ನಾನು ನಾನೆ
ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ
ಇಳಿಮಧ್ಯಾಹ್ನದ
ಹಳದಿ ಬಿಸಿಲು
ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಯಿಂದ
ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೆತ್ತಿಟ್ಟ ಶಿಲ್ಪದ ಹಾಗೆ.
ಕಣ್ಣು ಮೂಗು ಗಲ್ಲದ ಕೆಳಗೆ
ಸಪೂರ ಕುತ್ತಿಗೆ.
ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತೆ.
ಬಿಸಿಲ ಬೆಳಕಿನ ಬಣ್ಣ
ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಳಿದಳು ಹೀಗೆ.
ಕಾಲ ಸರಿದ ಹಾಗೆ.
ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಹಳದಿಕೆಂಪಿನ ಬಿಸಿಲು
ಮುಖದಲ್ಲಿ ಫಳಫಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಣ್ಣ ಕೆಳಗಿನ ನಿರಿಗೆ
ಕಿರಿದಾದ ಕಣ್ಣಂಚು
ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಇಷ್ಟುದ್ದ ಹಲ್ಲು.
ಜೋತುಗಲ್ಲದ ಕೆಳಗೆ ಗೆರೆಗೆರೆ ಕುತ್ತಿಗೆ
ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಲು ಹೆದರಿದೆ.
ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ
ಎಲ್ಲೂ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
ಇದ್ದದ್ದು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ನಿಂತ
ದೊಡ್ಡ ಕನ್ನಡಿ ಮಾತ್ರ.
ತುಂಬಾ ಚನ್ನಾಗಿದೆ.
nice one..
ಚನ್ನಾಗಿದೆ
ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು
fine ,,,fine