ಡಾ.ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದ ನಾಯಕ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯರು.

ಜೊತೆಗೆ ಅವರು ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಲೇಖಕರು, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣಾ ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ದಾರ್ಶನಿಕರು.

ಡಾ. ನಾಯಕ್ 1994 ರಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಕೆಎಲ್‌ಇ’ಎಸ್ ಬಿಎಂಕೆ ಆಯುರ್ವೇದ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಬಿಎಎಂಎಸ್ ಮತ್ತು 1998 ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಎಂಡಿ (ಆಯುರ್ವೇದ) ಪದವಿ ಪಡೆದರು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವಿ ಆಯುರ್ವೇದ ಅಂಗಡಿಗಳ ಸರಪಳಿಯಾದ ಆಯುರ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಅನ್ನು ಸಹ-ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

ಇದೀಗ ‘ಅವಧಿ’ಯಲ್ಲಿ ‘ಕಾಂಗರೂ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ’ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಹೊಸ ಸರಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸರಣಿ – 11

ಫೋಟೋ ಕೃಪೆ : ಪ್ರವೀಣ್ ಮೂರ್ತಿ

Melbourne CBD ಒಳಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ನನಗೆ ಮೊದಲು ತಟ್ಟಿದ್ದು ಚಳಿ ಅಲ್ಲ. Silence. ಭಾರತದಲ್ಲಿ traffic signal ಹತ್ತಿರ ನಿಂತರೆ ಮೊದಲು horn ಕೇಳುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಮನುಷ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಮನುಷ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ silence ಕೇಳುತ್ತದೆ. ನೈನಾ ಮತ್ತು ಪ್ರವೀಣ್ ನಮ್ಮನ್ನು CBDಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಮೊದಲ ದಿನ ಅದು city centre ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು carefully functioning human experiment ಅನ್ನಿಸಿತು.

Flinders Street ಹತ್ತಿರ ಜನಸಂದಣಿ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಾಗ city rhythm ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸತೊಡಗಿತು. Coffee cups ಹಿಡಿದು ಜನ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. Laptop bags ಹೊತ್ತು tram stop ಕಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ bench ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು sushi ತಿನ್ನುತ್ತಾ laptopನಲ್ಲಿ lecture ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಇತ್ತು. ಆದರೆ lecture pause ಆಗಲಿಲ್ಲ. Lunch ಕೂಡ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ Melbourne ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಈ ನಗರ buildingsಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿಲ್ಲ. Temporary dreamsಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ.

CBD ಅಂದರೆ Central Business District. ಆದರೆ Melbourneನಲ್ಲಿ ಅದು business districtಗಿಂತ behaviour district. ಇಲ್ಲಿ signal red ಅಂದರೆ ಜನ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. Vehicle ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ. ಮೊದಲ ದಿನ instinctively ರಸ್ತೆ ದಾಟಲು ಮುಂದಾದೆ. ರಂಜನಾ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. “ಇಲ್ಲಿ jaywalking ಮಾಡಿದರೆ cameraಗೂ disappointment ಆಗಬಹುದು,” ಅಂದಳು. ಆ ಒಂದು sentenceನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ reflex ಮತ್ತು Australian discipline ಎರಡೂ ಸೇರಿದ್ದವು.

CBD ಮಧ್ಯೆ tramಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜಾರುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅವು buses ತರ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು moving agreement ತರ ಕಾಣುತ್ತವೆ. Swanston Street ಮತ್ತು Flinders Street junction ವಿಶ್ವದ busiest tram corridorsಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. Peak hourನಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ tramಗಳು ನಿರಂತರ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೂ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ chaos ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. Bell ಹೊಡೆದಾಗಲೂ aggressive ಆಗಿ ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು polite reminder ತರ ಇರುತ್ತದೆ. “Excuse me, civilisation ಬರುತ್ತಿದೆ.”

ಪ್ರವೀಣ್ ನಮ್ಮನ್ನು lanewayಗಳೊಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅವು narrow service lanes. ಹಿಂದೆ deliveries, storage, garbage bins ಇದ್ದ ಜಾಗಗಳು. ಈಗ coffee culture. Tiny cafes. Graffiti walls. Hidden bookstores. Jazz music. Melbourneಗೆ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆ ಇದೆ. ಇದು leftover spacesಗಳನ್ನೂ main character ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಒಂದು laneನಲ್ಲಿ giant mural ಇತ್ತು. ಅದರ ಕೆಳಗೆ homeless man ಒಬ್ಬ coffee cup ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದ. ದಪ್ಪ jacket. ಹಳೆಯ boots. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ neatly folded blanket. ಅವನ ಹಿಂದೆ million-dollar real estate. ಮುಂದೆ vegan bakery. ಆದರೆ ಅವನು ಮಾತ್ರ pigeons ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. Modern civilisationಗೆ irony department ಬೇರೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ಸಾಕು.

CBDಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒಂದು feeling ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. Headphones ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಹುಡುಗ tram window ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. Rainನಲ್ಲಿ delivery rider phone map ನೋಡುತ್ತಾ cycle ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. Supermarket ಹೊರಗೆ ಒಬ್ಬ Indian student phoneನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ: “Rent ಮತ್ತೆ increase ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.” ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ instant noodles packet. ಮುಖದಲ್ಲಿ sleep deficit.
Melbourneನಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು international students ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. Daytime classes, night shifts, shared rooms, visa anxiety, weekend jobs — ಇವೆಲ್ಲ city infrastructure ಭಾಗವೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ neatly dressed ಆಗಿ coffee cup ಹಿಡಿದು classಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನಗರದ coffee machines ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ migration stories ನಿಂತಿವೆ. Melbourne ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ airport lounge ತರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಜನ ಫಿಸಿಕಲ್ ಆಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ emotionally ಇನ್ನೂ arrive ಆಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಪ್ರವೀಣ್ ನಮ್ಮನ್ನು Crossways restaurantಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ. ಅದನ್ನು ಒಬ್ಬ ಇಸ್ಕಾನ್ ಅನುಯಾಯಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. “Students survival place,” ಎಂದ. ಒಳಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅದು restaurantಗಿಂತ refuge ಅನ್ನಿಸಿತು. Ten-dollar lunch. Rice, dal, sabji, soup, sweet. ದಶಕ ಗಳಿಂದ students ಮತ್ತು travellersಗೆ affordable meals ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಜಾಗ. Inflationಗೆ resistance ಕೂಡ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ philosophy ಆಗಿರಬಹುದು. volunteer ಒಬ್ಬ ನನ್ನ plateಗೆ extra dal ಹಾಕುತ್ತಾ smile ಕೊಟ್ಟ. CBD ಹೊರಗೆ capitalism full speedನಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ stranger ಒಬ್ಬ “ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ rice ಬೇಕಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ tableನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು Indian students ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. “ಈ semester somehow ಮುಗಿದ್ರೆ ಸಾಕು,” ಎಂದ ಒಬ್ಬ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದ. ಅವನು tired ಆಗಿದ್ದ. ಆದರೆ defeated ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ entire migrant psychology ಇತ್ತು.

Melbourne coffee culture ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ migrant history ಕಡಿಮೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. Italian, Greek ಮತ್ತು ಅನೇಕ communities cafe culture ಕಟ್ಟಿದವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ entire city identity ಕೂಡ ಯಾರೋ newcomers survival strategyಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿರಬಹುದು.

ರಾತ್ರಿ CBD ಬೇರೆ ಆಗುತ್ತದೆ. Office crowd ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. Tram stops ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತವೆ. Glass buildingsಗಳಲ್ಲಿ lights ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆಗ ನಗರ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು crowded city ಅಲ್ಲ. Organised loneliness.

ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ private weather ಒಳಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ podcast ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ whatsapp text ಓದುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ತಾಯಿಗೆ video call ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಯಾರೋ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರೋ ಭೂತವನ್ನು ಮರೆಯು ತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಿಚಿತ್ರ ಏನೆಂದರೆ — ಈ loneliness ಸಂಪೂರ್ಣ ದುಃಖಕರವೂ ಅಲ್ಲ. ಇದು modern ನಗರಗಳ silent agreement. “ನಾನು ನಿನ್ನ privacy disturb ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನ solitude disturb ಮಾಡಬೇಡ.”

ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ ಪ್ರವೀಣ್ ಕೇಳಿದ: “CBD ಹೇಗಿತ್ತು?”
ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ Melbourne CBD ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಅದರೊಳಗೆ ನಡೆದುಬಂದ ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ settle ಆಗುತ್ತದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ coffee ತರ. ಮೊದಲ sipನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಕೊನೆಯ ಉಷ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ನಿಜವಾದ ರುಚಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

। ನಾಳೆಗೆ ।