ಮಳೆಗಾಲದ ರಸಕಾವ್ಯ

ನಳಿನ ಡಿ

ರಸಿಕತೆಯ ರಂಗಿಗೆ,
ಪಿಸುಗುಡುವ ಪ್ರೇಮಸಲ್ಲಾಪದೊಳು
ಕುಡಿಯೊಡೆಯುತಿರಲು,
ಜಾವದ ಚಳಿಗೆ ಮುಸುಕಿದ ಮಂಜಿಗೆ
ಇನಿಯನ ಅಪ್ಪುಗೆಯ ಸೆರೆ ಹಿತವಾಗಿದೆ.
ಕನಿಕರಪಡುವ ಮಿಂಚಿಗೆ, ಮೋಡದೆದುರು
ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಡಮಡಮಿಸಿ
ದೂರವಿರುವಾಸೆ,

ದೂರದಿ ಭದ್ರೆ ಬೆಟ್ಟತೊಳೆದು
ಹೊಟ್ಟು ಧೂಳು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗೆ
ತೇಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹರಿಯುವ ಸಂಭ್ರಮ,
 
ಕೊಳಕು ತೋಯ್ದ ಕಾಡ
ಹಸಿರೆಲೆಯ ನಡುವೆ ನಿಂತ ಹನಿಯು
ಫಳ್ ಗುಡುತಿದೆ.
 
ದೂರದಿ ಸಾಗಿ ಬಂದು ಮರಿಪಿಳ್ಳೆಗಳ
ತೆರೆದ ಬಾಯಿಗೆ ತುಂಬುತ್ತಿದೆ ತುತ್ತು
ಪಿಕರಾಳ ಹಕ್ಕಿ.
 
ಕೋಗಿಲೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಿದೆಯೋ?
ಮರಗಿಡಗಳೊಳಗಿನಿಂದ
ಗಾನ ಉಲಿದು ಗಂದರ್ವರನ್ನು
ಭೂಮಿಗಿಳಿಸುತಿದೆ.
 
ಸೌಂಧರ್ಯ ಸವಿಯಲು ರಸಿಕನಿಗೆ
ಪ್ರಕೃತಿಗಿಂತ ಅನ್ಯಸ್ಥಳವೇಕೆ?
ಕವಿಯ ಹೊಕ್ಕುಳಿನಿಂದ ಮಳೆಯ ಸೊಗಡಿನ ಹೂ ಬಿರಿದು
ನಗಲು, ಹುಟ್ಟಿದ ಕವಿತೆಯೊಂದು
ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯ ಬೇಕೆ?