ಉಷಾ ನರಸಿಂಹನ್

ಹೊಂಗೆ ಚಿಗುರಿದೆ ಹೊಸತು…
ಯುಗಾದಿಗೆ ಹಸಿರುಟ್ಟು ಹೂತು
ಹಳೆಯ ಕಹಿಯನು ಮರೆತು !
ಮೈಬೋಳಾಗಿಸಿದ ಶಿಶಿರ ಇಷ್ಟೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ !
ಚಾಚಿದ ಕೊಂಬೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಕೊಡಲಿ ಖದರಿಲ್ಲ;
ಕೊಂಬೆಯೆಲೆಮನೆಯಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿ ಮೊಟ್ಟೆಯ ಕಬಳಿಸಿದ
ಹಾವಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ದ್ವೇಷ ಮರೆಯಾಗಿದೆ !
ಮೈಮೇಲಣ ಹಣ್ಣೆಲೆಗಳು ಉದುರಿದಾಗ
ಹರಿದ ಕಂಬನಿ ಒರೆಸಿ ಹೋಗಿದೆ…

ಇಣಚಿಗಳ ಕೊಂಡಾಟ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾರಾಟ
ಎಲ್ಲವೂ ಮುದ್ದು ವೃದ್ಧ ಮರಕ್ಕೆ !
ಮೈತುಂಬ ಹಸಿರುಟ್ಟ ಟೊಂಗೆಯಲಿ
ತನಿಗಾನವೇಳಿಸುವ ಇನಿಗೊರಳನು
ಸುಖಿಸುವಂತೆಯೇ ಸಖನಾಗುತ್ತದೆ ಕರ್ಕಶ ಕಾಗೆಗು !
ಮೈಮೇಲೆಲ್ಲ ಹರಿವ ಹುಳಹುಪ್ಪಟೆಗಳಿಗೆ
ಅಪ್ಪಟ ಪ್ರೀತಿಯಾಗುತ್ತೆ ಮರ;
ದೇವರಲ್ಲೊಂದು ವರ ಕೇಳಿತ್ತಂತೆ ಮರ !
ಎಲ್ಲವನು ಮರೆತು ಬದುಕಾಗಿಸು
ಬದುಕಾಗುತ್ತ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಕಲಿಸು ಅಂತ !