ಮಹಾಂತೇಶ ನವಲಕಲ್

೧

ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಕಿರೀಟವೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮರತಿಯ ವೃಂತ ಕೋಶದಲ್ಲೆ ಜನಿಸಿದ್ದು
ವಜ್ರದ ಕಲ್ಲುಗಳಂತೆ ಇರುವ
ಶಿರಸ್ತ್ರಾಣಕೆ ಹಚ್ಚಿದ
ಪಿಕನಾಸಿ ಗಾಜುಗಳೆಲ್ಲ
ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕಳಚಿ ಬೀಳುತ್ತಲಿವೆ,
ಆ ಗಾಜಿನ ತುಂಡುಗಳಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ನೂರಾರು ಮುಖಗಳ ಪ್ರತಿಫಲನದ ಅನಾವರಣ.
ಒಂಕ್ಕೊಂದು ತಾಳವಿಲ್ಲ ತೆಂಕವಿಲ್ಲ

೨

ಆರಕ್ಕೆ ಏರಲಿಲ್ಲ
ತಪ್ಪಾಯ್ತು
ಮೂರಕ್ಕೂ ಏರಲಿಲ್ಲ
ನಿದ್ರೆ ಕಣ್ಣಿನ ಮಂಪರಿನಲ್ಲಿ
ಬಡಬಡಿಸುವ ಅಂತರ್ ಪಿಶಾಚಿಯೇ
ಸುಡೋ ಶ್ರೆಷ್ಠಮಯ ಪೋಷಾಕಿನಲ್ಲಿ ಜಗವೆಲ್ಲ ಕನಿಷ್ಠಮಯ ಹಳದಿಯೇ

೩
ಪಾದ ನೆಕ್ಕಿ ಪ್ರಸಾದವೆಂಬಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಗಳಿಸಿದ ಪದಕಗಳೆಲ್ಲ ಕಾಯುತ್ತಿವೆ
ನಿನ್ನ ಅಂತಿಮ ಕಾರ್ಯದ ಮುಂದೆ
ಚರಮಗೀತೆ ಹಾಡಲು
ಇನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ ಕೆಲವು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಸಹಗಮನಿಗಳಾಗಿ ಬೂದಿಯಾಗಲು

೪
ಭವ್ಯ ಏಕಾಂತದಲಿ ಆಂಗಿಕ ಅಂಗಿತೊಟ್ಟು
ಮತ್ತೆ ಬಾಹ್ಯದಲಿ ಗೋಣೆಗರಿಸಿ’
ಸಭೆಯಲ್ಲಿ’ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಶೌಚಾಚಮನಗಳಲಿ’
ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಪದ್ಯದ ಸಾಲುಗಳು ಕೂಡ
ನೀನು ಬಾಲ್ಯದಲಿ ಬಾಲಯ್ಯನ ತೋಟದಲ್ಲಿ
ಕದ್ದ ಜಂಪಲ ಹಣ್ಣನ್ನು ಹೋಲುತ್ತವೆ

೫
ಎಡಗಾಲಿನ ಹರಿದ ಚಪ್ಪಲಿಗೂ
ಸಹ್ಯ ಭಾಷೆ ಇದೆ ಎಂದು
ನಿನ್ನ ಹೊಲಸು ನಾಲಿಗೆ
ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರೂ
ಆ ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಒಲ್ಲದ
ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಅದನೆ ನುಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ

೬
ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೇ ನರಕದಲಿ
ಅಮರನಾಗುವ ಕರತಲಾಮಲಕ
ವಿದ್ಯೆಯನು ನಿನಗೆ ಕಲಿಸಿರುವ
ಆ ಮಹಾನ್ ಗುರುವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವೆ ಏಕೆಂದರೆ
ಈ ಪಾಪ ಕೂಪದಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡುವವ
ಅವನೊಬ್ಬನೆ
ಹೋದ ದಾರಿ ಬಂದಂತೆ
ಬರುವ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿರುವುದು
ಆ ಪರಮ ಗುರುವಿಗೆ ಮಾತ್ರ