-ದರ್ಶನ್ ಕುಮಾರ್

ಒಳಗೊಂದು ಅನಂತ

ನೆತ್ತಿಯೊಳಗೆ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ
ವಿಪರೀತ ಹಪಾಹಪಿ,
ಆದರೆ ಸೊಂಟದ ಕೆಳಗೆ
ಎಳೆಯುವ ರಕ್ತ-ಮಾಂಸಗಳ
ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆ.
ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಋಷಿಗೂ
ನೆಲದ ಮೇಲೊಂದು ಚಾಪೆ ಬೇಕಲ್ಲ!
ಈ ಚೇತನ ಮತ್ತು ಜಡದ ಗುದ್ದಾಟದಲ್ಲಿ
ಗೆಲ್ಲುವುದು ಯಾವಾಗಲೂ
ಹಸಿವಿನ ನಿರ್ದಯಿ ಸತ್ಯ.

ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ
ನೇಣುಹಾಕಿಕೊಂಡ
ಇರುವೆಗಳ ಸಾಲು ನಾವು.
ಯಂತ್ರಗಳ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ,
ಕಾಂಕ್ರೀಟಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ
ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದವರಂತೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ;
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಲುಪುವ ಧಾವಂತ,
ಆದರೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ
ಊರಿನ ಹೆಸರೇ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ.
ಎದೆಯೊಳಗಿನ ನಿರ್ವಾತವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು
ಹೊರಗಿನ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಫಲ ಯತ್ನ.

ಅನಾಮಿಕ ಸೆಳೆತವೊಂದು
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ನಡೆಸುತ್ತದೆ.
ಸ್ಪರ್ಶದ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸುಖದಲ್ಲಿ
ಮುಕ್ತಾಯವನ್ನು ಹುಡುಕುವ
ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವುದು
ಮತ್ತದೇ ತಣಿಯದ ದಾಹ,
ಬೇಯಿಸುವ ಕಾಮ.

ಬದುಕನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ
ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವುದು
ತತ್ವಜ್ಞಾನವಲ್ಲ;
ಈ ಮುಗಿಯದ,
ನಾಚಿಕೆಯಿಲ್ಲದ, ಅರ್ಥಹೀನ
ಪುನರಾವರ್ತನೆಯ ಬಯಕೆಗಳ ಸರಪಳಿ.

ಪ್ರಜ್ಞೆಯೆಂಬುದು ಮಿದುಳಿಗೆ ತಗುಲಿದ ಗುಣಪಡಿಸಲಾಗದ ಕಾಯಿಲೆ.
ಅರಿಯದಿದ್ದರೆ ಕಲ್ಲಾಗಿಯೋ,
ಮರವಾಗಿಯೋ ನಿರಾಳವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಈ ಬುದ್ಧಿಗೆ
ತನ್ನದೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದ
ಕಾರಣ ಮಾತ್ರ ನಿಲುಕುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಬೆಳಕನ್ನು ಹುಡುಕಹೊರಟವನ
ಕೈಯಲ್ಲಿರುವುದು
ತನ್ನನ್ನೇ ಸುಡುವ
ಜ್ವಲಂತ ಅಹಂಕಾರದ ಪಂಜು.
ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಈ ಓಟದಲ್ಲಿ
ಹೈರಾಣಾದಾಗ,
ಮೇಲಿನ ಮುಗಿಲೂ ಸುಳ್ಳು,
ಕೆಳಗಿನ ನೆಲವೂ ಸುಳ್ಳು ಎನಿಸಿದಾಗ
ಉಳಿಯುವುದು ಬರಿದಾದ ಅಂಗೈ ಮಾತ್ರ.
ಬಿಡುಗಡೆ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲೋ ಹಾರಿಹೋಗುವುದಲ್ಲ;
ಮೈಯ ಭಾರವನ್ನು, ಅರಿವಿನ ಹಂಗನ್ನು
ಈ ಅಪಾರ ಶೂನ್ಯದೊಳಗೆ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುವುದು.