್ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಕಥೆಯನ್ನು ನಂಬುವAತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ?ಆ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು.ಅವನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಮೂರು ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕಡತಗಳಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ. ನಂತರ ತನ್ನ ಟಿಪ್ಪಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯ ಬರೆದ.

“ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಪಾತ್ರವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಾನು ಕೇವಲ ಪಾತ್ರವಲ್ಲ. ನಾನು ಸಾಕ್ಷಿಯೂ ಹೌದು. ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವನೂ ಹೌದು.”ಅವನು ದೀಪ ಆರಿಸಿದ.ಆದರೆ ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ನೆನಪಿನ ತುಣುಕು ಕಾಣಿಸಿತು.ಅನಿರುದ್ಧ ಅವನ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕೋಪವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ದುಃಖವಿತ್ತು.
“ನೀನು ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದೆ,” ಎಂದು ಅನಿರುದ್ಧ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.ಈಶಾನ್ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದ.
“ಆದರೆ ನೀನು ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಬರೆದಿಲ್ಲ.”

ಅನಿರುದ್ಧ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.“ಇಲ್ಲ. ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಬರೆದವನು ನೀನೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅಲ್ಲ.”
ದೃಶ್ಯ ಮಾಯವಾಯಿತು.ಈಶಾನ್ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ.ಆ ವಾಕ್ಯವು ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ನೋಟ್ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಲಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಾದ ನೆನಪೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.ಒಂದು ವಿಷಯ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.ಅನಿರುದ್ಧನೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಸಂಬAಧದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೇಳದ ಕಥೆಯಿತ್ತು.ಮತ್ತು ಆ ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಯಾರೋ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರು.