ಸಚಿನ್ ಕುಮಾರ್ ಬಿ ಹಿರೇಮಠ್

ಅಂದು ಇಜೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಎಂದಿನಂತೆ ಶಾಲೆಯ ಮುಂದೆ ಟಂ ಟಂ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. 6 ಮತ್ತು 7 ನೆಯ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಟ‌ ಟಂ ಟಂ ಗ್ರಾಮದ ಬೀದಿಗಳನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಿತು.

“ಸರ್ ಛಾಯಾ ಬಂದಿಲ್ರೀ…” ಅಂತ ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ ಮನೆ ತುಸು ದೂರವಿದ್ದುದರಿಂದ ಗ್ರಾಮದ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಬಳಿ ಟಂ ಟಂ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿತ್ತು. ನಾನು ತುಸು ದೂರ ಅವಳ ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದು ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಬೇಗ ಬರುವಂತೆ ಹೇಳಿ ಟಂ ಟಂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದೆ. ಆಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಟಂ ಟಂ ಬಳಿ ಬಂದರು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನ ತಂದೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಸಹಜವಾಗಿ ಅವರನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸಿದಾಗ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತುಸು ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೇ ಮಾತಿಗಿಳಿದರು.

“ಎಲ್ಲಿಗಿ ಹೊಂಟೀರಿ‌ ಸರ್?” ಅಂತಂದರು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ..

“ಇಜೇರಿಗೆ ಹೊಂಟಿವ್ರೀ..” ಅಂದೆ.

“ಏನ್ ಅದು ಮ್ಯಾಲ ಮ್ಯಾಲ ಇಜೇರಿಗೆ ಹೋಗೋದು.. ? ಒಂದ್ ತಿಂಗ್ಳಾತು ನೋಡಾಕತೇನಿ.. ಎರಡ್ಮೂರ್ ದಿನಕ್ ನಾಕೈದು ಹೆಣ್ಣ ಚುಕ್ಕೋಳ್ನ (ಚುಕ್ಕೋಳು=ಮಕ್ಕಳು) ಕರ್ಕೊಂಡ್ ತಿರ್ಗೇ ತಿರ್ಗ್ತೀರಿ. ಹೆಣ್ ಚುಕ್ಕೋಳ್ನ ದೊಡ್ಡು ಅದಾವ್.. ಗಂಡ್ ಚುಕ್ಕೋಳ್ನ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗಾಕ್ ಬ್ಯಾಡಂತಾರನ್ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ತರ್…?” ಅವರ ಧ್ವನಿ ಏರುತಲಿತ್ತು.. ಅವರ ಏರುಧ್ವನಿಗೆ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಏಳೆಂಟು ಜನ ಜಮಾಯಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ನನ್ನ ಪರವಾಗಿಯೇ

“ಸಾಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇರ್ತಾವ.. ಯಾವ್ ಮುಂದ್ ಇರ್ತಾವ್ ಅವ್ರನ್ ಕರದಕೊಂಡ್ ಹೊಕ್ಕಾರೋ ತಿಪ್ಪಣ್ಣ.. ಅದೆಲ್ಲ ಏನ್ ಕೇಳ್ತಿ?” ಅಂತ ಅಂದರೂ ಆತ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಇದೇನಪ್ಪ.. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಾನು ಈ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರನ್ನ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅನ್ನೋ ಥರ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು. ನಾನು ಮುಂದುವರೆದು “ಅದು ಹಂಗಲ್ರೀ, ಮೀನಾ ಅಂತ…” ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಆತ

“ಏನ್ ಮೀನಾ ಮಸಳಿ.. ಏಯ್, ಎಲ್ಲಾರು ತೆಳಗಿಳಿರಿ.. ನಡ್ರಿ ಸಾಲಿಕಡೇ.. ನಿಮ್ಮವ್ವ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಏನೂ ಕೇಳಾಂಗಿಲ್ಲೇನ್?” ಅಂತ ಆಟಾಟೋಪಾಗಿ ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯರನ್ನ ಬೆದರಿಸಿ ಟಂ ಟಂ ದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಶಾಲೆ ಕಡೆ ಕಳಿಸಿದರು. ಹೆದರಿದ ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು ಶಾಲೆ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದರು. ಅದೇ ಟಂ ಟಂ ದಲ್ಲಿ ಆತ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದರು. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ತರಿಗೂ ಬೈಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ತರೂ ಸಹ ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಅವರು ನಮ್ಮ‌ಶಿಕ್ಷಕರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಇತ್ತ ಕ್ಲಸ್ಟರ್ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಬೇಗನೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಲು ಕರೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಬರೋಬ್ಬರಿ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಆತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂಲಾಗಿ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ತರ್ ರೂಮಿನ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಮೀನಾ ತಂಡ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಿ ನೋಡಿ
“ಏನ್ ಆಗಳೆ ಮೀನಾ ಅಂದ್ರಿ.. ಇದ ಏನ್ ಮೀನಾ.. ಏನ್ ಇದು?” ಅಂತಂದ..

ಆಗ ನಮ್ಮ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ತರ ವಿವರಿಸತೊಡಗಿದರು.
ಮೀನಾ ಎಂಬ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಹುಡುಗಿ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಕೆಲ ದಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಂಚಿತಳಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಅವಳ ತಮ್ಮ ಹಾಗೂ ಅವಳು ಸಾಕಿದ ಗಿಳಿ ಮಿಟ್ಟು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಾವು ಕಲಿತ ವಿಷಯವನ್ನು ಮೀನಾಳಿಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಮೀನಾ ಸ್ವಯಂ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಬಂದು ಅವಳನ್ನು ಪುನಃ ಶಾಲೆಗೆ ದಾಖಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಇದರಿಂದ ಮತ್ತೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿ ತನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀನಾ ಸುಶಿಕ್ಷಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಇದೇ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ (National Programme for Education of Girls at Elementary Level) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ 15 ಜನ ಸದಸ್ಯರಿರುವಂತೆ ಮೀನಾ ತಂಡ ರಚಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ 6,7,8 ತರಗತಿಯ 5 ಜನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಾಗೂ ಉಳಿದ 10 ಜನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು ಇರುವಂತೆ ತಂಡ ರಚಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಶಾಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ಕ್ಲಸ್ಟರ್ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಕೌಶಲಗಳು ಹಾಗೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿಯೇ ಸಬಲೀಕರಣ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡು ಅದರಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಇಲಾಖೆ ಪುರಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೊಲಿಗೆ ತರಬೇತಿ, ಎಂಬ್ರಾಯಿಡರಿ, ವಿವಿಧ ಗೃಹಾಧಾರಿತ ಗುಡಿ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳ ತರಬೇತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಶಿಕ್ಷಕರಿರದ ಕಾರಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಲಾಗಿದೆ” ಎಂದು ವಿವರವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು.

ಆಗ ನಾನು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನಾ ತಂಡದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು ತಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದ ಊದು ಬತ್ತಿ, ಸೋಪಿ‌ನ ಪುಡಿ, ಚಿಪ್ಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಹಾಗೂ ಕರಿಬೇವಿನ ತೈಲ ಮುಂತಾದವನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅಂದೇ ಅವರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕ್ಲಸ್ಟರ್ ಮಟ್ಟದ ಮೀನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡರು.

“ಸರ್ ಸರ್ಕಾರ ಹೆಣ್ಣ ಚುಕ್ಕೋಳಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅವಕಾಶ ಮಾಡೇತಲ್ರಿ.. ಪಾಪ ..ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ದ ಬೈದಿನ್ರಿ ತಪ್ಪ ತಿಳಕೋಬ್ತಾಡ್ರಿ..” ಅಂತಂದಾಗ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಖುಷಿ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು..

“ನಾವು ಶಿಕ್ಷಕರು.. ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಸಾಕ ಬಂದೇವ್ರಿ.. ಹಾಳಮಾಡಾಕ್ ಅಲ್ಲ..ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಡ್ರೀಪಾ..ನೀವು ಓದಿದಾವ್ರು..ನೀವ ಹಿಂಗಂದ್ರ ಹೆಂಗ್ರೀ?” ಅಂತ ಅಂದಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಾತಾಪದ ಹೊಳಪಿತ್ತು..

(ಈಗ ಆ ತಿಪ್ಪಣ್ಣನ 4 ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಒಬ್ಬ ಬಿಎಸ್ಸಿ ಅಗ್ರಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪಿಯೂ ಸೈನ್ಸ್.. ಇವರೆಲ್ಲ..ಅದೇ ಮೀನಾ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಗಂಡು ಚುಕ್ಕೋಳು..)