-ದೀಪಿಕಾ ಬಾಬು

ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ
ಅಮ್ಮನ ಕೈಗಳಿಗೇ
ಏನು ಕೆಲಸ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ?

ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ
ಪುಟ್ಟ ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು
ರಸ್ತೆ ದಾಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೈಗಳು
ಈಗ

ಖಾಲಿ ಕಿಟಕಿಯ ಗರಿಗರಿಯ ಮೇಲೆ
ಧೂಳು ಬರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.

“ಜಾಗ್ರತೆ…”
ಎಂದು ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿಗೆ ಬರುವ ಪದ
ತುಟಿಯಾಚೆ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ
ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಅಮ್ಮನಾಗುವುದು ಅಂದರೆ
ಹಾಲುಣಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ,
ಒಂದು ದಿನ
ತನ್ನ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯೊಳಗೂ
ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು.

ಒಮ್ಮೆ
ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲಾ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ
ಟಿಫಿನ್ ಡಬ್ಬಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು,
ಈಗ
ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯ “online” ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡಿ
ಸಂತೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

“ತಿಂದೆಯಾ?”
ಎಂಬ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ
ಇಡೀ ದಿನದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿ
ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ
ಮಕ್ಕಳು ಹೋದ ಮೇಲೆ.

ಗೋಡೆಗಂಟಿದ ಗಡಿಯಾರವೂ
ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಗೂ
ಮಾತು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಕಾಲುಜಾರಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ
ಆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ
ಈಗ ಸೂರ್ಯನೂ ಮೌನವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

ಅವಳು
ಅವರ ಹಳೆಯ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೋಗಿ
ಹಾಸಿಗೆಯ ಮಡಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕದೊಳಗಿಂದ ಬಿದ್ದ
ಒಣಗಿದ ನವಿಲುಗರಿಯನ್ನೂ
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ
ಅಮ್ಮಂದಿರು
ನೆನಪುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಒಣಗಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಅದು ಅಮ್ಮನ ಜಯ.
ಆದರೆ
ಆ ಜಯದೊಳಗೆ
ಸಣ್ಣ ಸೋಲೊಂದು ಇರುತ್ತದೆ

“ಇನ್ನು ನನ್ನಿಲ್ಲದೆಯೂ
ಇವರಿಗೆ ಬದುಕು ಸಾಗುತ್ತದೆ…”
ಎಂಬ ಅರಿವಿನ ಸೋಲು.

ಆದರೂ
ಅಮ್ಮಂದಿರು ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವಿಗಳು.

ತಮ್ಮ ಏಕಾಂತವನ್ನೇ
ಕಡಗಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿಸಿ
ಹೋಳಿಗೆ ಬೆಲ್ಲದಂತೆ ಸಿಹಿಮಾಡಿ
ಮಕ್ಕಳ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

ಮಕ್ಕಳು ಬರುವರಂತೆಂದರೆ
ಮೊಣಕಾಲಿನ ನೋವೂ
ಅಡಿಗೆಮನೆಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ
ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಅವರಿಷ್ಟದ ತಿಂಡಿಗಳ ಸುವಾಸನೆಗೆ
ಮನೆ ಮತ್ತೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗುತ್ತದೆ,
ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಯೌವನವಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ
ಎಷ್ಟೋ ಮಾತುಗಳು
ಕಣ್ಣಿನ ಒಳಗೇ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

“ಇನ್ನೂ ಎರಡು ದಿನ ಇರಿ…”
ಎಂಬ ವಾಕ್ಯ
ಅವಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು
ನಗುತ್ತಾಳೆ ಮಾತ್ರ.
ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಾಳೆ ಮಾತ್ರ…

ಆದರೆ
ಕಾರು ತಿರುವು ದಾಟಿ
ಕಾಣೆಯಾಗುವ ಕ್ಷಣ
ಅವಳೊಳಗಿನ ಇಡೀ ಮನೆ
ಮತ್ತೆ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಆ ಖಾಲಿತನಕ್ಕೂ
ಅವಳೇ ನೀರು ಹಾಯಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಯಾಕೆಂದರೆ
ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು
ಪ್ರೀತಿ ಅಂದರೆ
ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಲ್ಲ,
ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟವರಿಗಾಗಿ ಕೂಡ
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿಡುವುದು ಎಂದು.