ಆರ್.ಬಿ. ಗುರುಬಸವರಾಜ ಅವರು ವಿಜಯನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಗರಿಬೊಮ್ಮನಹಳ್ಳಿ ತಾಲೂಕಿನ ಬಸರಕೋಡು ಸರಕಾರಿ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಎಂ.ಎ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೋಧ್ಯಮ ಹಾಗೂ ಬಿ.ಇಡಿ ಪದವೀಧರರು. ಬೋಧನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಇವರು ೨೦ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಂಕಣಕಾರ.

ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಇವರ ‘ಮ್ಯೂಸ್: ಅಂತಿಮ ಅಧ್ಯಾಯ’ ಕಾದಂಬರಿ ಇದೀಗ ಧೈನಿಕ ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಭಾಗ – ೧೬

ಬೆಳಗಿನ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಈಶಾನ್‌ನ ಮೊಬೈಲ್‌ಗೆ ಸಂದೇಶ ಬಂತು. ವಿನಯ್ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಾಲಿತ್ತು.“ಅನಿರುದ್ಧನ ಹೆಸರಿನ ಕಡತವನ್ನು ತೆರೆಯಬೇಡ. ಅದರ ಮೂಲವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ಬಳಕೆದಾರರ ಒಪ್ಪಂದದ ಬಗ್ಗೆ ತಕ್ಷಣ ಮಾತನಾಡಬೇಕು.”
ಈಶಾನ್ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ಕುಳಿತ. ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿ ಬಂದಿದ್ದ ಇಮೇಲ್‌ನ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ನಿನಗೆ ಅವನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುಮತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಆ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಯಾರೋ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು. ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ರಹಸ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಗುಂಪು ಈಗಲೂ ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬಲವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅನಿರುದ್ಧನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಜವಾದ ಮಾಹಿತಿ ಇತ್ತೇ, ಅಥವಾ ಈಶಾನ್‌ನ ಭಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅವನಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನೇ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಸಾರಾ ಎದ್ದು ಬಂದಾಗ ಈಶಾನ್ ವಿನಯ್‌ನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ.
“ಒಪ್ಪಂದದ ಬಗ್ಗೆ ಏನಿರಬಹುದು?” ಎಂದು ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು.
“ನಾನು ಮ್ಯೂಸ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ ಓದದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬಳಕೆದಾರರ ಒಪ್ಪಂದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ವಿಶೇಷವಾದ ವಿಧಿ ಇದ್ದರೆ?” ಅನುಮಾನದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಈಶಾನ್.
“ನಾವು ಈಗ ಅದನ್ನು ಓದಬಹುದು. ಆದರೆ ಹಳೆಯ ಒಪ್ಪಂದದ ನಕಲು ಬೇಕು. ಈಗಿನ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಿಯಮಗಳು ಆಗಿನ ನಿಯಮಗಳಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬಾರದು.” ಸಾರಾ ಹೇಳಿದಳು.
ಈಶಾನ್ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಇಮೇಲ್ ಖಾತೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ. ಮ್ಯೂಸ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ದಿನ ಬಂದಿದ್ದ ಸ್ವಾಗತ ಸಂದೇಶ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಲಿಂಕ್ ಮತ್ತು ಬಳಕೆದಾರರ ಒಪ್ಪಂದದ ಪಿಡಿಎಫ್ ಕಡತವಿತ್ತು. ಅವನು ಅದನ್ನು ಡೌನ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ್ದ ನೆನಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಮೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಡತದ ಹೆಸರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
MuseOS_User_Agreement_v1.7.pdf
ಅವನು ಕಡತವನ್ನು ತೆರೆದ.ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿಯಮಗಳಿದ್ದವು. ಬಳಕೆದಾರರ ಖಾತೆ, ಮಾಹಿತಿಯ ಸಂಗ್ರಹಣೆ, ತಂತ್ರಾAಶದ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆ, ಬರವಣಿಗೆಯ ಮಾದರಿಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಂದಿನ ಅನೇಕ ಡಿಜಿಟಲ್‌ಸೇವೆಗಳ ಒಪ್ಪಂದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವವಿಷಯಗಳಂತೆಯೇ ಇದ್ದವು.ಆದರೆ ಒಂಬತ್ತನೆಯ ಪುಟದ ನಂತರದ ಪಠ್ಯ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.
