-ದರ್ಶನ್ ಕುಮಾರ್ (ಭಾವುಕ)

ಬೆರಗಿನ ಅಂಚು

ಮಾಗಿಯ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ
ಮೈಮುದುಡಿದ ಸಂಜೆ,
ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ ನೀನು
ಹಣತೆ ಹಚ್ಚಿ ನಿಂತಾಗ
ಬೆಳಕಿಗೂ ನಿನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ
ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ವ್ಯಾಮೋಹ.

ಗಾಳಿ ತಾಕಿ
ಸೀರೆಯಂಚು ನಡುಗಿದಾಗ,
ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೀಟಿದ
ತಂಬೂರಿಯ ನಾದ;
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೋಟದೊಂದು ಮೌನದಲ್ಲೇ
ಸಾವಿರ ರಾಗಗಳು ಒಡಮೂಡಿದವು.

ಆದರೆ, ಒಲವೆಂದರೆ
ಕೇವಲ ಈ ನಾಲ್ಕು
ಗೋಡೆಗಳ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ,
ಬೆರಳೊಡನೆ ಬೆರಳು ಬೆರೆತಾಗ,
ಹರಿಯುವ ರಕ್ತದ ಬಿಸಿಯಲ್ಲಿ
ಕಡಲ ಅಬ್ಬರವಿದೆ!
ನಮ್ಮ ಉಸಿರಿನ ನಡುವಣ
ಸಣ್ಣ ಅಂತರದಲ್ಲಿ,
ಇಡೀ ಆಕಾಶವೊಂದು
ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದಿಗೆ
ಅರಳಿದ ಅಂಗಳದ ಹೂವಿಗೂ,
ದೂರದ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ
ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತ ಮರಕ್ಕೂ
ಯಾವುದೋ ಜನ್ಮಾಂತರದ ನಂಟು.

ನಾವಿಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ
ಕಳೆಯುವ ಒಂದೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ,
ಮಣ್ಣಾಳದಲ್ಲಿ ಬೇರುಗಳು
ನೀರರಸಿ
ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಂತೆ…
ಗುಪ್ತ, ಗಹನ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ.

ಮಾತಿಗೆಟುಕದ
ಈ ವಿಸ್ಮಯದ ಮುಂದೆ,
ನಾನು ಕೇವಲ
ಬೆರಗಾಗಿ ನೋಡುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ;
ನನ್ನ ಹಾಡಿನ ಅಲೆಗಳು ಬಂದು
ಅಪ್ಪಳಿಸುವುದು
ನಿನ್ನದೆಂಬ ಅನಂತ ತೀರಕ್ಕೇ.