ಗೀತಾ ಜಿ ಹೆಗಡೆ, ಕಲ್ಮನೆ

ಹೊಸ ವರ್ಷ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ, ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ,ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ನೋಡಿದರೂ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆದೇ ಸುದ್ದಿ.  ಅಲ್ಲೋಗ್ತೀವಿ ಇಲ್ಲೋಗ್ತೀವಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಅಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿ.  ಥೊಥೊ..ಇದೆಂತಕೊ ಭಯಂಕರ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೂ ಹೊಕ್ಕು ಒಳಗೊಳಗೆ ಕೂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ತಲೆ ತಿಂದು ಮಾಡೊ ಕೆಲಸದ ಕಡೆಗೂ ಗಮನ ಇಲ್ಲದೇ ಮಾಡಿದ ಅಡಿಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಎಪರಾ ತಪರಾ ಆಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬಯ್ಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ ನೀ ಮಾಡಿದ್ದು ನೀನೇ ತಿನ್ನು.  ಇದೇನು ಅಡಿಗೇನಾ?  ಏನಾಗಿದೆ ನಿನಗೆ? ಮಾರಾಯ್ತಿ ಹೇಳು ಅದಾರು? ಎಜಮಾನ ಉವಾಚ!

ಬಿಡ್ತೀನಾ?  ಈ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕಾಗೇ ಕಾದಂತಿತ್ತು ಮನಸ್ಸು.  ಎಂತಕ್ಕಂದ್ರೆ….ಇಲ್ಲೂ  ಅದಕ್ಕೊಂತರಾ ನಾಚಿಕೆ…….ಹೇಳಲೂ ಆಗದೆ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೇ ಮಂಡಿಗೆ ತಿಂದೂ ತಿಂದೂ ಹೊರಗಾಕುವ ಗಡಿಯ ತುದೀಗೆ ಬಂದು ಕಾದು ಕುಳಿತಂತಿತ್ತು.  ಆದರೂ ಹೇಳಲೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ವೈಯ್ಯಾರ ಸ್ವಲ್ಪ.  ಮೆತ್ತಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬೆಕ್ಕು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಲು ಕುಡಿದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ ನಾನೂ ಅರುಹಿದ್ದೆ ; ರೀ…..

ಏನೆ ಅದು? ಅಲ್ಲೆಂತಾ ಮಾಡ್ತಿರೋದು? …

ಪಾಪ! ಗನಾ ಚಾನರೂ ಮಾಡಿ ತರಬಹುದೆಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂತೊ ಏನೊ.  ನಾನೊ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಟ್ಟೆ ಒರೆಸೊ ನೆವದಲ್ಲಿದ್ದೆ.  ಏನಿಲ್ಲಾ….ನಾವೂ ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ಹೊಸ ವರ್ಷಾಚರಣೆಗೆ ಅಂದೆ.

ಅಲ್ಲೆಂತಾ ಮಾಡೋದು?  ಪಡ್ಡೆ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಸುತ್ತಾಡೋಕೆ ಹೋಗದಲ್ಲಿ.  ಇಲ್ಲೇ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡು.  ಸುಮ್ಮನೆ ಗಲಾಟೆ.  ಕುಡುಕರ ತಂಡಾನೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಶಿವನೆ….ಬಿಡುತ್ತಾ ಆಸೆ?  ಅಟ್ಟಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಂತೆ ಅದ್ಯಾವ ಮಾಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.  ಇಲ್ಲ ನಂಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.  ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡಲ್ಲಿ ಚಂದ ಇರುತ್ತದೆ ಹೊಸ ವರ್ಷ.  ಹೋಗೋದೆ ಸೈ ಅಂತ ಪಟ್ಟಿಡಿತು ನನ್ನ ಹಠ.

ಅಲ್ವೆ ಮಾರಾಯ್ತಿ.  ಈ ಮಗಳನ್ನ ಎಂತಾ ಮಾಡೋದು.  ಅವಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋದು ಸರಿ ಅಲ್ಲ.  ನೀ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರ್ತೀಯಾ?

ಅವಳೋ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲು ಮುಂದೆನೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಳು ; ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಮನೆಯ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೆ ತಂಡ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹಾಡು,ಡಾನ್ಸ, ತಿಂಡಿ ವಗೈರೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡೊ ಪ್ಲಾನು.

ಓಕೆ. ನಾನು ಬರಲ್ಲಾ.  ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಪ್ಲಾನು.  ಪ್ಲೀಸ್ ಪ್ಲೀಸ್……ಅಪ್ಪನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮಗಳು ಧಿಲ್ಖುಷ್.

ಆಗಲೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ; ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರಡೋದು,ಯಾವ ಸೀರೆ ಉಡಲಿ? ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ.  ನಾಳೆ ರಾತ್ರಿ ತಯಾರಿಗೆ ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿನೇ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.  ತತ್ತರಕಿ ಅಂತೂ ನಿದ್ದೆ ಬಯ್ಕೋತಾ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂತೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮನೆ ಮುಂದಿನ ರಂಗೋಲಿ ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ರಂಗಾಗಿ ಕಾಣ್ತಿತ್ತು ಹೋಗಿ ಬರೋರಿಗೆ.  ನನಗೋ….ಹಾರೊ ಮಂಗಂಗೆ ಏಣಿ ಹಾಕಿದಷ್ಟು ಉಮೆದಿ.  ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಗಮಗಮ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಅಡಿಗೆನೂ ಥಕಧಿಮಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳ ಹಾಕುವಷ್ಟು ರುಚಿ.  ಪಟ್ಟಾಗಿ ಹಳೆ ವರ್ಷದ ಕೊನೆ ದಿನದ ಊಟ ಅವರಿಗಿಷ್ಟವಾದ ಚಪಾತಿ,ಪಲ್ಯ,ಸಾಂಬಾರು, ಮಗಳಿಗಿಷ್ಟದ ಪಲಾವು ನಂಗಿಷ್ಟವಾದ ಶಿರಾ….ಆಹಾ! ಊಟ ಅಂತೂ ಗಮ್ಮತ್ತೋ ಗಮ್ಮತ್ತೂಊಊಊ….ನಾನೇ ಮಾಡಿದ್ದು… ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹೇಳಿದ್ದು….

ಕೈಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆದು ದೆವರಿಗೆ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಆರೂವರೆಗೆಲ್ಲ ರೆಡಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟೆ.  ಹೊಸಾ ಕೆಂಪು ಸೀರೆಯಲ್ಲಿ ಚಂದ ಕಾಣಬೇಕೆಂದು ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸಿದ್ದು ನಿಜ ಆಯ್ತಾ?  ನಿಲುವುಗನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನೋಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇ ನೋಡ್ಕಂಡಿದ್ದು.
ಒಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಓಡಾಡಿದ್ದೇ ಓಡಾಡಿದ್ದು ಆಸಾಮಿ ಆರೂ ಮುಕ್ಕಾಲಾದರೂ ಪತ್ತೆ ಇಲ್ಲ.  ಮಗಳು ಅವಳ ಪಾಡಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊಣ್ಣಾ ಕೊಟ್ಟಾ ಶುರು ಹಚ್ಕಂಡಂತಿತ್ತು.   ನನ್ನ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡೋದು ಯಾರೂ ಇಲ್ವೆ.  ನಮ್ಮನೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಫೋನಿನಿಂದ ಫೋನು ಮಾಡಿದರೂ ಬಂದೆ ಬಂದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಪದ ಅಷ್ಟೇ.  ಆದರೆ ಬರ್ತಿಲ್ವೆ?   ಮುಖ ಮುದುಡಿ ಮೇಕಪ್ಪು ಮೈಕಪ್ಪಾಗಬಾರದು ಹೇಳಿ ಹುಳ್ಳಗೆ ನಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ.  ಎರಡು ಕನಸು ಸಿನೇಮಾದಲ್ಲಿ ಗಂಡನ ಬರುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನಾ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಕನಸು ಕಾಣಲ್ವೆ ಹಾಗೆ.

