ಗೆರೆ
ಸ್ಮಿತಾ ಅಮೃತರಾಜ್
ಹೇಗೋ ಬಂದು
ನುಸುಳಿಕೊಂಡಿದೆಯಲ್ಲ
ನನ್ನ-ನಿನ್ನ ನಡುವಲ್ಲೊಂದು
ತೆಳು ಗೆರೆ.
ಎಳೆದದ್ದು ನೀನಲ್ಲವೆಂದೆ
ನಾನಂತೂ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲ
ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತಿರುವ ಎಳೆ
ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗೆರೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ಬಂದದ್ದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ?
ಇಂಚಿಂಚೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ
ಬಲಿಯುತ್ತಿದೆ.
ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಸಡ್ಡೆ
ಎಳೆಯದ ಗೆರೆಯನ್ನು ಅಳಿಸುವುದೇತಕೆ?
ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಮಿತಿ ಮೀರಿ ಬೆಳೆದು
ಗೆರೆಯೇ ಗೋಡೆಯಾದರೆ
ನನಗೆ-ನೀನು,ನಿನಗೆ-ನಾನು
ಕಾಣಿಸುವುದಾದರೂ ಎಂತು?
ಗೆರೆಯ ಮೊನಚು
ಈಗ ಎದೆಯವರೆಗೂ ಬಂದು ತಾಕಿ
ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಗೆರೆಗಳು ಒಂದನ್ನೊಂದು ಕೂಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗುಣಿಸಿ ಭಾಗಿಸಿ ಕಳೆದು
ಬರೇ ಶೇಷವನ್ನಷ್ಟೇ ಉಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ
ಕೂಡ..
ಇಲ್ಲಿ ತೀರಾ ನಿಗಾ ಬೇಕು.
ಬಿಡು,ಹೇಗೋ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ
ಸಧ್ಯ ಕಂಡಿತಲ್ಲ!
ಬಿಗುಮಾನ ಬಿಟ್ಟು ಬಾ ಬೇಗ
ಅಳಿಸಿ ಬಿಡೋಣ.
ಆ ನಡುವಲ್ಲಿ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತಿರುವ
ಪಾರದರ್ಶಕ ಕನ್ನಡಿ ತೂಗಿ ಬಿಡೋಣ.
very nice mam.
Abdutha vaada saalugalu. ..mathondu maarmikavada kàvana
Simple and meaningful poem. Thank you.
ಇಷ್ಟವಾಯಿತು-ಪದ್ಯ.
superrrrrrrrrrrrrrrrrr…!tumbaane chennaagide smita.
sundar kavana
Nice.
hego bandhu nusulhi kollhuva gere kolluttade kuudaa!