– ಶೃತಿ ಮೇಲುಸೀಮೆ

ಅಮ್ಮಾ…

ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು
ಆದರೆ
ಆ ಮೌನದ ಆಳದಲ್ಲಿ
ಸಮುದ್ರದಷ್ಟು ಮಮತೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು…

ತನ್ನ ಕಣ್ಣೀರನು
ರಾತ್ರಿಯ ತಲೆಯಣೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ,
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ
ನಮಗಾಗಿ ನಗುವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದಳು…

ನಾನು ಸೋತು ನಿಂತಾಗ
“ನೀನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆ…” ಎನ್ನುವ
ಒಂದು ಮಾತಿನಿಂದಲೇ
ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಬೆಳಕು ಹಚ್ಚಿದವಳು…

ತನ್ನ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ
ಕಾಲದ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋದರೂ,
ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ
ದೇವರ ಮುಂದೆ ದೀಪವಾಗಿ ನಿಂತವಳು…

ಅಮ್ಮ ಎಂದರೆ
ಕೇವಲ ಹೆತ್ತ ಹೆಣ್ಣು ಅಲ್ಲ
ತನ್ನನ್ನೇ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ
ಕುಟುಂಬವೆಂಬ ಜೀವಕ್ಕೆ ಉಸಿರಾಗುವ ಶಕ್ತಿ…

ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ
ನದಿಯಂತೆ ಗದ್ದಲ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ,
ಆಕಾಶದಂತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ…
ಆದರೂ
ಭೂಮಿಯ ಗುರುತ್ವದಂತೆ
ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ…

ಮನೆಯ ಎಲ್ಲ ಗೋಡೆಗಳೂ
ಒಂದು ದಿನ ಹಳೆಯದಾಗಬಹುದು,
ಆದರೆ
ಅಮ್ಮನ ಮಮತೆಯ ನೆರಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ
ವಯಸ್ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ…

ಲೋಕವು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಕಲಿಸಿದಾಗ
ನಿಸ್ವಾರ್ಥವೆಂಬ ಅಕ್ಷರದ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಉಳಿದವಳು…
ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಗಲೂ
“ಮಕ್ಕಳು ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ…” ಎಂಬ
ಒಂದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿ ಬದುಕಿದವಳು

ಅವಳ ಕೈಯ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ
ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರಸಾದದ ಪವಿತ್ರತೆ ಇದೆ…
ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನ ಕರುಣೆಯಲ್ಲಿ
ಗಂಗೆಯಷ್ಟು ನಿರ್ಮಲತೆ ಇದೆ…

ಅಮ್ಮ…
ನೀನು ಮನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ
ಸೊರಗಿದ ಬದುಕಿಗೆ ನೆರಳಾಗುವ ಮರ…
ಕತ್ತಲಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ದೀಪವಾಗುವ ಬೆಳಕು…
ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲವೆಂದರೂ
ಕರುಣೆಗೆ ಒಂದು ರೂಪವಿದ್ದರೆ
ಅದು ನೀನೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ…

ಯಾಕೆಂದರೆ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ
ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿ
ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗುವ
ಏಕೈಕ ಜೀವ ಎಂದರೆ
ಅದು ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ…