ಡಾ ವಿ ಎ ಲಕ್ಷ್ಮಣ್ 

ಕಳೆದು ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಈ ಫುಡ್ ಡೆಲಿವರಿ ಹುಡುಗರಿಗೆ, ಕಂಪನಿ ಎಂಪ್ಲಾಯಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿರುವ ಡ್ರೈವರುಗಳಿಗೆ ಫಿಜಿಕಲ್ ಫಿಟನೆಸ್ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಕೊಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಳೆದೆ.

ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನೂ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ಕತೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಈ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಊಟ ತಿಂಡಿ ಹಂಚುತ್ತಾರೆಂದು ಖಾತರಿಯಾಯ್ತು.

ಹಗಲು ಒಂದು ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ದುಡಿದು ಪಾರ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಜಾಬ್ ಅಂತ ರಾತ್ರಿ ಆರ್ಡರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹುಡುಗರು, ಅಪರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಚಳಿ ಮಳೆ ಗುಡುಗು ಇದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಮರ ಅಡ್ಡ ಬಿದ್ದರೂ “ಕಸ್ಟಮರ್” ಗೆ ಹೇಳಿದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಊಟ ಕೊಡುವ ಇವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ “ಅನ್ನದಾತರು”.

ಐದು ನಿಮಿಷ ತಡವಾದರೂ ಇವರ ಆರ್ಡರ್ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಆಗಿ ಎಷ್ಟೋ ದೂರದಿಂದ ಬಂದರೂ ಇವರಿಗೆ ಇವರ ಪಾಲಿನ ಪೇಮೆಂಟ್ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ .ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷದವರಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮಂಜು ಮಂಜಾದರೂ, ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಟೂ ವ್ಹೀಲರ್ ಓಡಿಸುವ ಐವತ್ತು ವರುಷದ ನಡುವಯಸ್ಕರೂ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಇವರ ಈ ಕಷ್ಟದ ದುಡಿಮೆಯ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈ ಹುಡುಗರ ಮುದಿ ತಾಯಿ ತಂದೆಯವರ ಊಟವಿದೆ, ಓದುತ್ತಿರುವ ತಮ್ಮನ ಭವಿಷ್ಯವಿದೆ, ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆಗೆಂದೇ ಮಾಡಿದ ಸಾಲದ ಋಣಭಾರವಿದೆ. ಈ ಮಹಾನಗರದವರ ಹಸಿವು ಇಂಗಿಸುವ ಇವರ ಎದೆಯಲ್ಲೊಂದು ಸದಾ ಉರಿಯುವ ಒಲೆಯಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಇವರು ತಮ್ಮ ಸಂಕಟವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ. ಸದಾ ತಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಗು ನಗುತ್ತಲೇ ಕಾಲ ತಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ರಾಯಚೂರು, ಬಿಜಾಪುರ, ಚಿಂತಾಮಣಿ, ಬೆಳಗಾವಿ, ಹಾಸನ, ಕಡಪಾ, ಕದರಿ,…ಊರು ಬಿಡಲು ಯಾವ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವೊ? ಈ ಮಥುರೆಯಂತಹ ಮಹಾನಗರಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಗೋಪಾಲಕರನ್ನು ಸೆಳೆದಿದೆಯೋ? ಅಥವ ಎಳೆದು ತಂದಿದೆಯೋ?

ಸಟ್ಟ ಸರಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಓಲಾ ಊಬರಿನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮನೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾನಲ್ಲ ಆ ಚಾಲಕ ಅವನದೂ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನ ಕತೆಯೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬೇಡ ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೇಲಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಝಗಮಗಿಸುವ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಟೀ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತೀರಲ್ಲ… ಒಮ್ಮೆ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಆ ಮೂಲೆಯ ಮಂದಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮಂದಿರಂತಹ “ವೇಟರು” ಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ, ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ತಮ್ಮಾ ಯಾವೂರೋ ನಿಂದು ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿ ಮುಟ್ಟಿ ಮೈದಡವಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿ ನೋಡಿ ಸಾಕು… ಈ ಕಟ್ಟು ಕತೆ, ಕಟ್ಟು ಕವಿತೆಗಳೆಲ್ಲ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು!?.