ಅವನು – ನಾನು
ಎಂ ಆರ್ ಕಮಲ
ಅವನು : ಸುಡುಸುಡು ಕೆಂಡ
ನಾನು : ಉಡಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡವಳು
ಮಂಜುಗಡ್ಡೆ
ಅವನು : ಬೇಗುದಿಯನ್ನೊತ್ತಿ ನಗೆ
ಚಿಮ್ಮುವ ಹುಡುಗ
ನಾನು : ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ಅಳುವ; ಅತ್ತು
ರಂಪಾಡಿಸುವ ಹುಡುಗಿ
ಅವನು : ಅಪರಿಚಿತ ನಾಡು ನಗರದಲ್ಲೂ
ಎಗ್ಗು ಸಿಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಅಲೆವ ಅಲೆಮಾರಿ
ನಾನು : ಸ್ವಂತ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೂ ಕಳೆದು
ಹೋಗುವ ಕವಿತೆ
-2
ಅವನು –
ಮೌನ ಅಂದರೆ ಹಾಡು
ಮಾತು ಅಂದರೆ ಕವಿತೆ
ನೆನಪು ಸಣ್ಣ ಕಥೆಯ ಹಾಗೆ
ವಿವರ, ಸ್ಫಟಿಕಸ್ಪಷ್ಟ.
ನಾನು –
ಹಾಡು ಅಂದರೆ ಪಾಡು
ಕವಿತೆ ಅಂದರೆ ಬರಿ ಮಾತೆ
ನೆನಪು – ಕಾವ್ಯದ ಹಾಗೆ
ಅಮೂರ್ತ, ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಶಬ್ದ ಚಿತ್ರ
ಅವನು :
ಭಾವುಕ –
ಪುಟ್ಟಾಣಿ ನೋವಿಗೂ ಮಿಡಿವ ಹುಡುಗ
ಜುಗ್ಗ-
ಗುಜರಿ- ವಸ್ತುವಿಗೂ ಚೌಕಾಸಿ ವ್ಯಾಪಾರಿ
ಪಾದರಸ –
ನೃತ್ಯ, ನನ್ನ ಸೆಮಿನಾರು –
ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಹಾಜರು
-3
ನಾನು :
ಕವಿ
ಗೆಳೆಯರೆದುರೂ ಕವಿತೆ
ಓದಲು ಕಂಪಿಸುವ ಹುಡುಗಿ
ಪೆದ್ದು –
ಅಗ್ಗದ್ದಕ್ಕೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೊಗ್ಗದಕ್ಕೆ
ಒಂದಕ್ಕೆರಡು ತೆರುವ ಧಾರಾಳಿ.
ಏಕಾಂಗಿ –
ಕಾವ್ಯಗತಿ, ವೀಣೆ ಶ್ರುತಿ,
ನರ್ತನದ ಜತಿಗಷ್ಟೆ ಜೊತೆಗಾತಿ
-4
ಅವನು-
ಮುಂಜಾವಿನಿಬ್ಬನಿಯಂತೆ
ಮುಂಗೋಪಿ – ಕರಗುತ್ತಾನೆ
ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿಯ ನಗೆ,
ಹೊಳಪಿಗೆ.
ನಾನು –
ಕಡಲ ಒಡಲ ಕೆಂಡ –
ಶಾಂತಳಾಗುತ್ತೇನೆ
ಚಂದ್ರಕರಗಳ ಮೃದು ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ
ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿನ ಹೋಲಿಕೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು…
ಅವನು : ಅಪರಿಚಿತ ನಾಡು ನಗರದಲ್ಲೂ
ಎಗ್ಗು ಸಿಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಅಲೆವ ಅಲೆಮಾರಿ
ನಾನು : ಸ್ವಂತ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೂ ಕಳೆದು
ಹೋಗುವ ಕವಿತೆ … Adbhutha!
ಸ್ವಂತ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೂ ಕಳೆದು
ಹೋಗುವ ಕವಿತೆ
thumaba ista aithu:)
Innoo olleya ‘form’ nalliddeera medam! nijavada kavigalu yavatthoo ‘form’ kaledukollalla!