ಭವ್ಯ ಗೌಡ 

ಮರಳುಗಾಡಿನಲೆಲ್ಲೋ
ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೇನೆ
ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲು ಹಾಸಿದ
ಧಗೆಯ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ
ಮಲಗಿ ಕಂಡ ಕನಸದು

ಬೆಳಕಿನ ಹೊತ್ತಿನಲಿ
ಕವಿದ ‌ಕತ್ತಲು
ಕತ್ತಲೆಂದರಾದೀತೆ?! ತಂಪನಿಡುತಿರುವ ನೆರಳು
ಕಪ್ಪು ಮೋಡ ಕರಗಿ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಗೂ
ಬೆಳಕು ಹರಿವ ಖಾತ್ರಿಯೂ ಇತ್ತು

ಕೋಣೆಯಲೊಂದು ದೀಪ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಕಿಟಕಿಯಿಂದ‌ ತೂರಿ ಬರುತ್ತಿರುವ
ಸಣ್ಣ ಬೆಳಕಿನ ಬಾಣಗಳಿಗೆ
ಮೊಗವ ಚಾಚಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ
ಹನಿಯನಿಡಿಯುವ ಹಂಬಲದಿ
ಬೊಗಸೆ‌ ಹಿಡಿದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ

ಮೊದಲ ಸಂದೇಶ ತಂಗಾಳಿಯದು‌
ಮುಂದುವರಿದದ್ದು..
ಹಿಡಿದಷ್ಟೂ ನುಸುಳುತ್ತಿದ್ದವು
ನೆನಪುಗಳು ಜಾರಿದಂತೆಯೇ ಹನಿಗಳು
ಒಂದಾದರು ಮುತ್ತಾಗಬಾರದೆ?
ನನಗೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೆ?

ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಚಿತ್ತಾರಗಾಳಿವೆ
ಒಂದೊಂದು ಹನಿಯು
ಒಂದೊಂದು ಹನಿಯ ಬೆಸೆದು

ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ
ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟೇ
ಹಾಲಿನಂತಹಾ ಬೆಳಕು
ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಆಸೆಯೊಂದನ್ನು
ನಿರಾಸೆಯೆಂದು ತೋರಲು
ಅಷ್ಟು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದೆಯೇನೊ

ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಜಾರಿದ
ಕಣ್ಣಹನಿಯೊಂದರ‌ ಕಾವಿಗೆ
ಹನಿಗಳೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ
ಮಾಯಾವಿ ನೆನಪೆ!
ಬೆಳಕಿನಾಸೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿ‌ ಉಳಿವೆ

ಮರಳಿ ಸುಳಿಯದಿರು
ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ
ಸುಳಿಯಂತೆ ಬೀಸಿ ಬಂದ
ಬಿರುಗಾಳಿ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿದೆ

ನೆತ್ತೀಯ ಕಾವು ಎದೆಯಾ ನೋವು
ಕನಸೆಂದು ಸಾರಿಹೇಳುತಿರಲು
ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಗ ಆವಿಯಾಗುತಿದೆಯೊ
ಮರಳ ಸೋಕಿದ ಕಣ್ಣ ಹನಿಯು

ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ
ಅರ್ಥತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ
ಕನಸೆಂಬ ಕನಸು
ಕನಸಿನೊಳಗೊಂದು ಕನಸು

ಎದೆಯೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ
ಇನ್ನು ಗುನುಗುತ್ತಿದೆ
ಸಣ್ಣ ಸೋನೆಯ ನಿನಾದ
ಅದೇನೊ ಹೇಳುತಿರುವಷ್ಟು ಸನಿಹ

ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೆಲ್ಲವೂ ನಿಶಬ್ದ
ಬರೀ “ನೀ”ನೆಂಬ ಶಬ್ದ