ಎನ್ ರವಿಕುಮಾರ್ / ಶಿವಮೊಗ್ಗ
ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ಕುಕ್ಕೆ ಇರಿಕಿಕೊಂಡು
ತುಂಡು ಕಬ್ಬಿಣ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ಕು, ಸೀಸದ ಚೂರುಗಳ
ಅಯುತ್ತಾ ಅಲೆದಲೆದು ದಣಿಯದೆ ದುಡಿದ ನನ್ನವ್ವ
ಬೇವ ನುಂಗಿ ಬೆಲ್ಲವ ಬಾಯ್ಗಿಟ್ಟು ಬದುಕಿಸಿದವಳು.
ತನ್ನೊಳಗೆ ತಾನೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು
ಒಲೆ ಮುಂದೆ ಒಲೆಯಂತೆ
ಹಸಿ ಪುಳ್ಳೆಗಳ ಉರಿಕೊಟ್ಟು ಉರಿಸುತ್ತಲೆ
ಕಣ್ಣ ಕೆಂಡದಲ್ಲಿ ಹೋಳಿಗೆ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮುಗಿಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲು ಕವಿದಾಗ
ಬಾಚಿ ಕವುಚಿಕೊಂಡು
ತಣ್ಣನೆಯ ಚಂದ್ರನ ತೋರಿ
ತಂಪಾದ ಕಡಲು ಅವಳು
ಅವಳೆಂದರೆ ನಿತ್ಯ ‘ಉಗಾದಿ’
ಬಹಳ ಸುಂದರ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವ
Very Nice…
Very touching.
ಅದ್ಭುತ ಕವಿತೆ,ಅವ್ವನ ಮಾಡಿಲ ನೆನಪಿಸಿದಂತಿತ್ತು.
ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ಪ್ರಭಾವ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಗೂ ಬೀಳಲಿ.
ಹಿಡಿಸಿತು. ಧನ್ಯವಾದಗಳು