ನನ್ನೆದೆಯರಮನೆಯಿಂದ ಅಕ್ಕಾ, ನೀ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟೆ

ರೇಖಾ ಗೌಡ

ನಿನ್ನನು ನನ್ನೆದೆಯ ಶಿಖರದಲ್ಲಿರಿಸಿ
ನಿನ್ನಾಣತಿಯ ಶಿರದಿ ಧರಿಸಿ
ಕಣ್ಸನ್ನೆಗೆ ಕರಮುಂದಿರಿಸಿ
ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದಿಗೆ, ಕರುವಿನಂತೋಡಿ
ಬಂದು, ಹಿಂದು ಮುಂದು ಸುಳಿದಾಡಿ
ಆಲೋಚನೆಗೂ ಆಸ್ಪದವೀಯದೆ
ತಿಮಿಂಗಲ ಗಾತ್ರದೊಲವ
ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ
ತುಂಬಿ ತುಳುಕಿಸಿದರೂ
ನನ್ನ ಮನವ
ಅದರಾಳವ
ನೀ
ಅರಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಮನವ ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ.