9 Comments

1. 

   Paresh Saraf on 4 January, 2013 at 7:46 AM

   ಈ ಸಮಾಜದ ವಿಕೃತ ಕಣ್ಣುಗಳ ಅನಾವರಣ, ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಇರುವಾಗ ಮನ ನಿರಾಳ. ಕವಿತೆ ಸರಳ ಮತ್ತು ಸಹಜ

   Loading...
2. 

   Jayalaxmi Patil on 4 January, 2013 at 10:19 AM

   ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಹಲ್ಲುಜ್ಜೋವಷ್ಟೇ ಅನಿವಾರ್ಯವೆಂಬಂತೆ, ಹೆಣ್ಣು ಅಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ಈ ಎಲ್ಲ ಭಯದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಾ, ಆ ಅಸಹ್ಯ ನೋಟ, ಮಾತು, ಸ್ಪರ್ಶಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಬಚಾವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸೆರಗ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯ ಮಾಡಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಇಗೋ ನಿನಗೊಂದು ಧಿಕ್ಕಾರ!!!
   ಹೌದೂ ಧಿಕ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?! ಏನು ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ?!!!

   Loading...
3. 

   Jayalaxmi Patil on 4 January, 2013 at 10:21 AM

   ಹೆಣ್ಣಿನ ‘ಅನಿವಾರ್ಯ’ ಭಯವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದೀರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಸರ್.

   Loading...
4. 

   chalam on 4 January, 2013 at 11:23 AM

   ನೀರ ಸಿಂಚನವೂ ಎಸಿಡ್ ಎರಚಿದಂತೆನಿಸುತಿದೆ………ಎಷ್ಟು ಭಯದ ನಡುವೆ ಬದುಕಬೇಕಿದೆ…ಸರಳವೆನಿಸಿದರೂ ಸರಳವಲ್ಲದ ಮನಮುಟ್ಟುವ ಕವನ.ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸಾರ್

   Loading...
5. 

   samyuktha on 4 January, 2013 at 1:43 PM

   sir!!! neevu kavana bareyutteeri anta gottirale illa! tumba chennagide!

   Loading...
6. 

   ramya on 4 January, 2013 at 1:44 PM

   ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ . ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಎದುರಾಗುವ ಆತಂಕ, ಸುತ್ತಲಿರುವ ದುಷ್ಟ ಜೀವಿಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಗದೆ, ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಯಿದ್ದಾಗ ಇರುವ ಸುರಕ್ಷಿತ ಭಾವಕ್ಕೆ ಹಂಬಲಿಸುವ ಚಿತ್ರಣ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ ಸರ್.

   Loading...
7. 

   umesh desai on 4 January, 2013 at 2:28 PM

   guruji, excellent i can read it as if my Daughter reciting it..lovely.

   Loading...
8. 

   Shama Nandibetta on 5 January, 2013 at 12:30 AM

   “ಸೆರಗ ಮರೆಯಲಿ ನನ್ನ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೋ ಅಮ್ಮಾ…” ನನ್ನ ಮಗಳ ದನಿಯೂ ಹೌದಿದು ಅನಿಸಿದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ…
   ಸುರಕ್ಷಿತ ಭಾವಕ್ಕೆ ಹಂಬಲಿಸುವ ಚಿತ್ರಿಕೆ ಅದ್ಭುತ… ಶರಣು

   Loading...
9. 

   Santhoshkumar LM on 6 January, 2013 at 12:20 AM

   Superb!!

   Loading...