ಆರ್.ಬಿ. ಗುರುಬಸವರಾಜ ಅವರು ವಿಜಯನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಗರಿಬೊಮ್ಮನಹಳ್ಳಿ ತಾಲೂಕಿನ ಬಸರಕೋಡು ಸರಕಾರಿ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಎಂ.ಎ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೋಧ್ಯಮ ಹಾಗೂ ಬಿ.ಇಡಿ ಪದವೀಧರರು. ಬೋಧನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಇವರು ೨೦ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಂಕಣಕಾರ.

ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಇವರ ‘ಮ್ಯೂಸ್: ಅಂತಿಮ ಅಧ್ಯಾಯ’ ಕಾದಂಬರಿ ಇದೀಗ ಧೈನಿಕ ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಭಾಗ – ೨೩

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಈಶಾನ್‌ನ ಮೊಬೈಲ್‌ಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಓದಿದ್ದ. “ನಾನು ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಿಲ್ಲ, ಈಶಾನ್. ನಾನು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದುನಿನಗೆ ಯಾವ ಅಂತ್ಯ ನೆನಪಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು.”ಆ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆದರಿಕೆಯಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂದೇಶವೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಳುಹಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಈಶಾನ್‌ನ ಬಾಲ್ಯದ ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅವನ ನೆನಪುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಮ್ಯೂಸ್‌ನ ಹಳೆಯ ದಾಖಲೆಗಳಿಗೂ ಪ್ರವೇಶವಿತ್ತು. ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಈಗ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದದ್ದು ಸಂದೇಶದ ಅರ್ಥವಲ್ಲ, ಅದರ ಮೂಲ.

ವಿನಯ್ ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಕಡತಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹಳೆಯ ಮುದ್ರಣದ ನೋಂದಣಿ ಪುಸ್ತಕ, DRAFT_FINAL_04 ಎ೦ಬ ಕಡತದ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು U-04 ಗುರುತಿನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಅವನು ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಬಳಕೆದಾರನ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನೇರ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಯಾವುದೂ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.

“ಹಳೆಯ ಸಂಪರ್ಕ ಸಂಖ್ಯೆಯೊAದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ವಿನಯ್ ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. “ಅದು ಅನಿರುದ್ಧನದ್ದೇ ಎಂದು ಇನ್ನೂ ಖಚಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಹಳೆಯ ಕಾಗದಗಳಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಅದು ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.” ಎಂದ ವಿನಯ್.
“ಅದು ಈಗಲೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆಯೇ?” ಕೇಳಿದ ಈಶಾನ್.

“ಇಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೂರವಾಣಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಸಂಬ೦ಧಿಸಿದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಸಂದೇಶದ ದಾಖಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸ್ಥಳದ ಹೆಸರು ಧಾರವಾಡದ ಹಳೆಯ ಓದುಮನೆಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ ವಿನಯ್.
ಈಶಾನ್ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಹೊರಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಬೆಳಕು ಹರಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಆ ಹಳೆಯ ವಾಚನಲಯದ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.“ಸಂದೇಶ ಯಾವಾಗ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು?” ಕೇಳಿದ.
ವಿನಯ್ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ. ಅದು ಅನಿರುದ್ಧ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದನೆಂದು ಕುಟುಂಬದವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವಧಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು.
“ಅದರಲ್ಲೇನು ಬರೆದಿದೆ?” ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ.

