ಎನ್ ಪಾರ್ವತಿ

ಮೌನದ ಮೊರೆ ಹೋದೆ ನೀನು,
ಮಾತಿನ ಮೊನಚಿಗೆ ಸಿಗಬಾರದೆಂದೆ?
ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು
ಮೀರಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತ್ತೆಂದೆ?
ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ
ಸಾಮಾನ್ಯ ಗಂಡಿನ ಮೌನವನ್ನೇ
ಅರಿಯಲಾರದ
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಡಬಡಿಸಿಬಿಡುವ
ಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಣ್ಣು ನಾನು.

ಗಂಡಿನ ಅಸಾಧಾರಣ
ಮೌನದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು
ಹಲ್ಲುಕಚ್ಚಿ ಸಹಿಸಿ, ಸಹಿಸಿ
ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಮೌನವನ್ನು
ಭೇದಿಸಲೇಬೇಕಾದ
ಅಸಹಾಯಕತೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ
ಮನದ ಎಲ್ಲಾ ತುಮುಲವನ್ನೂ
ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟು ಕಂಗಾಲಾಗುವ
ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನೆಯೊಡತಿ ನಾನು.

ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ ಕೇಳದೆ
ಎದುರುತ್ತರವನ್ನೇ ಕೊಡದೆ
ಆಡಬೇಕಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳನ್ನು
ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ
ಹೂತಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರೂ
ಮೌನಯುದ್ಧದ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ
ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣ
ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆದು ನುಗ್ಗಿದ
ಭಾವನೆಗಳ ಮಹಾಪೂರದಲ್ಲಿ
ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗಿ ತತ್ತರಿಸಿ ಹೋದ
ಕೋಪದ ಹೆಣ್ಣು ನಾನು.

ಮೌನವೆಂಬೋ ಆಯುಧವೂ ಕೂಡ
ಎರಡೂ ಕಡೆಯೂ ಮೊನಚು;
ಅದು ನಿಷ್ಕರುಣೆಯಿಂದ
ನಿರ್ಮೋಹದಿಂದ ಕೆಣಕಿದವರನ್ನು
ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಲ್ಲಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು
ಅಸಾಹಾಯಕ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ
ಅನುಭವದಿಂದಲೇ
ಕಂಡುಕೊಂಡ ಲೌಕಿಕದ ಹೆಣ್ಣು ನಾನು.

ಮೌನವೆಂಬೋ ಉತ್ತರವನ್ನು
ಒಡೆಯಬೇಕಿದೆ ಬುದ್ಧ ;
ನನ್ನ ನಿಲುವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ
ನನ್ನ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಬಯಲಾಗಿಸಬೇಕಿದೆ
ಹಾರಬೇಕಿದೆ, ಈಜಬೇಕಿದೆ,
ನಿರಾಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಬೇಕಿದೆ
ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಕನಸುಗಳ ಹೊತ್ತಿರುವ
ಕಾಡಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನೇ ಉಸಿರಾಡುವ
ಈ ಭೂಮಿಯ ಬೆರಗು ನಾನು.

ಅಳಲಾರದ, ಸ್ಪಂದಿಸಲಾರದ,
ಜೊತೆಗೂಡಿ ಕುಣಿಯಲಾರದ,
ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೌನದಲ್ಲೇ ತಲೆದೂಗಿಬಿಡುವ,
ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೇ ಕೊಲ್ಲಬಲ್ಲ,
ನಿರ್ವಿಕಾರದಿಂದ ನಡೆಯಬಲ್ಲ ಗಂಡಿನೊಂದಿಗೆ
ಕೊನೆವರೆಗೂ ಜೊತೆಸೇರಿ ನಡೆಯಲು,
ಆ ಪುರುಷನೊಂದಿಗೆ ನಕ್ಕುನಲಿಯಬಲ್ಲ
ಅಳಬಲ್ಲ, ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಾಡಬಲ್ಲ,
ಪೊರೆಯಬಲ್ಲ, ಕುಣಿಸಬಲ್ಲ
ಮಣಿಸಬಲ್ಲ, ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಶಕ್ತಿಯ
ಪ್ರತಿರೂಪ ನಾನು.