ಶ್ರೀವಿಭಾವನ 

1
ಪ್ರೀತಿಯ ಕವಿಗೆ,
ನಿನಗೇಕೆ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಕಳಚಿದ
ಹೂವಿನ ಮೋಹ?


2
ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು,
ಮುದುಡಿ, ಇನ್ನೇನು
ಸಾಯುವ ಹೂವಿನ ಉಸಾಬರಿ ನಿನಗೇಕೆ?
ಸಾಯಲಿ ಬಿಡು!
ನಿನ್ನ ಕವಿತೆಯ ಭಾರ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಸಾವಿನ ಜೊತೆಗೆ,
ಅಪರಾಧಿಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಹೊರೆ ಏರಿಸಬೇಡ!

3
ನೀನು ಆರೋಪಿಸುವ
ಪ್ರೀತಿಯ ಘಮಲು,
ಕೃಷ್ಟ-ಸತ್ಯಭಾಮೆಯರ ನೆನಪು,
ಹೂವಿನೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಪ್ರೀತಿಯ ಕತೆಗಳು,
ಎಲ್ಲವುಗಳ ಹಿಂದಿರುವುದು ಒಂದೊಂದು
ನೋವಿನ ಕನವರಿಕೆಗಳೇ!
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುವುದೂ ಅದೇ ಚಿತ್ರಗಳು!
ಬಣ್ಣಗಳು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ.

 
4
ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಪಾರಿಜಾತಕ್ಕೆ,
ಬೇಕಿಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಪದಗಳ ಭಾರವನ್ನು
ಹೊರುವ ಶಿಕ್ಷೆ!
ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು!
ಸಾಯುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಾದರೂ
ಅದು ಕಳಚಲಿ
ತನ್ನೊಳಗಿನ
ಪ್ರೀತಿಯ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು!