ಮಂಜುಳಾ ಹುಲಿಕುಂಟೆ
ಇಲ್ಲ ಕಣೋ
ಈಗೀಗ ಅನಿಸುತ್ತದೆ
ನೀನೆಂದೂ ಅಪರಿಚಿತನಾಗೆ ಇರಬೇಕಿತ್ತು
ಕದ್ದು ಕದ್ದು ನಿನ್ನ ನೋಡುವಾಗಿನ ಆ ಕಾತುರ
ಅಪರಿಚಿತಳಾಗೆ ನಿನ್ನೆದುರು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸಾಗಿಬಿಡುವ ಆತುರ
ಎಲ್ಲವೂ ಹಸಿಯಾಗೇ ಉಳಿಯಬೇಕಿತ್ತು
ನನ್ನಾಳದ ಪ್ರತೀ ಮಾತು
ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟುಪಡೆಯುವ ಕೌತುಕಕ್ಕೆ
ಬೆರಗುಗೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಕಾಯ್ದುಕೂರಬೇಕಿತ್ತು….
ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು
ಜಾತ್ರೆ ನಡುವಿನಲಿ
ನಿನ್ನ ಕದ್ದು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು
ಮಾತಿನ ಹಾದಿ ತಿಳಿಯದೇ
ಕೈಹಿಸುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಣ್ಣಗೆ ಬೆವರಬೇಕಿತ್ತು…
ಬರೆಯದಿರಲೆಂದೇ ಬೆರಳ ಸುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ
ಬೆರಳ ತುದಿ ಬೆರಗೂ ಮಡಿದಿದೆ
ಮತ್ತೆ ಮಿಡಿಯುವ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಮೊಗ್ಗಾಗಲಾರೆ .
ಕುಳಿಕೆನ್ನೆ ಆಳದಲ್ಲಿ
ಅವನಿಟ್ಟುಹೋದ
ಮುತ್ತೊಂದ ತಡಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ಒಡಲಾಳದಲಿ ಅವನೇ ಕುಸುರಿಮಾಡಿದ ಮುತ್ತು
ಆ ಹೊತ್ತಿನ ನೆನಪಿಗೆ ಹಾಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ…
ವಾಹ್…
ಚನ್ನಾಗಿದೆ
ವಾ ವಾ,,,,, ಕವಿತೆಯ ಭಾವ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