ಅಂತೂ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಹಾಜರಾಯ್ತು ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಮ್ಮೆಜಮಾನರ ಪಾದ! …..ಏನೆ ಇದು? …ಹೀಗೊಂದು ರೆಡಿಯಾಗಿದೀಯಾ? …ಎಲ್ಲಿಗೆ?

ಸರಿಹೋಯ್ತು.  ಬೆಳಗಿನವರೆಗೆ ರಾಮಾಯಣ ಕೇಳಿ ರಾಮಾ ಸೀತೆ ಸಂಬಂಧ ಕೇಳ್ತೀರಲ್ರೀ… ನಿನ್ನೆಗೆ ಹೇಳಿಲ್ವಾ?  ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡು….
ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತು ಆಸಾಮಿಗೆ.  ಸರಿ ಮಾರಾಯ್ತಿ ಬಾಯಾರಿಕೆ ಎಂತಾರೂ ಕೊಡು.  ಚಳಿ ಬೇರೆ ನಿಂದೊಂದು…..

ಒಮ್ಮೆ ಗುರಾಯಿಸಿ ಕಷಾಯ ತಂದಿಟ್ಟು ಕುಡಿರಿ ಬೇಗ ಹೋಗೋಣ ಲೇಟ್ ಆಗುತ್ತೆ.  ನಾನು ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡ್ ವೈಭವ ನೋಡಬೇಕು, ಸುತ್ತಾಡಬೇಕು.  ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಇಳಿದು ಆಸೆ ಬಾಲ ಬಡುಕೋತಾ ಇತ್ತು.

ಅಂತೂ ಏಳೂವರೆಗೆ ಮಗಳ ತಂಡಕ್ಕೆ ಬೈಬೈ ಹೇಳಿ ಸ್ಕೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಝಂ,… ಎಂದು ಹೊರಟ್ವಿ ಅಂತಾತು.   ಆ ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡೊ ದೀಪದಲಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಚಂದದ ಹೆಣ್ಣನ್ನೂ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿತ್ತು.  ಲಕಲಕ ಪಕಪಕ ಕಣ್ಣೊಡೆದಂತೆ…ನೀರು ಹರಿದಂತೆ….ಹಾಡುಗಳು ಲಘು ಸಂಗೀತ…ವಾಹನಗಳಿಲ್ಲದ ರಸ್ತೆ ಜನರೂ ಅಷ್ಟಿಲ್ಲದೇ ಬೀಕೋ…. ಅಂತಿತ್ತು.

ರೀ….ಜನನೆ ಇಲ್ಲಾ…….ಇದೇನಾ ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡೂ….ತುಂಬಾ ರಶ್ ಇರುತ್ತದೆ ಅಂದ್ರೀ….ಹೀಗೆ ನನ್ನ ವಟಾ ವಟಾ ಮಾತು ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಮೊದ ಮೊದಲು ನವ ಜೋಡಿಗಳ ನಡಿಗೆಯಂತೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದು  ಸುಮಾರು ದೂರದವರೆಗೂ ನಡೆದೂ ನಡೆದೂ ಕಾಲೂ ಬಿದ್ದೋಯ್ತು, ಉಮೇದಿನೂ ಕಳಚ್ಕೊತಾ ಬಂತು.  ಊಟನರೂ ಮಾಡೋಣ ಅಂದ್ರೆ ನಂಗಿಷ್ಟದ ಒಂದೂ ಹೊಟೆಲ್ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.   ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದ ಬೇಂಚ್ ಮೇಲೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೂತರೂ ಯಾಕೊ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಪಿಚ್ ಅನಿಸಿತು.