“ಪೂರ್ಣ ಸಂದೇಶ ಇಲ್ಲ. ಉಳಿದಿರುವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಥಳದ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಸಮಯ ಮಾತ್ರವಿದೆ. ಮೂಲ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸದೆ ಅದನ್ನು ಅನಿರುದ್ಧ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.” ಎಂದ ವಿನಯ್.
ವಿನಯ್ ಸ್ಥಳದ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದ.ಈಶಾನ್ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ನೆನಪಾಯಿತು. ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡದಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಿರಿದಾದ ರಸ್ತೆ, ಮಳೆಯಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದನೆಲಮತ್ತು ಗೋಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸೈಕಲ್.ಆದರೆ ಆ ನೆನಪಿನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೆ ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳೂ ಬೆರೆತು ಬಂದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ನಿಜವಾದ ನೆನಪು, ಯಾವುದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಓದಿದ ದಾಖಲೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಕಲ್ಪನೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ನೋಟ್ಬುಕ್ ತೆರೆದ.“ಸ್ಥಳದ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದಾಗ ಹಳೆಯ ರಸ್ತೆಯ ದೃಶ್ಯ ನೆನಪಾಯಿತು. ಆ ದೃಶ್ಯವು ಸಂದೇಶಕ್ಕೆ ಸಂಬAಧಿಸಿದೆ ಎಂಬುದು ಖಚಿತವಲ್ಲ.” ಎಂದು ಬರೆದ. ನಂತರ ಅವನು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ.
“ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದ.
ವಿನಯ್ ತಕ್ಷಣ ವಿರೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, “ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಆದರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಊಹಿಸಬಾರದು. ಸಂದೇಶದ ಸಮಯ, ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಅದರ ಮೂಲವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು,” ಎಂದನು.
ಸಾರಾಳಿಗೂ ಈಶಾನ್ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ. ಅವಳು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೊರಡುವ ಮೊದಲು ಹಳೆಯ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬಳಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಅವರು ತಲುಪಿದ ನಂತರ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ವಿನಯ್‌ಗೆ ಕರೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಈ ಬಾರಿ ಈಶಾನ್ ಮ್ಯೂಸ್‌ನ್ನು ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಳದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಹುಡುಕಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದ.ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಮ್ಯೂಸ್ ನೀಡುವ ಉತ್ತರಕ್ಕಿಂತ, ಅದರ ಹೊರಗೆ ಉಳಿದಿರುವ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದವು.

ಧಾರವಾಡ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ವಾಚನಾಲಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶವು ಈಶಾನ್‌ನ ನೆನಪಿಗಿಂತ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿ ಹೊಸ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಅಗಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಖಾಲಿ ಜಾಗವಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಈಗ ಸಣ್ಣ ವಾಹನ ನಿಲುಗಡೆ ಪ್ರದೇಶವಿತ್ತು.ಆದರೆ ವಾಚನಾಲಯ ಹಿಂಭಾಗದ ರಸ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿತ್ತು.
ಅವರು ಕಾರನ್ನು ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯ ಬಳಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡದ ಬೆಂಕಿಯಿAದ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ಗೋಡೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕಟ್ಟಡದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಬೇಲಿ ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರಾಚೆ ಕೆಲವು ಸುಟ್ಟ ಮರದ ತುಂಡುಗಳು ಮತ್ತು ಮುರಿದ ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.

ಈಶಾನ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆ ಜಾಗವನ್ನು ನೋಡಿದ.ಡಾ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಭಟ್ ಇಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಸಾವು ಮ್ಯೂಸ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬAಧ ಹೊಂದಿತ್ತೆ೦ಬುದಕ್ಕೆ ಅವನ ಬಳಿ ದೃಢವಾದ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಂಕಿ ಅಪಘಾತವಾಗಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ಹಳೆಯ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಿರಬಹುದು.ಯಾವುದೇ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವನು ಈಗ ಸತ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧನಿರಲಿಲ್ಲ.

