ಉದಯ ಗಾಂವಕಾರ

ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಹನೆಯಿಂದ ಕಾದಿದ್ದರೆ
ಆ ಮೊಗ್ಗು ಬಿರಿದು ಹೂವಾಗುವುದನ್ನು
ನೋಡಬಹುದಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ
ಚಪ್ಪಲಿಯಿಲ್ಲದ ಆ ಮುದುಕನ
ಒರಟು ಪಾದಗಳು
ನನ್ನ ಕಣ್ ಸೆಳೆದವು.

ಮರಗಿಡಗಳ ಸಂದಿಯಿಂದ
ನುಸುಳಿಹೋಗುವ ಗಾಳಿಯ
ನಿಟ್ಟುಸಿರನ್ನು ನಾನೂ
ಆಲಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ;
ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಿಂದ ಕೇಳಿಬಂದ
ಆಕ್ರಂದನವೇ ಕಿವಿಗಳನ್ನು
ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು.

ಆಕೆಯ ಮುಂಗುರುಳ
ಲಾಸ್ಯವನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ
ಹಿಡಿದಿಡಬೇಕೆಂದು
ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ
ದುಗುಡ ತುಂಬಿದ ಮುಖದ
ಆ ಮಹಿಳೆ ಎದುರಾದಳು.
ದೂರದೂರಿನ ಆಕೆಯ
ಮಗನಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯೆಂದಳು.

ಧ್ಯಾನಸ್ಥನಾಗಬೇಕೆಂದಾಗೆಲ್ಲ
ಲೋಕದ ಅಶಾಂತಿ
ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವುದು-
ಶೀತ, ಕೆಮ್ಮು
ಗುಡುಗು ಮಳೆ, ಬಿಸಿಲಿನಂತೆ.
ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವುದೊಂದು
ಧ್ಯಾನವೆಂದು ಯಾರೋ
ಹೇಳಿದ್ದ ನೆನಪು
ಅಥವಾ
ನಾನೇ ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು.

ಕಟಾವಿಗೆ ಬಂದ ಬೆಳೆ
ಅಕಾಲದ ಮಳೆಗೆ
ನೆಲಕ್ಕೊರಗಿದಾಗ
ಬೆಳೆದಾಕೆ
ಧ್ಯಾನಿಸಲಾರಳು.