ನಾ ಕಂಡ ಅಮರಾವತಿ ವೈಭೋಗ ಇಲ್ಲೆಂತಾ ಇದೆ ಮಣ್ಣು? ಬರೀ ಚಳಿ ಪಿಕ ಪಿಕ ಲೈಟು.  ಎದ್ದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ.  ಕೂತ್ಕಳೆ……ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಅವರ ಮಾತು….

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಜೋಡಿ ಜೋಡಿ, ಗೆಳೆಯರ ಹಿಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬರಲು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಯಿತು.  ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಪ್ ಡ್ರೇಸ್ಸೇ ಹೆಚ್ಚು  ಹಾಕಿದ್ರು.  ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿವರೆಗೆ ನನ್ನೇ ನಾ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ.  ನಾನೂ ಕಪ್ ಮಿಶ್ರಿತ ಸೀರೆನೆ ಉಡಬೇಕಿತ್ತು ಅಲ್ವಾ?  ಡ್ರೆಸ್ ನಾನೂ ಹಾಕೋದು ರೂಢಿ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಕಿತ್ತಲ್ವಾ? ಪೆದ್ದಿ ನಾನು.  ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಬರಬಾರದಿತ್ತು.  ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇ ತಡ ನಡಿರಿ ಮನೆಗೆ ಅಂದೆ.

ಅಲ್ವೆ ತಡಿಯೆ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಹೋಗೋಣ್ವೆ ಅಂತ ಅವರು ಜೋರಾಗಿ ನಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ ಎಂತದೂ ಬ್ಯಾಡಾ.  ನಡಿರಿ ಮನೆಗೆ.  ಕಾಲು ಬಿರಬಿರನೆ ಗಾಡಿ ಇದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು.

“ಏನಮ್ಮಾ ಆಯ್ತಾ ನ್ಯೂ ಇಯರ್ ಪಾರ್ಟಿ?  ಹೆಂಗಿತ್ತು ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡು? ಯಾಕಿಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಂದಿದ್ದು?” ಅಪ್ಪ ಮಗಳು ನಗ್ತಿದ್ರೆ ನಾನಾಗಲೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ತಂಗಳು ಬಿಸಿ ಮಾಡಲು ರೆಡಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ ; ಅದೇನು ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡೋ, ಅದೇನು ಹೊಟೆಲ್ಲೋ, ಅದೆಂತಾ ಡ್ರೆಸ್ಸೋ ….ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಚಂದ.   ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.  ತಿಂದ್ಬಿಟ್ಟು ಟೀವಿನರೂ ನೋಡೋಣ.  ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.  ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಚಾನೆಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ತಟಪಟ ಅಂತ ತಡಕಾಡಿ ಚಂದನಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು.  ವರ್ಷಾಚರಣೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ರೀ….  ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಮಾವನ ಫೋನು ಬರುತ್ತೆ….ಅಂದೆ ಧಿಮಾಕಿನಲ್ಲಿ!

ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಉಮೆದಿ…. ಅದೂ ಎಂ.ಜಿ.ರೋಡಲ್ಲಿ ವರ್ಷಾಚರಣೆ ಗುಂಗು…..ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಹನ್ನೆರೆಡು ಗಂಟೆಗೆ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವ ಮಾಡುವ ಶುಭಾಶಯ ಫೋನಲ್ಲಿ ……ಎಲ್ಲವೂ ಈಗ ನೆನಪಷ್ಟೇ!!

ಆದರೆ ಮಗಳು ಈಗಿನ ಕಾಲದವಳು.  ವರ್ಷಾಚರಣೆ ವರ್ಷ ವರ್ಷವೂ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಆಚರಿಸುತ್ತಿರೋದು ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ ಅಮರಾವತಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು… ಒಂದಿಷ್ಟು ನಕ್ಕು.