ಅದರ ಶೀರ್ಷಿಕೆ:Narrative Adaptation and User Response Research. ಈಶಾನ್ ಆ ಭಾಗವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓದಿದ.ಬಳಕೆದಾರರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶೈಲಿಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಅವರ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಹೊಂದುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯು ಬಳಕೆದಾರರ ಓದುವ ಅಭ್ಯಾಸ, ಬರವಣಿಗೆಯ ತಿದ್ದುಪಡಿ, ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದ ಪದಗಳು ಮತ್ತು ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿರಬಹುದಿತ್ತು.
ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅದು ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಸಾಲು ಈಶಾನ್‌ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು.“ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಬಳಕೆದಾರರ ಹಿಂದಿನ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಅವರ ನಿರೂಪಣಾತ್ಮಕ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು.”
ಅವನು ಆ ಸಾಲನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓದಿದ.“ಇದು ಓದುಗರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಕಥೆ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು,” ಎಂದನು.
ಸಾರಾ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು.“ಹೌದು. ಆದರೆ ಈ ವಿಧಿಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ನೋಡಬೇಕು. ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದು ಎಂದಲ್ಲ.” ಎಂದಳು.
ಈಶಾನ್ ಮುಂದಿನ ಪುಟಕ್ಕೆ ಹೋದ.ಅಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಂದದ ಕೊನೆಯ ವಿಭಾಗವಿತ್ತು. ಅದರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಧಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು.Experimental Narrative Continuity Clause.ಆ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಬಳಕೆದಾರನು ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾದ ನಿರೂಪಣಾತ್ಮಕ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಅವನ ಹಿಂದಿನ ಪಠ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಸ ಕಥಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಸಂಯೋಜಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆದಾರನು ಒದಗಿಸಿದ ಹೆಸರುಗಳು, ಸ್ಥಳಗಳು ಅಥವಾ ಘಟನೆಗಳ ಉಲ್ಲೇಖಗಳೂ ಇರಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
ಇದರ ಕೆಳಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ವಾಕ್ಯವಿತ್ತು.“ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಬಳಕೆದಾರರ ನೆನಪುಗಳ ಅರ್ಥವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಹುದಾದ ನಿರೂಪಣಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು. ಇಂತಹ ಮಾದರಿಗಳು ಬಳಕೆದಾರರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆನಪುಗಳ ನಿಖರತೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ.” ಈಶಾನ್‌ನ ಬೆರಳುಗಳು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತವು.
ಇದು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನೆನಪುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇತ್ತು.ಯಾರಾದರೂ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಆ ವಿವರಣೆಯ ಪ್ರಭಾವ ಬೀಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ವಿಧಿಯು ಮ್ಯೂಸ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯವಿಧಾನವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಶಾನ್‌ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಯೋಗದ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದವೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೂ ಆ ಸಾಲು ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿತು.ಏಕೆಂದರೆ ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೋ ನಡೆದಿತ್ತು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವನಿಗೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಏನು ನಡೆದಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಈಶಾನ್ ಒಪ್ಪಂದದ ಪಿಡಿಎಫ್‌ನ್ನುವಿನಯ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅವನಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು.“ನೀನು ಕಂಡ ವಿಧಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಈ ಒಪ್ಪಂದದ ಪಿಡಿಎಫ್ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೀನು ಮ್ಯೂಸ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ದಿನದದ್ದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಇನ್ನೂ ದೃಢಪಡಿಸಿಲ್ಲ. ಈಗಿನ ಇಮೇಲ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಕಡತವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನಂತರ ಬದಲಾಯಿಸಿರಬಹುದು. ನಮಗೆ ಮೂಲ ಕಡತದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಹಿ ಅಥವಾ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಆವೃತ್ತಿ ಬೇಕು.”
“ಹಾಗಾದರೆ ಇದರಿಂದ ಏನೂ ಸಾಬೀತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?” ಈಶಾನ್ ಕೇಳಿದ.
“ಇದು ಒಂದು ಸುಳಿವು. ಸಾಕ್ಷ್ಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಮ್ಯೂಸ್ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಒಪ್ಪಂದದ ಆವೃತ್ತಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಬಹುದು. ಅದರಿಂದ ಏನಾದರೂ ತಿಳಿಯಬಹುದು.” ಎಂದ ವಿನಯ್ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿರಾಮ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಂತರ ಹೇಳಿದ. “ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಗತಿ. ನೀನು ಹೇಳಿದ ಹಳೆಯ ಬಳಕೆದಾರರ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪದಗಳು ಹಳೆಯ ಸಂಶೋಧನಾ ಯೋಜನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಸಂಬ೦ಧಿಸಿರಬಹುದು. ‘Narrative Continuity’ ಮತ್ತು ‘Memory Trial’ ಎಂಬ ಪದಗಳು ಒಂದೇ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಹಳೆಯ ಸಂಶೋಧನಾ ದಾಖಲೆಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ.” ಎಂದ.
“ಅವು ಎಲ್ಲಿವೆ?” ಈಶಾನ್ ಕೇಳಿದ.
“ಅದೇ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಹಳೆಯ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಶೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರದ ಹೆಸರು ಇತ್ತು ಎಂದೆಯಲ್ಲ?”
“Centre for Memory Studies.”
“ಅದರ ಪೂರ್ಣ ವಿಳಾಸವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು. ಅದು ಈಗ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು.” ಎಂದ ವಿನಯ್.
ಕರೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಈಶಾನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಪತ್ರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಮಸುಕಾದ ಮುದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಸರು, ಹಳೆಯ ದೂರವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇವಿಷಯದತ್ತಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.ಆದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.ಅವನ ತಂದೆ ಆ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರೇ?ಅಥವಾ ಆ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರೇ?
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಈಶಾನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಗದಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸೇವಾ ದಾಖಲೆಗಳು, ಬ್ಯಾಂಕ್‌ಪತ್ರಗಳು, ಹಳೆಯಪುಸ್ತಕಗಳ ಖರೀದಿ ರಸೀದಿಗಳು. ಆದರೆ ಅವುಗಳಮಧ್ಯೆ ಒಂದುಸಣ್ಣಲಕೋಟೆಸಿಕ್ಕಿತು.ಲಕೋಟೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಳಾಸವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪುಟವಿತ್ತು.ಅದು ಪತ್ರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ದಿನಾಂಕ.
ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು:“ನೀವು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಮಕ್ಕಳ ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಸೇರಿಸಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆ ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯೋಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಈಶಾನ್‌ಗೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಅವನ ನೆನಪನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ವಿವರಣೆಯಿಂದ ಬದಲಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪಾಗಬಹುದು. ಅವನು ಏನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಹಕ್ಕು ನಮಗಿಲ್ಲ.ನಾನು ತಡವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ.”
ಪತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಅದು ಈಶಾನ್‌ನ ತಂದೆಯ ಕೈಬರಹವಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಅವನು ಹಿಂದಿನ ಪತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದ. ಅಕ್ಷರಗಳ ಆಕಾರ, ಪದಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರ, ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ರೀತಿಹಲವುಸಾಮ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವು.ಆದರೂ ಅವನು ಅದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ.ಪತ್ರದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು:MUSE / INTERNAL CORRESPONDENCE / 03
ಈಶಾನ್‌ಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೋಪವೂ ದುಃಖವೂ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವರು ಯಾವುದೋ ಅಪಾಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಮಗನಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳದೆ ಉಳಿದಿದ್ದರು.ಬಹುಶಃ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು.ಬಹುಶಃ ತಮ್ಮದೇ ಭಯದಿಂದ.ಅಥವಾ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಈಶಾನ್‌ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಾನಿಯಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರಿಂದ.ಯಾವ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮೌನವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಈಗ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಈಶಾನ್ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನು ಪತ್ರದ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ವಿನಯ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ. ನಂತರ ಅದನ್ನು ಉಳಿದ ದಾಖಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟ.
ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವಿನಯ್‌ನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂದೇಶ ಬಂತು.“ಒಪ್ಪ೦ದದ ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ಮ್ಯೂಸ್ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ ಕಂಡುಬ೦ದಿದೆ. ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ಕಡತ ತೆರೆಯಬೇಡ. ನಾನು ನಾಳೆ ಬಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದಿತ್ತು.
ಈಶಾನ್ ತಕ್ಷಣ ಕರೆ ಮಾಡಿ “ಏನು ಕಂಡುಬ೦ದಿದೆ?” ಎಂದ.
“ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ನೇರವಾಗಿ ತೋರಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಬಹುದು. ನಿನ್ನ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಸ್ವತಃ ದಾಖಲಿಸದಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಅನುಮತಿ ದಾಖಲೆ ಇದೆ.” ಎಂದ ವಿನಯ್.
“ಯಾವ ಅನುಮತಿ?” ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ ಈಶಾನ್.
“ಅದು ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಳಕೆದಾರರ ಗುರುತು ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಗದ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ. ಅದರ ಮೂಲವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.” ಎಂದ ವಿನಯ್.
ಈಶಾನ್‌ನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಆತಂಕದಿ೦ದ ತುಂಬಿತು.“ಅದು ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿದೆಯೇ?” ಕೇಳಿದ.
“ಹೇಳಲು ಇನ್ನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”
ವಿನಯ್ ಕರೆ ಮುಗಿಸಿದ.ಈಶಾನ್ ಸಾರಾಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ. ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿ, ನಂತರ ಹೇಳಿದಳು. “ನಾವು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಮ್ಯೂಸ್‌ನ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿ೦ತ, ಆ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಯಾರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು ಎಂಬುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಯಾರಾದರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸಲು ನಿಜವಾದ ಹಳೆಯ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿರಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸುಳಿವನ್ನೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.”
“ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ಆದರೆ ಈ ದಾಖಲೆಗಳು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇ ತಿಳಿಯದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ.”ಎಂದ ಈಶಾನ್.
“ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವುಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ನಂಬಬಾರದು. ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ನಮಗೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಬೇಕು.” ಎಂದಳು.
ಸಾರಾಳ ಮಾತು ಅವನಿಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸರಪಳಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.ಅವನ ತಂದೆ ಏನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರು?ಅನಿರುದ್ಧನ ಮನವಿ ಏಕೆ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು?ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು?ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕನೇ ಬಳಕೆದಾರನ ಗುರುತನ್ನು ಯಾರು ಅಳಿಸಿದ್ದರು?
ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಈಶಾನ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಇಮೇಲ್‌ಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮ್ಯೂಸ್‌ನ ಮೊದಲ ದಿನದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂದೇಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರ ವಿಷಯದ ಸಾಲು ಹೀಗಿತ್ತು:Welcome to MuseOS-Your Story Begins Here.ಸಂದೇಶದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆದಾರರ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಂಬAಧಿಸಿದ ಉಲ್ಲೇಖವಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಂದದ ಆವೃತ್ತಿ ೧.೭ ಎಂದೇ ಇತ್ತು. ಇದು ಅವನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತೆರೆದ ಪಿಡಿಎಫ್ ಕಡತದ ಆವೃತ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಕಡತದ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೈಜತೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.
ಸಂದೇಶದ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಲು ಕಾಣಿಸಿತು.“ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯ ಅನುಭವವನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕಗೊಳಿಸಲು, ನಿಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಆಯ್ದ ಪಠ್ಯಗಳನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನೀವು ಅನುಮತಿ ನೀಡಬಹುದು.”ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಟನ್ ಇತ್ತು.REVIEW IMPORTED MATERIALS.
ಈಶಾನ್ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ.ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಿದ್ದ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಮ್ಯೂಸ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ ತಾನು ಅಂತಹ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಬಳಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದಿನ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಿತ್ತು ಬರಹದ ಒತ್ತಡ, ನಿದ್ರಾಹೀನತೆ, ಒಂದುಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕೆAಬ ಹತಾಶೆ. ಅವನು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಓದದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ.ಆದರೆ ಆ ಬಟನ್ ಈಗಲೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಅವನು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ. ವಿನಯ್ ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯುವುದೇ ಉತ್ತಮ.
ಅವನು ಇಮೇಲ್‌ನ ಸ್ಕಿçÃನ್‌ಶಾಟ್ ತೆಗೆದು ಉಳಿಸಿದ.ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಸಂಗತಿ ನೆನಪಾಯಿತು. ಮ್ಯೂಸ್ ಬಳಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಮೊದಲ ವಾರದಲ್ಲೇ ಅದು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿತ್ತು.“ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳು ಕಥೆಯಾಗಿ ಬದಲಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.”ಆಗ ಅವನು ಅದನ್ನು ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಮಾತು ಎಂದುಕೊAಡಿದ್ದ. ಈಗ ಅದೇ ವಾಕ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಬೇರೆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಬಹುಶಃ ಮ್ಯೂಸ್ ಅವನಿಗೆ ಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಬಹುಶಃ ಅವನು ಕಥೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.ಆದರೆ ಈಶಾನ್ ತನ್ನನ್ನೇ ತಡೆದುಕೊಂಡ.ಇದು ಒಂದು ಸಾಧ್ಯತೆ ಮಾತ್ರ. ಸಾಕ್ಷ್ಯವಲ್ಲ.
ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಈಶಾನ್ ಮಲಗಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅಧಿಸೂಚನೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದು ಇಮೇಲ್ ಅಲ್ಲ. ಸಂದೇಶವೂ ಅಲ್ಲ. ಮ್ಯೂಸ್‌ನಿಂದ ಬಂದAತೆ ಕಾಣುವ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಅಧಿಸೂಚನೆ.MuseOS-Agreement Status Updated.ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಸಣ್ಣ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಇತ್ತು:Legacy consent record restored.
ಈಶಾನ್‌ನ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.ತಾನು ಮ್ಯೂಸ್ ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್‌ನ್ನುಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೂಡ ಆಫ್ ಆಗಿತ್ತು.ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಈ ಅಧಿಸೂಚನೆ ಹೇಗೆ ಬಂತು?
ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ಶಾಟ್ ತೆಗೆದು ವಿನಯ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ. ನಂತರ ಅಧಿಸೂಚನೆಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಕಳುಹಿಸಿದ ವಿಳಾಸ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಮ್ಯೂಸ್‌ನ ಚಿಹ್ನೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೋಡ್ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.LR-04 / CONSENT RECOVERY.
ಈಶಾನ್ ಆ ಕೋಡ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಟಿಪ್ಪಣಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ.ಐಖ-೦೪.ನಾಲ್ಕನೇ ಬಳಕೆದಾರನ ಗುರುತು?ಅಥವಾ ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಕೇತ?ಅವನು ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಮುನ್ನವೇ ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಂಪಿಸಿತು.ಈ ಬಾರಿ ಒಂದು ಪಠ್ಯ ಸಂದೇಶ ಬಂದಿತ್ತು.ಅಪರಿಚಿತ ಸಂಖ್ಯೆಯಿ೦ದ.“ನೀನು ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಓದಿದ್ದೀಯೆ. ಆದರೆ ಅದು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಪ್ಪಂದ ಎಂಬುದನ್ನು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.”ಈಶಾನ್ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಓದಿ ಸ್ಥಬ್ಧನಾದ.
ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಪ್ರೇರಣೆ ಉಂಟಾಯಿತು. “ನೀನು ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅವನು ಆ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊ೦ಡ. ಸಂದೇಶವನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಸಂಖ್ಯೆಯ ವಿವರಗಳನ್ನೂ ದಾಖಲಿಸಿದ.

ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ವಿನಯ್‌ನಿಂದ ಉತ್ತರ ಬಂತು.“ಅಧಿಸೂಚನೆಯ ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ಶಾಟ್ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. LR-04 ಅನ್ನು ನಾಳೆ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ನಿಜವಾದ ಮ್ಯೂಸ್ ಅಧಿಸೂಚನೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನೂ ದೃಢಪಡಿಸಬೇಕು. ಈಗ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಬೇಡ.”
ಈಶಾನ್ ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ.ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ನಗರ ತನ್ನ ಸಹಜ ಗದ್ದಲದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ವಾಹನಗಳ ಸದ್ದು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುವ ನಾಯಿಗಳ ಬೊಗಳುವಿಕೆ, ಬೀದಿದೀಪಗಳ ಕೆಳಗೆ ಚಲಿಸುವ ನೆರಳುಗಳುಎಲ್ಲವೂಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದವು.ಆದರೆ ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಸಂಗತಿಗಳೇ ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದ್ದವು.
ಅವನ ತಂದೆಯ ಮೌನ.ಅನಿರುದ್ಧನ ಕಾಣೆಯಾಗುವಿಕೆ.ರಾಘವೇಂದ್ರನ ಸಾವು. ಮ್ಯೂಸ್‌ನ ಹಳೆಯ ದಾಖಲೆಗಳು.ಮತ್ತು ತನ್ನದೇ ನೆನಪುಗಳ ಮೇಲಿನ ಅನುಮಾನ.

ಈಶಾನ್ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಒಪ್ಪಂದದ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ. ಅದರ ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿದ್ದವು.ಒಪ್ಪಂದವು ತನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಲು ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಕಥೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿರಬಹುದಿತ್ತು.ಆ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೀಡಿದ್ದನೇ? ಅಥವಾ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಕಾಲದ ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು, ತನ್ನ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿತ್ತೇ?

ರಾತ್ರಿ ಕೊನೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ನೋಟ್ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾಲು ಬರೆದ.“ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನದೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ನಂಬಿರುವ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಬರೆದಿರಬಹುದೇ?”ಅದನ್ನು ಬರೆದ ನಂತರ ಅವನು ಪೆನ್ನನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟ.ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವವರೆಗೆ ಮ್ಯೂಸ್‌ನಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ.ಆದರೆ ಮ್ಯೂಸ್ ಅವನಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.