ಕೃಪೆ :ಕುಂಟಿನಿ

ಕಣ್ಣುಗಳೇ ನಿಮಗೆ ವಂದನೆ..
ಹುಟ್ಟಿದೊಡನೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು
ಅರೆ ಕಾಲ ಈ ಲೋಕದ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಉಳಿಸಿಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ.
ಹಾಗೆ ನೀವು ತೆರೆಯದೇ ಇದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಮೊದಲು ಕಂಡದ್ದು ನನ್ನ ಅಮ್ಮ.
ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಾನು ಕಾಣಬೇಕಿತ್ತು ಆ ದಾದಿಯ ಮೊಮ್ಮ
ಅಥವಾ ಆ ಡಾಕ್ಟರನ ಕರ್ಮ.
ಕಣ್ಣುಗಳೇ ನನಗೆ ಅಕ್ಷರವ ಕಾಣಿಸಿದ್ದು ನೀವು.
ನೀವು ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾಣಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ತಾನೇ ನಾನು ಇಂದು ಕವಿಯಾಗಿರುವುದು
ಪಂಡಿತನಾಗಿರುವುದು
ಪಾರಂಗತನಾಗಿರುವುದು
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಲೊಳಲೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವುದು
ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಹೆದರುವುದು
ಅಮ್ಮನ್ನು ಗದರುವುದು
ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಏನೇನೂ ನಾಲೇಜು ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಬೈಯುವುದು
ಅಮೇರಿಕಾವೇ ಸ್ವರ್ಗ ಎಂದು ನಂಬಿರುವುದು.
ಕಣ್ಣುಗಳೇ ನೀವು ನನಗೆ ಕಾಡನ್ನು ತೋರಿಸಿದಿರಿ.
ಹಾಗಾಗಿ ನನಗೆ ಬೆಂಗಾಡು ಸುಡುಸುಡು ಎನಿಸುವುದು
ಹಕ್ಕಿಗಳ ಪುಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿದ ಶಿಲ್ಪ ಕಾಣುವುದು
ಕಣ್ಣುಗಳೇ ನನಗೆ ಬಾನನ್ನು ಕಾಣಿಸಿದಿರಿ
ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತಾ ಎಂದು ದೃಷ್ಟಿಯ ಜೊತೆ ಸವಾಲನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದಿರಿ
ಅದಕ್ಕೇ ತಾನೇ ನಾನು ಈಗಲೂ ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲಿನ ಜೊತೆ ಪಲ್ಲಂಗ ಏರುವುದು
ಹಗಲಿನ ಸೂರ್ಯನ್ನು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ದೂಡುವುದು
ಕಣ್ಣುಗಳೇ ನನಗೆ ಹುಡುಗಿಯರ ಚೆಲುವನ್ನು ಕಲಿಸಿದಿರಿ
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಕದ್ದೆ
ಎದೆಯೊಳಗೆ ಗುಡಾರವನ್ನು ಇಟ್ಟೆ
ಚಪ್ಪರದ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಮೆದ್ದೆ.
ಕಣ್ಣುಗಳೇ ದೇವರನ್ನು ನೀವು ಕಾಣಿಸುವಿರಾ?
ಮುಚ್ಚಿ ಕೂರುವೆನು ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ತರುವಿರಾ?
ಕಣ್ಣುಗಳೇ ನೀವು ಇರದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ
ನಾನು
ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು.
ಬೆಳಕಿನ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು.