ಗೋಡೆ….

– ಡಾ ಶಿವಾನಂದ ಕುಬಸದ

ಮುಧೋಳ

ಎಂಥ ಚೆಂದದ ಗೋಡೆ
ನಾನೇ ಕಟ್ಟಿದ್ದು ….
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಬಳ್ಳಿ ಗಿಡ ಮರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ
ಕೊಚ್ಚಿ ಕಡಿದು ನೆಲ ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡಿ
ಅಳಿಲು ಗುಬ್ಬಿ ಇರುವೆ ಕೋಗಿಲೆ
ಕಾಗೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊಡೆದು ದೂರಕ್ಕಟ್ಟಿ
ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯ ಮೇಲೆ ಎಬ್ಬಿಸಿ
ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನುಣ್ಣಗೆ ಪಾಲಿಶ್ ಮಾಡಿ
ಮಳೆ ಗಾಳಿ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಜಗ್ಗದ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದು
ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸಿ ಸುಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ…..
 
ಅದರಾಚೆಗಿನ ಜನಕೆ ನಾ ಕಾಣದಿರಲೆಂದು
ನಾನು ಅವರನು ನೋಡದಂತಿರಬೇಕೆಂದು
ಜಪ್ಪಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ಹೊಳೆ ಹೊಳೆವ ಬಣ್ಣದ
ಗೋಡೆ ನನ್ನದೆಂದು ಉಬ್ಬಿ ಸುಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ
ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಮೊಳೆಗಳ ಬಡಿದು
ಅಪ್ಪನ ಪಂಚೆಗೊಂದು ಅವ್ವನ ಸೀರೆಗೊಂದು
ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಅಜ್ಜನ ಕೋಲಿಗೂ ಮತ್ತೊಂದು

ಇದು ನೋಡಿ ಅಲ್ಲೇನೋ ಗದ್ದಲ
ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೋ ಸಂಭ್ರಮದ ಸದ್ದು
ಮಂಗಳ ವಾದ್ಯಗಳ ದನಿ ಜನರೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ
ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕೋಗಿಲೆ ಕೂಗಿದಂತೆ
ಗುಬ್ಬಿಗಳು ನೀರು ಕುಡಿಯುವ ಸದ್ದು
ಹೂವಿನ ಗಂಧ ಮೂಗಿಗಡರುತ್ತಿದೆ
ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನಾರಿಗೋ ಕಷ್ಟವಂತೆ
ಗೋಳಾಡುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ….
 
ಮೊದಲು ಇದ್ದ ಗಿಡಗಳಾಚೆ ಎಲ್ಲ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು
ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ನನ್ನ ಸುಖ ದುಃಖಕೆ ಅವರು
ಅವರದಕೆ ನಾನು ಎಂಥ ಚೆಂದದ ಬದುಕು
ಆದರೆ ಗೋಡೆ ಕಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲ ಎಲ್ಲವೂ
ಬೇಡವೆಂದು ಹೀಗೆ ಸರಿದು ಇತ್ತ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟೆ
ಈಗ ಗೋಡೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಮೀರಿ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದೆ
ಕಿಟಕಿಯೊಂದನು ಇಡಬೇಕಿತ್ತು
ಹಣಿಕಿ ನೋಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ ….
 
ಹೀಗೇ ಸರಿದು ಇತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಮಗ
ಗೋಡೆಗೊಂದು ಮೊಳೆ ಬಡಿಯುವ ಸದ್ದು
ಯಾಕೆ ಈ ಮೊಳೆಯಂದರೆ
ನಿನ್ನ ಕೋಟು ಜೋತಾಡಿಸಲು
ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ…..!!