ವಿನಯ್ ಸ್ಥಳದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ನಂತರ ಅವರು ಹಳೆಯ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಥಳದ ಹೆಸರನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರು. ಅದು ವಾಚನಾಲಯ ಹಿಂಭಾಗದ ರಸ್ತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ಕಟ್ಟಡವೊಂದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಆ ಕಟ್ಟಡ ಈಗ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಅAಗಡಿಯ ಫಲಕದ ಬಣ್ಣ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಗಂಟೆಯಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ರಾಶಿ, ಹಳೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಧೂಳು ಹಿಡಿದ ಮರದ ಕಪಾಟುಗಳಿದ್ದವು. ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕ ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತರ ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಈಶಾನ್ ಮತ್ತು ವಿನಯ್ ಒಳಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವರು ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈಶಾನ್ ಹಳೆಯ ವಾಚನಾಲಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದ. ಮಾಲೀಕನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಗುರುತಿನ ಭಾವನೆ ಮೂಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಡಾ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಭಟ್ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟರು.“ಅವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು.”ಎಂದರು.
“ಅವರೊ೦ದಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಯುವಕ ಬರುತ್ತಿದ್ದನೇ?” ಎಂದು ಈಶಾನ್ ಕೇಳಿದ.
“ಹಲವರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೆಸರು ನೆನಪಿಲ್ಲ.” ಎಂದರು.
ವಿನಯ್ ಹಳೆಯ ಸಂದೇಶದ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. ಮಾಲೀಕ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು.“ಆ ದಿನ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿಸಲು ಅಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಬರುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ.” ಎಂದರು.
“ಅವನ ಹೆಸರೇನು?” ಕೇಳಿದ ಈಶಾನ್.
“ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.”
“ಅವನು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಭೇಟಿಯಾದನೇ?”
ಮಾಲೀಕ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಕಪಾಟಿನ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು.“ಅವನು ಒಂದು ಕಾಗದವನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಲು ಬಂದರೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದ. ಆದರೆ ಒಂದು ಷರತ್ತು ಹೇಳಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ಕೇಳುವವರು ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಮೊದಲು ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು.”
ಈಶಾನ್‌ನ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ವೇಗವಾಯಿತು.“ಆ ಕಾಗದ ಇನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದೆಯೇ?” ಕೇಳಿದ.
ಮಾಲೀಕ ಅವನತ್ತ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ “ನೀವು ಯಾರು?” ಎಂದ.
ಈಶಾನ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಹಿಂಜರಿದ. ನಂತರ ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದ.“ಈಶಾನ್ ಭಟ್.”
ಆ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದಾಗ ಮಾಲೀಕನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು.“ನೀವು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬರುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದರು.
ವಿನಯ್ ತಕ್ಷಣ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ.“ನಿಮಗೆ ಈಶಾನ್ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಯಾರು ಹೇಳಿದರು?”
ಮಾಲೀಕ ಉತ್ತರಿಸುವ ಮೊದಲು ಅಂಗಡಿಯ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಹೊರಗೆ ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.“ನಾನು ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”

ಅಂಗಡಿಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೋಣೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಮತ್ತು ಮುರಿದ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ಮಾಲೀಕ ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಕಪಾಟನ್ನು ಸರಿಸಿ, ಗೋಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದರು.ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಬೀಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರೊಳಗೆ ಹಳೆಯ ಲಕೋಟೆ, ಮಸುಕಾದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಕಾಗದದ ತುಂಡು ಇತ್ತು.ಮಾಲೀಕ ಮೊದಲು ಕಾಗದದ ತುಂಡನ್ನು ಈಶಾನ್‌ಗೆ ನೀಡಿದರು.ಅದರ ಮೇಲೆ ಹೀಗೆ ಬರೆದಿತ್ತು. “ಈಶಾನ್ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಕೊಡಿ. ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳುವ ಮೊದಲು, ಅವನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿರಬಾರದು.”

ಈಶಾನ್ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಓದಿದ.“ಯಾವ ವಿಷಯ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.“ಅದನ್ನು ಬರೆದವನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದ ಮಾಲೀಕ. “ಅವನು ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದ. ಈ ಕಾಗದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ನೆನಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವಲ್ಲ.”
ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಅನಿರುದ್ಧನ ಪತ್ರ ನೆನಪಾಯಿತು. ನಿನಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನಿನ್ನ ಪರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆ, ಮೊದಲು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸು.ಮಾಲೀಕ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನಾಂಕವಿತ್ತು. ಅದು ಅನಿರುದ್ಧ ಕಾಣೆಯಾದ ಅವಧಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು. ಲಕೋಟೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮಸಿಯಿಂದA.N.ಎ೦ದು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು.

ಈಶಾನ್ ಅದನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಮೊದಲು ವಿನಯ್‌ನತ್ತ ನೋಡಿದ.“ಮೊದಲು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ,” ಎಂದ ವಿನಯ್. “ಲಕೋಟೆ, ಅದರ ಮೇಲಿನ ಬರಹ, ಕಾಗದದ ಸ್ಥಿತಿಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾಖಲಿಸೋಣ.”ಅವರು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ಈಶಾನ್ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ತೆರೆದ.

ಒಳಗೆ ಒಂದು ಪುಟವಿತ್ತು. ಅದು ಅನಿರುದ್ಧನ ಪತ್ರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಬರಹ ಹೆಚ್ಚು ಆತುರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಪದಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಪುಟದ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಸಿ ಹರಡಿತ್ತು.
ಈಶಾನ್,
ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿವರಣೆಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ಕಥೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ನೀನು ನಂಬದಿರಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನಂಬಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯವನು ಇದ್ದ. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆವು. ಆ ಭಾವನೆಯೇ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪಾಗಿರಬಹುದು.
ನಾವು ಬರೆದ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರೋ ಓದಿದರು. ನಂತರ ಅವರು ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರು. ಯಾವುದು ಮೊದಲು ನಡೆದದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈಗ ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಕಥೆಯು ಘಟನೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿತೇ, ಅಥವಾ ಘಟನೆಯು ಕಥೆಯ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಯಿತೇ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಮೂಲ ಪ್ರತಿಗಳು ಬೇಕು.ನಾನು ಕೊನೆಯ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಈಗ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಲು ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗು. ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆಮಾಚಲಿಲ್ಲವೂ.
ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಡ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದರೆ, ನಾನೇ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತೇನೆ.
-ಅನಿರುದ್ಧ.

ಪತ್ರ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಸಣ್ಣ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಲು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು.“ಕೊನೆಯ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.”
ಈಶಾನ್ ಆ ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟ.“ಇದರ ಅರ್ಥವೇನು?” ಎಂದು ಸಾರಾ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಂತೆ ಆಯಿತು.
ವಿನಯ್ ಪತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದ. “ಇದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಅರ್ಥಗಳಿರಬಹುದು. ಅನಿರುದ್ಧ ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದರೂ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಯಾರೋ ಅವನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲವೇ ಈ ಪತ್ರವೇ ನಂತರ ಬದಲಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರಬಹುದು.” ಎಂದ.

ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಆ ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯವು ತನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿಯೇ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು. ಆದರೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ನೋಟ್ಬುಕ್ ತೆಗೆದು, ಪತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ.

ಮಾಲೀಕ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.“ಆ ಹುಡುಗ ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನು ಮರಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದ. ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕುವಂತೆ ಕೇಳಿದ.” ಎಂದ.
“ನೀವು ಏಕೆ ತೆಗೆದುಹಾಕಲಿಲ್ಲ?” ಕೇಳಿದ ಈಶಾನ್.

“ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದದ್ದು ಏನು ಎಂದು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹಣ ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಅನುಮಾನವಾಯಿತು. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಏನಿದೆ ಎಂದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲಿಲ್ಲ.” ಎಂದರು ಮಾಲೀಕರು.
“ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖ ನೆನಪಿದೆಯೇ?” ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ.

ಮಾಲೀಕ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಯೋಚಿಸಿದರು.“ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಅವನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಗಾಯದ ಗುರುತಿತ್ತು. ಅವನು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನು ಹೊರಡುವ ಮೊದಲು ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದ.” ಎಂದರು.
“ಏನು ಹೇಳಿದ?”
“‘ಅವನಿಗೆ ಕೊನೆಯ ಪುಟ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಕ್ಷಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ’ ಎಂದಿದ್ದ.” ಎಂದ.
ಈಶಾನ್‌ನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಏನೋ ಬಿಗಿದಂತಾಯಿತು.ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಕ್ಷಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.ಯಾವ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ?ಅನಿರುದ್ಧನ ಕಾಣೆಯಾಗುವಿಕೆಗೆ ತನ್ನ ಪಾತ್ರವಿತ್ತೇ? ಬಾಲ್ಯದ ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಾನು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದನೇ? ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ಅವನಿಗೆ ತಪ್ಪಿನ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರೇ?ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಈಗ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಈಶಾನ್‌ನ ತಂದೆಯ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಾಖಲೆಗಳು, ಮುದ್ರಕದೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಳೆ, ಅನಿರುದ್ಧನ ಪತ್ರ ಮತ್ತು ಈ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಇವೆಲ್ಲವೂ ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದವು.

