ನಭಾ

**

ಜೋಪಡಿಯೀಗ ನಾಚುತ್ತಿಲ್ಲ

ತನ್ನ ಮೈಯ ಭಾಗವೊಂದು ಕೆತ್ತಿ

ಹರಕು ಅರಿವೆ ಹೊದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದಕ್ಕೆ

ನೆಲ ಗೋಡೆಗಳ ರಾಚುವ ಧೂಳು ತಡೆಯಲು,

ಸುಣ್ಣ ಸಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದ್ದಕ್ಕೆ.

ಅದೀಗ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿಂದ

ಎರಡು ಹೂ ಅರಳಿಸಿ ಬಾಗಿಲಿಗಿಟ್ಟಿದೆ.

ಇಂದಿಲ್ಲ ನಾಳೆ, ಆ ಪುಟ್ಟ ಪಾದಗಳು

ತನಗೊಂದು ಗುರುತು ಮೂಡಿಸುತ್ತವೆ,

ಆ ದಿಟ್ಟ ಕಣ್ಗಳು

ಕನಸಿನ ಮೆದೆ ಒಟ್ಟುತ್ತವೆ ಎಂದು.

ಉಸಿರಿಟ್ಟಿದೆ ಗುಡಿಸಲು ತೃಪ್ತಿಯಲಿ

ಈ ಜೀವಗಳನು ಬೆಳೆಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ನಾನೆಂದು .