ತಿರುಪತಿ ಬಂಗಿ ಅವರ ಹೊಸ ಕಥಾಸಂಕಲನ ‘ಕಾಡುಕಲ್ಲಿಗೆ ಮೂರು ಮೊಲೆ’

ಬೆರಗು ಪ್ರಕಾಶನ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ.

ಈ ಕೃತಿಯ ಕುರಿತ ಡಾ.ಪ್ರಕಾಶ ಗ. ಖಾಡೆ ಅವರ ಬರಹ ಇಲ್ಲಿದೆ.

-ಡಾ.ಪ್ರಕಾಶ ಗ. ಖಾಡೆ

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗಾಢವಾಗಿಯೇ ಕನ್ನಡ ಕಥಾ ಪ್ರಕಾರವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡವರು ತಿರುಪತಿ  ಅವರು.ಕನ್ನಡ ಕಥಾಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ನೈಜ ಅನುಭವಗಳನ್ನು, ಜನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಆಂತರ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಒಳಸುಳಿಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸುವ ಕಥೆಗಾರರ ಸಂಖ್ಯೆ ವಿರಳ. ಅಂತಹ ವಿರಳ ಕಥೆಗಾರರಲ್ಲಿ ತಿರುಪತಿ ಬಂಗಿ ಅವರು ಪ್ರಮುಖರು. ಅವರ ಕಥೆಗಳು ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ನಿರೂಪಣೆಗಳಲ್ಲ; ಬದುಕಿನ ಒಡಲಾಳದಿಂದ ಮೂಡಿಬಂದ ಅನುಭವಗಳ ಸಂಗ್ರಹ. ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಹೊಲದ ಬೆವರು, ಜನಪದರ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳ ವೈರುಧ್ಯಗಳು, ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಕಹಿ-ಸಿಹಿ ಅನುಭವಗಳು ಅವರ ಕಥೆಗಳ ಜೀವಾಳವಾಗಿವೆ.

ಈ ಕಥಾಸಂಕಲನದ ಕಥೆಗಳು ಓದುಗರನ್ನು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ನಡುವೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಜನರ ನಿತ್ಯಜೀವನ, ಅವರ ಸಂಭ್ರಮ-ಸಂತಾಪಗಳು, ನಂಬಿಕೆ-ಆಚಾರಗಳು, ದೈವಭಕ್ತಿ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ಹಸಿವು, ಪ್ರೀತಿ, ಕ್ರೌರ್ಯ, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿರೋಧಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಕಥೆಗಳ ಪಾತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸೃಷ್ಟಿಗಳಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಜನರಂತೆ, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಬದುಕಿನ ಭಾಗಗಳಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತವೆ.

‘ಕಾಡುಕಲ್ಲಿಗೆ ಮೂರು ಮೊಲೆ’ ಕಥೆ ಈ ಸಂಕಲನದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ದೇವಿಯ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಕಂಡ ದಲಿತ ಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ಸರಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧನೆ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಅವಳ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಹಿಸದ ಮೇಲ್ವರ್ಗದ ಜನರು ಮಡಿವಂತಿಕೆ, ಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೇವಿಯ ಪೂಜೆಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ಅವಳಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ದೇವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ಈ ಕಥೆ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಜಾತಿ ಎನ್ನುವ ಅಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೇಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನೂ ತನ್ನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆ ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಅಂಚಿನ ಸಮುದಾಯಗಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವಿನ ರೂಪಕವಾಗಿದೆ.

‘ಮಸಾರಿ ಹೊಲ’ ಕಥೆ ಭೂಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾನವನ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ರೈತನಿಗೆ ಭೂಮಿ ಕೇವಲ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲ; ಅದು ತಾಯಿ, ಜೀವಾಧಾರ, ನಂಬಿಕೆಯ ಸಂಕೇತ. ಬೆಳೆ ಕೈಕೊಟ್ಟಾಗಲೂ, ಮಳೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ, ಸಾಲದ ಬಾಧೆ ಕಾಡಿದಾಗಲೂ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದ ರೈತನ ಬದುಕನ್ನು ಕಥೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ದುಡಿಯುವವರನ್ನು ಭೂಮಾತೆ ಎಂದಿಗೂ ಕೈಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಆಶಾವಾದ ಕಥೆಯ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿದೆ. ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಥೆ ಅತ್ಯಂತ ಸೊಗಸಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ.

‘ಮಠದಿಂದ ಹೊರಗಟ್ಟಿದ ಪುರೋಹಿತ’ ಕಥೆ ಧರ್ಮ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರತೀಕಾರದ ಮನೋವೃತ್ತಿಗಳ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕಥನವಾಗಿದೆ. ಮಠದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟ ಪುರೋಹಿತನ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ನೋವು ಕಥೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು. ಮರಗ್ಯಾ ರೂಪಿಸುವ ತಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಮಠದ ದೇವರಿಗೆ ಮಟನ್ ನೈವೇದ್ಯ ಅರ್ಪಣೆಯಾಗುವ ಪ್ರಸಂಗ ಕಥೆಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರೋಚಕತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಮಾನವೀಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು, ಅಧಿಕಾರದ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರತೀಕಾರದ ಮನೋವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಲೇಖಕರು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕಥೆ ಓದುಗರನ್ನು ಕೇವಲ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸುವುದಲ್ಲ; ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧದ ಕುರಿತು ಚಿಂತನೆಗೂ ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ.

‘ಬೆದೆನಾಯಿ’ ಕಥೆ ಸಂಕಲನದ ಮತ್ತೊಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ಕಥೆ. ರಂಗಜ್ಜಿಯ ನಾಯಿ ದನಿಯಾರ ನಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಗ ಹೊಂದಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಿಸುವ ಘಟನೆ ಕಥೆಯ ಮೂಲ ಎಳೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಹಜ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನೂ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿತ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ನಿರ್ದಯತೆಯನ್ನು ಕಥೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಾಯಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯಲ್ಲ; ಅದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಹಜತೆ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಕಥೆ ಮನದಟ್ಟಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

“ತತ್ತಿಸಾರು” ಕಥೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬಡತನದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಬಡವರ ಮನೆಯ ಅಡುಗೆ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕುದಿಯುವ ತತ್ತಿಸಾರು ಕೇವಲ ಆಹಾರವಲ್ಲ; ಅದು ಬದುಕಿನ ಆಶ್ರಯ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವ ಭರವಸೆ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ತಿಸಾರು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಆಹಾರದ ಕೊರತೆಯಲ್ಲ, ಕುಟುಂಬದ ಆರ್ಥಿಕ ದುಸ್ಥಿತಿಯ ಸಂಕೇತವೂ ಹೌದು. ಲೇಖಕರು ಹಸಿವಿನ ನೋವನ್ನು ಅತಿರಂಜಿತಗೊಳಿಸದೆ, ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನ ಸಣ್ಣ ಘಟನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯ ಓದುಗರ ಮನದಲ್ಲಿ ನೋವು ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆ ಎರಡನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಬಡತನವು ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಗೌರವ, ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಥೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

“ಸಾಂಗ್ಲಿ ಎಮ್ಮೆ”ಈ ಕಥೆ ರೈತನ ಕನಸು ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಯಂಕವ್ವ ತನ್ನ ಜವಾರಿ ಎಮ್ಮೆಯನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯ ಸಾಂಗ್ಲಿ ಎಮ್ಮೆಯನ್ನು ಖರೀದಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಹೊಸ ಎಮ್ಮೆ ಅವಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕಥೆಯ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಜವಾರಿ ಎಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಸಾಂಗ್ಲಿ ಎಮ್ಮೆಗಳ ನಡುವಿನ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಲೇಖಕರು ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ತತ್ವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುವ ಜವಾರಿ ಎಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಸಾಂಗ್ಲಿ ಎಮ್ಮೆ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳದ್ದಲ್ಲ; ಅದು ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕತೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷದ ರೂಪಕವಾಗಿದೆ. ಹಳೆಯದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಹೊಸದನ್ನು ಅಂಧವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವ ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

“ಪರಿವರ್ತನೆ”ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯ ಗೌರವ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಕಥೆಯಿದು. ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬಡ ಶಿಕ್ಷಕನ ಬದುಕಿನ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಅವನ ಬಳಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಎರಡೇ ಜೋಡಿ ಬಟ್ಟೆಗಳಿರುವುದು ಅವನ ಬಡತನದ ಸಂಕೇತ. ಆದರೆ ಅದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ನೆಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಶಾಲೆಯ ಆಡಳಿತ ಅವನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುತ್ತವೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವನನ್ನು ಶಾಲೆಯಿಂದಲೇ ಹೊರಹಾಕುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಬಾಹ್ಯ ಆಡಂಬರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೌಲ್ಯ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಥೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಕನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಅವನ ಉಡುಪಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡುವ ಸಮಾಜದ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೆ ಲೇಖಕರು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಪ್ರಹಾರ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ.

