ಭವ್ಯ ಗೌಡ 

ಮನೆಯಂಗಳದ ತುಂಬಾ
ಹರಡಿರುವ ಹೂವುಗಳ ಕಂಡು
ಏನೋ ನೆನಪಾದಂತೆ
ಒಳಗೆ ಬಂದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ

ಪೊರೆಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ
ಒಂದೊಂದೇ ಅಲ್ಲಿ-ಇಲ್ಲಿ
ನೆಲದಮೇಲೆ, ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ
ಕೆಲವೊಂದು ಕಾಣದಂತೆ
ತಿಜೋರಿಯೊಳಗೆ ಮುದುಡಿ ಮಲಗಿದ್ದ
ಅರ್ಥವಾಗಬಹುದೇನೋ
ಎನ್ನುವಂತೆ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಕಾಗದಗಳು

ಕುರುಡು ಕವಿತೆಯನು
ಕಿವುಡಾದ ಗೋಡೆಗಳು ಆಲಿಸುತ್ತಿವೆ
ಹಟವೊ? ಆಸೆಯೊ?
ತೂತು ತಪ್ಪಲೆಯಲ್ಲಿ
ಅದೆಷ್ಟು ತುಂಬಿಸಿದ ಕನಸುಗಳು!
ಜಾರುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತೂ ಹರುಷ ಅವಳದು
ಒದ್ದೆ ಕಣ್ಣು ಒದ್ದೆ ಪಾತ್ರೆ
ಅವಳದೇ ದಾರಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ

ಓಡಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ವಿರಾಮ
ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದ ಓಟ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು ಕಾಗದದ ತುಂಡುಗಳು
ಮೋಡದ ಹಿಂದೆ ಅವಿತ
ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಸಾಲುಗಳು

ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನು ತಾಕಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಹರಿವ
ಒಂದೊಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಗು
ಒಂದೊಂದು ಸಾಲಿಗು
ಒಂದೊಂದು ಹೂವನಿಡಲು
ಮತ್ತೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹೂವನಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ
ಕಂಪಿಡುವಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಮುಂದುವರೆದಿವೆ ತೊದಲು ಮಾತುಗಳು

ಊರಾಚೆಗಿನ ಬಯಲಿನಲಿ
ಗಾಳಿ ಬೀಸುವ ಕಡೆ ತೂಗುವ
ಒಂಟಿ ಮರ
ಬದುಕಿದ್ದರೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾರೆ
ಸತ್ತರೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ
ಈಗಂತೂ-ಹೀಗಂತೂ ಅದಕೆ ಸಾವಿಲ್ಲ

ಪುರಾವೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಾಲುಗಳು
ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿವೆ, ಮೇಲಿನಂತೆಯೇ
ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ
ಹೂವಗಳನಾರಿಸುತ್ತಾ
ಒಂಟಿ ಮರ ಇನ್ನೂ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದೆ
ಈ ಬಾರಿ ಬರೆದದ್ದು ಕಾಗದದ‌  ಮೇಲಲ್ಲ
ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳಿಲ್ಲ