ಚಿತ್ರಾ ಸಂತೋಷ್

“ಪುಟ್ಟ ಮತ್ತು ಪುಟ್ಟನ ಹೆಂಡ್ತಿ
ಕಿಟ್ಟ ಮತ್ತು ಕಿಟ್ಟನ ಮಗಳು…”
ಈ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ಮೂರು ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ತಾರೆ ಹೇಗೆ? ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದಾಗ
ನಾನು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿ ಅಮ್ಮನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನನ್ನ ಮಿದುಳಿನೊಳಗೆ ಪುಟ್ಟ, ಕಿಟ್ಟ, ರೊಟ್ಟಿ …ಗಳೇ ಯೋಚನೆಗಿಳಿದಿದ್ದವು. ಯೋಚಿಸಿ, ಯೋಚಿಸಿ ಉತ್ತರ ತಿಳಿಯದಾಗ ಅಮ್ಮನೇ ” ಕಿಟ್ಟನ ಮಗಳೇ ಪುಟ್ಟನ ಹೆಂಡ್ತಿ’ ಅಂದುಬಿಟ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ನಗುವಳು.
ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನೇ ಅರಿಯದ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಲೆಕ್ಕಗಳು, ಕತೆಗಳು?

“ಜಂಭಕೊಚ್ಚಿದ ಉತ್ತರಕುಮಾರ’ ಕತೆಯನ್ನು ಅಮ್ಮ ನಾನು ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗಲೇ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು.
ನನ್ನ ಮನೆಗೊಬ್ಬಳು ಮಗಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಈಗ “ಅಮ್ಮನ ಕತೆಗಳು’ ನನಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅಮ್ಮನ ಅನುಭವದ ಜೋಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದಷ್ಟು ಕತೆಗಳಿದ್ದವು.
ಗೋವಿನ ಹಾಡು “ಧರಣಿ ಮಂಡಲ ಮಧ್ಯದೊಳಗೆ’…ಕಂಠ ಪಾಠ ಮಾಡಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಬರೆದಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ.
ಕತೆಗಳೇ ಇಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಗಳಿಗೆ ಹೇಳಲು?
ಅಮ್ಮನೇನೂ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಕತೆ ಓದಿರಲಿಲ್ಲ, ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡಿ ನನಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಎದ್ದು ಕತೆ ಹೇಳಮ್ಮ ..ಎಂದಾಗ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎದ್ದು ಹಾಗೇ ನನ್ನ ಎದೆಗವುಚಿಕೊಂಡು ಕತೆ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳ ನಾಲಿಗೆ ತುದಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಕತೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಕತೆ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ ಅಮ್ಮನೇ ಕತೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು ನನ್ನಮ್ಮ. ಬದುಕಿನ ಓಘದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆತುಹೋದಂತಿದೆ.
ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಕೊಂಡು ತಂದಿದ್ದೀನಿ ವಚನಭಾರತ, ಅಕ್ಬರ್ -ಬೀರಬಲ್ಲನ ಕತೆಗಳಿರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು! ಈಗ ನಾನು ಬಾಯಿಪಾಠವಾದ್ರೂ ಮಾಡಲೇಬೇಕಿದೆ.
ಎಲ್ಲವೂ ಮಗಳಿಗಾಗಿ…
ರಾತ್ರಿ ಎದ್ದು “ಅಮ್ಮಾ…” ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ ಮಗಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಎದೆಗವುಚಿಕೊಂಡು ತಟ್ಟಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇನ್ನೇನೋ ಕತೆ ಕೇಳುವ, ಕಥೆಗಾಗಿ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿಯುವ ದಿನ ಸನಿಹದಲ್ಲಿದೆ… ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ‘ಕತೆಗಳ ಕಂಠಪಾಠ’ ಮುಗಿಸಬೇಕು.. ನನ್ನಮ್ಮನಂತೆ ಕಥೆ ಹೇಳಬೇಕು…