-ಸತ್ಯಬೋಧ ಜೋಶಿ

ಹೊಳಹು ನನ್ನದು ಎಂಬ ಹೆಮ್ಮೆಯು ನನದಲ್ಲ.

ಮತ್ತಿದರ ಅನುರಣನ ಎಂಬ ಹೆಮ್ಮೆ.

ಸೃಷ್ಟಿ ಸ್ರೋತದ ಒಸರು ಭೋರ್ಗರೆದು

ಹರಿದಾಗೆ, ತಿರುಳುಗಟ್ಟಿದ ತಣಿಸೋ ಕೃತಿಯು ಹೆಮ್ಮೆ

ನೆಳಲು ಬೆಳಕಿನ ಆಟ ಚಳಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆ ಬೇಟ

ಕಸುವ ಕಾಣದ ಬೀಜ ಕಾಡುಪಾಲೆ

ನಂಟನೂಕಿದ ನೆಲವೆ ಅಂಟಿ ಅಪ್ಪುಗೆ ಇಹುದು

ಬಂಧಮುಕ್ತಿಯ ಗಂಟು ಒಂದೇ ತಾನೆ

ತನ್ನ ತಾನೇ ಗುಣಿಸಿ ಟಿಸಿಲೊಡೆದು ಭಾಗಿಸಿ

ಕುಸುರಿ ಅಪ್ಪುಗೆ ಬಿಚ್ಚೋ ತತಿಯೇ ಮೊಳಕೆ

ಮುಗಿಲ ಮುಟ್ಟಿದ ಎಲೆಯ ನಕ್ಷೆ ಸೆಲೆಯಲೆ ಇಹುದು

ಭಾವಬೀಜದ ಮರವೇ ಕಾವ್ಯ ತಾನೆ

ಬೆರಗು ಮೈಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಳೆಹನಿ ಚೆಂಬೆಳಕಲ್ಲಿ

ತನ್ನ ತಾನೇ ಬೆಳೆದ ಹಸಿಸಸಿಯ ಬೆರಗು

ನಾನು ಎನ್ನುವ ಬೆರಗೆ ನಮ್ಮ ದಾಟಿಸೋ ಸಂಕ

ಬೆರಗೆ ಹರುಹನು ತೋರೋ ಪಾತಳಿ ತಾನೆ.

ಮುಗಿಲ ಮುಟ್ಟುವ ಹರಹು ಮಣ್ಣ ತೆವಳುವ ಹರಹು

ಮರುನಂಟ ಬಿಳಲುಗಳ ಅವರವರ ಹರಹು

ಹೀರೋ ಶಬ್ದದ ಬೇರ ಕಣ್ಣು ಹೂವೊಳು ಇಹುದು

ಬಯಕೆ ಹಣ್ಣಿನ ಭೃಂಗ ಕಲ್ಪನೆ ತಾನೇ

ಕಂಪು ಬೀರುವ ಹೂವು ಬರಿಬಿಂಕದಾ ಹೂವು

ಹಣ್ಣಾಗೋ ಹೂವು ಕಾಡು ಹೂವು

ಅರಳಿನಿಂತಿದ್ದೆಲ್ಲ ತಿರುಳುಗಟ್ಟೀತೇನು

ಮಿಕ್ಕುಳಿವ ಸಾರವೇ ಸಿಹಿಯು ತಾನೇ

ಬೇವು ಹುಣಸೆ ಹಲಸು ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿರೆ ಸೊಬಗು

ಮಣ್ಣ ನನಸಿಗೆ ಹೀಗೆ ನೂರು ಕಣ್ಣು

ನಿನ್ನ ಒಳಗಣ ಇಹುದೆ ಜಗದಲಿ ಕಾಣುವಿ

ಜಗವು ಹರಸುವ ಪರಿಯೆ ಬದುಕು ತಾನೇ

ತಾನೇ ತಾನೇ ಎಂದು ನನ್ನ ಮೀರಿದ ಕವಿತೆ

ನಿಮ್ಮ ಮುಟ್ಟದ ಹೊರತು ನನ್ನದಲ್ಲ

ಮಾಗಿ ಮರಳುವ ಮಧ್ಯೆ ಸಿದ್ಧಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ

ನನ್ನ ಸಾವಿಗು ಹೀಗೆ ನೂರು ಜನ್ಮ