ಡಾ.ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದ ನಾಯಕ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯರು.

ಜೊತೆಗೆ ಅವರು ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಲೇಖಕರು, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣಾ ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ದಾರ್ಶನಿಕರು.

ಡಾ. ನಾಯಕ್ 1994 ರಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಕೆಎಲ್‌ಇ’ಎಸ್ ಬಿಎಂಕೆ ಆಯುರ್ವೇದ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಬಿಎಎಂಎಸ್ ಮತ್ತು 1998 ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಎಂಡಿ (ಆಯುರ್ವೇದ) ಪದವಿ ಪಡೆದರು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವಿ ಆಯುರ್ವೇದ ಅಂಗಡಿಗಳ ಸರಪಳಿಯಾದ ಆಯುರ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಅನ್ನು ಸಹ-ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

ಇದೀಗ ‘ಅವಧಿ’ಯಲ್ಲಿ ‘ಕಾಂಗರೂ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ’ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಹೊಸ ಸರಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸರಣಿ – 7

ಫೋಟೋ ಕೃಪೆ : ಪ್ರವೀಣ್ ಮೂರ್ತಿ

ಮೆಲ್ಬೋರ್ನ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ನೈನಾ ಮತ್ತು ರಂಜನಾ ನನ್ನನ್ನು street art walk ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಮೊದಲಿಗೆ ಅದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಸಂತೆ ತರಹ ಏನೋ ಇರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕಲಾವಿದರು. paintings. stalls. filter coffee. intellectual ಮುಖಭಾವಗಳು.

ಆದರೆ Hosier Lane ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆ ಕಲ್ಪನೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಡೆದು ಬಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ exhibition ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನಗರ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ galleryಗೆ ಬಾಗಿಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒದ್ದೆಯಾದ lane. ಎರಡೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಗಳು. spray paint ವಾಸನೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ violin music. tourists selfie ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರೋ ladder ಮೇಲೆ ನಿಂತು giant eye ಒಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ eye ಇನ್ನೂ complete ಆಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗಾಗಲೇ ಅದು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದೆ.

ಮೆಲ್ಬೋರ್ನ್ suddenly civilized city ಆಗಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. Notebook marginಗಳಲ್ಲಿ doodle ಮಾಡುತ್ತಾ lecture ಕೇಳುವ brilliant student ತರಹ ಕಾಣಿಸಿತು. ಒಂದು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ giant blue woman face. ಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು — ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳೊಳಗೆ tiny human figures. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಜನ. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಬದುಕುಗಳು. ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ರೋಗಿಗಳ ಮುಖಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಕೆಲ ಮುಖಗಳೊಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಕಾಣುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಲೋಕ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆ painting photo ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಿಂತ ನೆನಪು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಒಂದು laneನಲ್ಲಿ koala bear headphones ಹಾಕಿಕೊಂಡು DJ ಆಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ Mona Lisa burger ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮತ್ತೊಂದು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ giant letters: Silence is also edited.

ಆ ಸೆಂಟೆನ್ಸು. ಯಾರಿಗಾಗಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಅನೇಕ newspaper editorials ಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಪ್ರವೀಣ್ ನಂತರ ಹೇಳಿದ interesting ವಿಷಯ — Melbourne street art culture ಮೊದಲು illegal ಆಗಿ ಶುರುವಾಗಿತ್ತಂತೆ. ರಾತ್ರಿ artists spray cans ಹಿಡಿದು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೊಲೀಸ್ರು chase ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು . ಕೆಲವು ಗೋಡೆಗಳು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ಮುಖ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಅದೇ lanes tourism postcards ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತವೆ.
ನಗರಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ troublemakers ಗಳನ್ನೇ ನಂತರ heritage ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ cinema posters, tuition class phone numbers ಮತ್ತು “ಇಲ್ಲಿ leakage repair ಮಾಡಲಾಗುವುದು” ಜಾಹೀರಾತುಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಗಳು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರುವ ನಾಗರಿಕರಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಆರ್ಟ್ ನ ದೊಡ್ಡ ಸೌಂದರ್ಯ ಅದರ impermanence. ನಿನ್ನೆ ಇದ್ದ ಚಿತ್ರ ಇವತ್ತು ಇರದೇ ಇರಬಹುದು. ಇಂದು ಯಾರೋ ಬಿಡಿಸಿದ ಮುಖವನ್ನು ನಾಳೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಆರ್ಟಿಸ್ಟ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಚ್ಚಿಬಿಡಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ destruction ಕೂಡ collaboration ತರಹ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬ artist ladder ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕೈಯಲ್ಲಿ spray can. ಐದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ blank wall ಮೇಲೆ giant red eye ಮೂಡಿಬಂತು. ಆಪರೇಷನ್ theatreನಲ್ಲಿ surgeon ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಷ್ಟು ಏಕಾಗ್ರತೆ.

ಕೆಲ ವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು reputation ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ. Street artನಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಹೊಸ design ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರವೀಣ್ ಹೇಳಿದ ಮತ್ತೊಂದು interesting ವಿಷಯ — Melbourne street art cultureನಲ್ಲಿ “tagging” ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಪದ ಇದೆ. ಕೆಲ artists ದೊಡ್ಡ paintings ಬಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ signature ಅಥವಾ symbol ಮಾತ್ರ city ತುಂಬಾ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ. Secret language ತರಹ. Banksy ತರಹ anonymous street artists influence ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು artists ಗಳ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ಯಾರೋ spray paint ಹಿಡಿದು ಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ coffee ಕುಡಿಯಲು ಹೊರಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಿಟಿಗೆ ಹೊಸ ಮುಖ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಹಳೆಯ brick wall ಮೇಲೆ giant parrots paint ಆಗಿತ್ತು.ಅದರ ಕೆಳಗೆ homeless ವ್ಯಕ್ತಿ ಶಾಂತಿಯಿಂದ coffee ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಹತ್ತಿರ tourists selfies ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. violin music ಇನ್ನೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
Melbourne ತನ್ನ buildingsಗಳಿಂದ ದೊಡ್ಡ ನಗರವಾಗಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಗೋಡೆಗಳನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲು ಬಿಡುವುದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ನಗರವಾಗಿದೆ. ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ graffiti ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಯಾರೋ spray paintನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರು.

“Every wall is a page.”

| ನಾಳೆಗೆ |