ಕುಶ್ವಂತ್ ಕೋಳಿಬೈಲು
ನನ್ನ ಮನೆಯ ಆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ
ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ..
ಅಮ್ಮ , ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಆಪ್ತರೆ
ಆದರೆ ಆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಇಣುಕುವಷ್ಟಲ್ಲ..
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಕ್ಕರೂ
ಹುಚ್ಚಾ ಎನ್ನುವವರಿಲ್ಲ…
ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆಗಳಿಗೆ
ಲೆಕ್ಕ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ!!
ನನ್ನೊಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ
ಯುದ್ದಗಳ ರಣಕೇಕೆಯನ್ನು
ಅಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಲ್ಲ..
ಎಲ್ಲ ಮುಖವಾಡಗಳನ್ನು
ಕಳಚಿ ಕುಂತಾಗ
ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುವವರಿಲ್ಲ.

ಆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ
ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಬೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ,
ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ನನಗೆ ನಾನೆಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೇನೆ?!!
ಆನೆಯನ್ನು ಹಗ್ಗ, ಕಂಬ, ಹಾಳೆಯೆಂದು
ಭ್ರಮಿಸಿದ ನೂರಾರು ಜನರು
ನನ್ನನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಿ ತೀರ್ಪಿತ್ತಾಗ, ನಾನೂ ನಗುತ್ತೇನೆ!!..
ನನ್ನ ಮನೆಯ ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ
ನಾನು ಹೂತಿಟ್ಟ ಕನಸುಗಳಿವೆ..
ಕೇಳುತ್ತವೆ ಅವು, ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಂದೇನು ಮಾಡುತ್ತೀಯ..
ಹೇಳಲೇ ಆಗದ ಸತ್ಯಗಳಿಗೆ
ಸುಳ್ಳಿನ ಲೇಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಅಲ್ಲಿ..
ಕೇಳುತ್ತವೆ ಅವು, ನಮ್ಮನೆಲ್ಲಿ ಮಾರುತ್ತೀಯ!!!
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೂ ಅಂತಹ ಕೋಣೆಯಿದೆ
ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ..
ಅಮ್ಮ , ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಆಪ್ತರೆ
ಆದರೆ ಆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಇಣುಕುವಷ್ಟಲ್ಲ!!!






Kavite chendide kushvanth
ಎಷ್ಟು ಚಂದ!
ಒಳ್ಳೆಯ ಕವಿತೆ… ಎಲ್ಲರೊಳಗೊಂದು ಆಪ್ತ ಕೋಣೆ..