ಆ ಸಂಪರ್ಕದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಪ್ರತಿಯಿತ್ತು. ಅವರು ಅಂಗಡಿಯಿ೦ದ ಹೊರಬರುವ ಮೊದಲು ವಿನಯ್ ಮಾಲೀಕರ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ವಾಚನಾಲಯದ ಹೊರಗೆ ಮೂವರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನು ಈಶಾನ್‌ನ ತಂದೆಯ೦ತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಯುವಕಬಹುಶಃ ಅನಿರುದ್ಧ. ಮೂರನೆಯವನಮುಖದಬಹುಭಾಗನೆರಳಿನಲ್ಲಿಮರೆಯಾಗಿತ್ತು.ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಫಲಕದ ಕೆಳಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಲು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. “NARRATIVE RESPONSE UNIT — ROOM 03.”

ವಿನಯ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಜೂಮ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದ. ಮೂರನೆಯವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಫೈಲ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗುರುತು ಕಾಣಿಸಿತು.U-04. ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಯಿತು. ನಾಲ್ಕನೆಯವನು ಯಾರು?ಚಿತ್ರದ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಗುರುತೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖಚಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ U-04 ಎಂಬ ಗುರುತು ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಫೈಲ್ ನಡುವಿನ ಸಂಬ೦ಧವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.

ವಿನಯ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಉಳಿಸಿದ.“ಈಗ ನಾವು ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು,” ಎಂದನು. “ಮೊದಲನೆಯದು, ಈ ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಪತ್ರದ ನೈಜತೆ. ಎರಡನೆಯದು, ಕೊನೆಯ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು ಎಂಬುದು. ಈ ಎರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ಕಥೆಯ ಭಾಗವೆಂದು ಊಹಿಸಬಾರದು.”

ಈಶಾನ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.ಅವನು ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಹೊರಬಂದ. ಆದರೆ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ಮೊದಲು ಅವನ ಮೊಬೈಲ್ ಕಂಪಿಸಿತು.
ಅಪರಿಚಿತ ಸಂಖ್ಯೆಯಿ೦ದ ಸಂದೇಶವೊAದು ಬಂದಿತ್ತು.“ನೀವು ಅನಿರುದ್ಧನ ಪತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ ಅವನು ಏಕೆ ಮರಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ.”
ಈಶಾನ್ ತಕ್ಷಣ ವಿನಯ್‌ಗೆ ತೋರಿಸಿದ.ಸಂದೇಶದ ಕೆಳಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಲು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.“ಇAದು ಸಂಜೆ ೬:೩೦. ಹಳೆಯ ಮುದ್ರಣಾಲಯ. ಒಬ್ಬರೇ ಬನ್ನಿ.”
ವಿನಯ್ ಮುಖ ಗಂಭೀರವಾಯಿತು.“ಇದು ಬಲೆ ಆಗಿರಬಹುದು.”
“ಹೌದು.”
“ಆದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಇರಬಹುದು. ಅನಿರುದ್ಧನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಜವಾದ ಮಾಹಿತಿ ಹೊಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಇರಬಹುದು.”
ಈಶಾನ್ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ. ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದೇ ಸರಿಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪತ್ರದ ನೈಜತೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು, ಸ್ಥಳದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮತ್ತು ಸಂದೇಶದ ಮೂಲವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು.

ಈಶಾನ್ ತನ್ನ ನೋಟ್ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆದ. “ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಭೇಟಿಗೆ ಕರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಅನಿರುದ್ಧನ ಪತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಪತ್ರವನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಭೇಟಿಗೆ ಹೋಗುವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಕುತೂಹಲದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ.”ಅವನು ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿದ.

ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಅನಿರುದ್ಧನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಹಳೆಯ ಕಾಗದದ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ತಲುಪಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಧ್ವನಿ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅವನು ಮರೆತಿದ್ದನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿತ್ತು.ಅನಿರುದ್ಧ ಏಕೆ ಮರಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ?
ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನಬಾಲ್ಯದ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯಸಂಪರ್ಕವು ಈಗಾಗಲೇ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಅನಿಸಿತು.