ಬೆಳದಿಂಗಳು 

ಸತ್ಯಮಂಗಲ ಮಹಾದೇವ

ಹೆಜ್ಜೆಮೇಲೆ  ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ಬರುವಾಗ
ಹಂಸದಂತೆ ಬಂದಳು
ಚಂದಿರನ ನಾಚಿಸುವಾ ಬೆಳದಿಂಗಳು

ಕೇಶರಾಶಿ ಹರಡಿರಲು ಎದೆಮೇಲೆ
ಸೂಜಿ ಮನೆಯ ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ ರತಿ ಲೀಲೆ

ಸೀರೆಯಲಿ ನೀರೆಯನು
ನೋಡುತಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳು
ರೆಪ್ಪೆಬಡಿದು ನಿಂತವು
ನಾಚಿ ಮೈಯ ಮರೆತವು

ತುಟಿಯ ರಂಗು ಕಂಡ ತುಟಿಯು
ಕಟಿಯ ಸಂಗ ಬಯಸಿತು
ರಂಗನಿಟ್ಟು ರಂಗೋಲಿಗೆ
ಪ್ರೇಮದಂತೆ ಸೆಳೆಯಿತು

ಮೂಗುತಿಯಲಿ ಪಂಚಪ್ರಾಣ
ಕಂಡ ಉಸಿರು ಅರಳಿತು
ಧಾವಿಸುತ ಓಡೋಡಿ
ಬೆರೆಯಲು ಮನ ಕಾಡಿತು

ಬೆರಳುಗಳಲಿ ನಾದ ವೇದ
ಅವಳ ಮೈ ಸೋಕಲು
ಮೋಡ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಂತೆ
ಮಳೆಯ ಜತನ ವಸುವಿಗೆ
ಅವಳೇ ಅವನ ಭೂಮಿಕೆ

ಬಾಹುಗಳು ಹಾತೊರೆದವು
ಅವಳ ತೋಳ ತೆಕ್ಕೆಗೆ
ತಬ್ಬಿ ಹಿಡಿದು ಚುಂಬಿಸಲು
ಮೋಹ ಮಾಯೆ ಮೆರೆಸಲು

ಮಿಲನ ಎಂದೋ
ಮೋಹ ಮಾತ್ರ ಮಾಧವನನು ಅರಸಿದೆ
ರಾಧೆಗೊಂದೇ ಕನಸು
ಮಿಕ್ಕಿ ಮೀರಿ ಉಳಿದಿದೆ.