“ಗೌಡರ ಎತ್ತು”ಮಾನವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಡುವಿನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಮರ್ಮಸ್ಪರ್ಶಿ ಕಥೆ. ಕೂಳು ಸಿಗದೆ ಸಾಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವ ಗೌಡರ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಸೂರಪ್ಪನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಕರುಣೆ ಕಥೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು. ಆತ ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಅಲ್ಪ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಆ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಸಾಕಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಎತ್ತುಗಳು ಆರೋಗ್ಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಗೌಡ ಅವುಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬಡವನ ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತನ ಸ್ವಾರ್ಥದ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷ ಇಲ್ಲಿ ದುರಂತಮಯವಾಗಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಣಿಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಹಣ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ಸೋಲುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಸೂರಪ್ಪನ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

“ಹೆಣ್ಣೊಂದು ಕಲಿತರೆ”ಈ ಕಥೆ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪರಿವರ್ತನಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. “ಹೆಣ್ಣೊಂದು ಕಲಿತರೆ ಶಾಲೆಯೊಂದು ತೆರೆದಂತೆ” ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಥೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬಡತನದ ರೇಖೆಗಿಂತ ಕೆಳಗಿನ ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ ಬಂದ ಹುಡುಗಿಯರು ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಕಥೆಯ ಮುಖ್ಯ ಆಶಯ. ಶಿಕ್ಷಣವು ಕೇವಲ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯುವ ಸಾಧನವಲ್ಲ; ಅದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ದಾರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಲೇಖಕರು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಗತ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಕಥೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯ ಯಶೋಗಾಥೆಯಲ್ಲ; ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಬದಲಾಗುವ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ.

ಈ ಸಂಕಲನದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಜನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅನೇಕ ಆಯಾಮಗಳು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಹಳ್ಳಿಗರ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಗ್ರಾಮದೇವತೆಗಳ ಆರಾಧನೆ, ಹರಕೆಗಳು, ಮಠ-ಮಂದಿರಗಳ ಪ್ರಭಾವ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ, ಮಹಿಳೆಯರ ಬದುಕಿನ ಸವಾಲುಗಳು, ದುಡಿಮೆಗಾರರ ನೋವುಗಳು, ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾನವನ ಸಹಜೀವನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಥೆಗಳ ಹೂರಣವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿವೆ. ಲೇಖಕರು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಉಪದೇಶಕರಾಗದೆ, ಬದುಕನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ನಿರೂಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.

ತಿರುಪತಿ ಭಂಗಿ ಅವರ ಭಾಷೆಯು ಈ ಕಥೆಗಳ ಮತ್ತೊಂದು ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯ ಸೊಗಡು, ಜನಪದ ಪದಗಳ ಸೊಬಗು, ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಸಹಜತೆ ಮತ್ತು ನಿರೂಪಣೆಯ ಸರಳತೆ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಿವೆ. ಭಾಷೆಯ ಈ ಸಹಜತೆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದುಗರಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯದ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶ ಬದುಕನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಅರಿಸುವುದು. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಈ ಕಥಾಸಂಕಲನ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕಥೆಗಳು ಓದುಗರನ್ನು ಕೇವಲ ರಂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತವೆ, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತವೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬದುಕಿನ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜೀವಂತ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಈ ಕಥೆಗಳು ಕನ್ನಡ ಕಥಾಸಾಹಿತ್ಯದ ಶ್ರೀಮಂತ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಹತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.

ಮಾನವ ಬದುಕಿನ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗಳನ್ನು, ಜನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಆಳವನ್ನು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಅಂತರಾಳದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿರುವ  ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಪ್ರಖರ ಕಥೆಗಾರ ತಿರುಪತಿ ಬಂಗಿ ಅವರಿಗೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.  

 ತಿರುಪತಿ ಭಂಗಿ ಅವರ ಕಥೆಗಳು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಜನಜೀವನದ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ಅವರು ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಘಟನೆಗಳ ನಿರೂಪಣೆಯಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಸಮಾಜದ ಒಳಗಿರುವ ಅಸಮಾನತೆ, ಬಡತನ, ಶೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯೂ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಮುಖವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ಕಥೆಗಳು ಬಡತನ, ಶೋಷಣೆ, ಪ್ರಾಣಿಪ್ರೀತಿ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದಿವೆ. ಕಥೆಗಾರರು ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಷೆಯ ಸೊಗಡನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೃತಕತೆ ಇಲ್ಲದ ಸರಳ ನಿರೂಪಣೆಯ ಮೂಲಕ ಓದುಗರನ್ನು ಕಥೆಯೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪಾತ್ರಗಳು ಕಾಲ್ಪನಿಕವಾಗಿದ್ದರೂ ಅವು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ನೈಜ ಜನರಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ಕಥೆಗಳ ಶಕ್ತಿ ಅವುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಬದುಕಿನ ನೈಜ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಲೇಖಕರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಕಥೆಗಳು ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯ ಸಾಧನಗಳಾಗದೆ, ಸಮಾಜವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಕೃತಿಗಳಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ.