ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳು

ಕು ಸ ಮಧುಸೂದನ್

ಹಾಸಿಗೆ
ಹಾಸಿಗೆ ಹೊಲಿಯುವವನು
ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೇಂದೂ ಮಲಗಿಯೇ
ಇರುವುದಿಲ್ಲ
ಅನ್ನೋದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗೋದೇ ಇಲ್ಲ!
ಗೊತ್ತಿದ್ದರು ಹೊಸ ಹಾಸಿಗೆ ಹೊಲಿಸಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮ
ತಲೆಯೊಳಗೆ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯೋದು
ಹೊಸದಾಗಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಸಾಗುವಾನಿ
ಮಂಚದಳತೆಗದು ಹೊಂದಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ?
ಹೊಲಿದವನು ಹತ್ತಿಯ ಗಂಟು ಗಂಟು
ಮಾಡಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ತಾನೆ?
ಅದರ ಮೇಲ್ಯಾವ ಬಣ್ಣದ ಹೊದಿಕೆ ಹಾಸುವುದು?
ಹೊಸ ಹಾಸಿಗೆಯಲಿ ಹಳೆ ಹೆಂಡತಿ
ಮೈಥುನದ ಸಮಯಕೆ ಹೂ ಹಾಕುವುದೊ ಬೇಡವೊ?
ಅವಳು ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಕ್ಷಣ
ಕರೆಸಿಕಕೊಳ್ಳುವ ಇವಳು ಬಂದಾಗ ಅದೇ ಹಾಸಿಗೆಯ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದೆ?
ಆದರೆ ಹಾಸಿಗೆ ಹೊಲಿಯುವವನಿಗೆ
ಈ ದು:ಖವಿರುವುದಿಲ್ಲ!
ಪಾಪ ದಣಿದು ಮಲಗುತ್ತಾನೆ
ಹರಿದ ಈಚಲು ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ!

**

ಶೂನ್ಯ

ಹಗಲು ಇರುಳ ನುಂಗಿ
ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲ ನುಂಗಿ
ಮಾತು ಮೌನವ ನುಂಗಿ
ನೆಲೆಸಿದ ಕಗ್ಗತ್ತಲ
ಮಹಾಮೌನದೊಳಗೊಂದು
ಶೂನ್ಯ ಸೃಷ್ಠಿಯಾಯಿತು
ಶೂನ್ಯದೊಳಗೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ
ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮಾತ ಸುಳ್ಳು ಮಾಡಲೆಂಬಂತೆ
ಅದರೊಳಗೊಂದು ಹೊಸ ಬಲ್ಬು ಇಳಿಬಿಟ್ಟು
ಮಾತಿನೆರಡು ಕೂಸುಗಳನಾಡಲು ಬಿಟ್ಟು
ಕಾವಲು ಕೂತ!