ರಾಘವೇಂದ್ರ ಜೋಶಿ
ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮುಖ
ಕನವರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ
ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ ಶಬ್ದ.
ಬೆರಳ ಶಬ್ದವೇ?
ರೋಮಾಂಚಿತಗೊಂಡು
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ-
ತೆರೆದಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ
ಮುಚ್ಚಿದ ಸದ್ದು.
ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಜೋರು ಮಳೆ!
ನಗುವೇ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ
ಅಂತಿಮವಲ್ಲ.
ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ
ಧ್ವಜವೊಂದನ್ನು ನೆಟ್ಟ ಮೇಲೆ
ಉದ್ವೇಗಕ್ಕೋ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಕ್ಕೋ
ಅಳಲಾಗದಿದ್ದರೆ
ನಿನ್ನ ವಿಜಯಕ್ಕೊಂದು ಧಿಕ್ಕಾರ.
ನೀರಿಲ್ಲದ ಈ ಗರಿಕೆ ಹೇಗೆ
ಒಣಗಿ ಬಾಡುತ್ತಿದೆ ನೋಡು.
ಶಿಖರದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದ
ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು:
ಅಲ್ಲೊಂದು
ಖಾಲಿ ಗೋಡೆಯಿತ್ತು,
ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ
ನೂರು ಚಿತ್ರಕಾರರ
ಸಪಾಟು ಚಿತ್ರಕಲೆ.
ಕಲೆ ಗೊತ್ತಿರದ
ಮೊಂಡು ಪ್ರೇಮಿ
ಕೇವಲ ಅವಳನ್ನಷ್ಟೇ
ಉಬ್ಬಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ
ಕೆತ್ತಿ ಹೋಗಿರುವನು.
ಮಳೆ ಬಂದಾಗ
ತೇಲಿ ಬಿಡು
ಅಂತ ಪತ್ರ
ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಹೋದಳು.
ತೇಲುವ ಸುಖ ಗೊತ್ತಿರುವ
ಈಜಿನ ಕಲೆ ಗೊತ್ತಿರದ
ವಿಳಾಸವಿಲ್ಲದ
ಈ ಲಕೋಟೆಗೆ
ಸ್ಟಾಂಪು ಕೊಡುತ್ತಿರುವದು
ಭಯವಾ?
ಅಭಯವಾ?
very nice.. poem
“…..although we seek security, it is overrated. Insecurity is much more likely to bring about the creative dimension within us. Becoming comfortable with insecurity is one of the most important things we can do to live in a state of presence.” Eckhart Tolle
ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತೆ ಮತ್ತು ಕೊಡೋಲ್ಲ! ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು, ರಾ ಜೋ.
ಓದಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಹುಟ್ಟುವ ಕವಿತೆ. ಕವಿಗಳಿಗೊಂದು ನಮಸ್ಕಾರ !
Fantastic Mr.Joshi!
very nice
Entha chenda ide joshi
ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.
ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ
-ಅನಿಲ