ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ
ಹೊಡೆದು ಬಡಿದು ಕಣ್ಣೀರು ಕುಡಿಸಿ
ರಾತ್ರಿಯಷ್ಟೇ
ತನ್ನ ದೇಹ ತೀಟೆಗೆ
ಅವಳನ್ನ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಮುಕ
ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ

ಉಣಬಡಿಸಿದ ಅನ್ನದಲಿ
ವಿಷವಿರಬಹುದೆಂಬ ಮನಸ
ಕ್ರಿಮಿಗೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು
ಅವಳುಂಡು ನಂತರ ತಿಂದುತೇಗಿದ
ಆ ಸಂದೇಹಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ

ದುಡಿದು ತಂದು
ಹಿರೆತನ ಮಾಡುವ ಬುದ್ಧಿ ದೂರವಿರಲಿ
ಸಗಣಿ ಬಾಚಿದರೆ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತದೆಂದ
ಆ ಮಹಾ ಸೋಮಾರಿ
ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ

ತಾಯಿಯಿಂದ
ಮಕ್ಕಳ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ
ಮತ್ತಾರಿಗೋ ಅವ್ವ ಅಂತನಿಸಿ
ಹೆತ್ತ ಕರುಳ ಹಿಂಡಿದ ಆ ನಿರ್ದಯಿ
ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ

ಇವನ ಭಯಕಂಜಿ
ಕತ್ತಲು ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲಿ
ಅವಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ
ಆ ಮುಗ್ಧ ಹಸುಳೆಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ

ಹೌದು..
ಅಪ್ಪ ಅಂದಾಗೆಲ್ಲ ಇವನೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ

ಜೊತೆಗೆ,

ನೂರು ಬಾಯಿಯ ನೂರು ಮಾತನು
ತನ್ನೊಡಲೊಳಗೆ ಅಟ್ಟು
ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ
ಬದುಕ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ
ಆ ಮಹಾತಾಯಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾಳೆ.