ನಾಚಿಕೆ ಮುಳ್ಳು
ಸಂಗೀತ ರವಿರಾಜ್
ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮುನಿಯೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯ
ಎಲ್ಲರೊಳಗೆ ತುಂಬಿ
ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು
ಅರೆಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಅರಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ
ಮುದುಡಿದ ನೆನಪೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ ತನ್ನೊಳಗೆ!!
ಮಾತಿನ ಮೊನಚಿಲ್ಲದ
ಮೌನದ ಮುಳ್ಳು
ಮನುಷ್ಯ ದಳ್ಳುರಿಯು ನಾಚುವಂತೆ………………
ಯಾರ ಉಸಾಬರಿಯು ಬೇಡವೆಂಬಂತೆ
ನೆಲದಲ್ಲಿಯೆ ಸೊಂಪಾಗಿ ಹಬ್ಬಿ
ಹೀಚು, ಹೂವು ಕಾಯಿಗಳ ಬೆಳಗಿ
ತನಗೆ ತಿಳಿಯದೆಯೆ ಹೋಗುವರ ಆಕರ್ಷಿಸಿ
ಸ್ಪರ್ಶಿಸದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು
ಬಾರದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ
ಚಡಪಡಿಕೆಯ ಹಾಸಿಗೆ!
ಅರಿಯದೆ ಮುಟ್ಟಿದರು
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಚಿತ್ತ
ಮುಟ್ಟದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡದ ಸಂತ!
ಮುಳ್ಳಿದ್ದರು ಮುಟ್ಟಿದವರ
ಚುಚ್ಚಿ ನೋಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ!
ಮೃದು ಹೃದಯಿ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ
ತಿಳಿದೇ ಇಲ್ಲ
ಸಜ್ಜನರ ನಡುವೆಯು
ತುಳಿದು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸುವವರು ಇರುತ್ತಾರೆಂದು!
ಮನುಷ್ಯ ನೆರಳು ಬೀಳಬಾರದೆಂಬ
ಹಪಾಹಪಿಯ ನಡುವೆಯು
ಹೆಚ್ಚು ಒಳ್ಳೆಯತನ ಬೇಡವೆಂದು
ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಬಿಗುಮಾನ ತೊರೆದು
ನಾನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಸಂಯಮ ಮೀರಿ………………..
nice
very very nice poem sangeeta avare…koneya naalku saalugagLu matte matte odide…
koneya saalugalu thumbaane hidisithu sangeetha.chennagide kavite
manushyara neraluu beelabaradeba hapa hapi ee saaluagalu aspashta anisuttave.hage hecchu hecchu ‘!’ chihnegalu kuuda anagatya..sahajavaagi kavite odhisikolla beku..kavi taane taanagi vismayakke ottaayisuvante intha chihne padhe padhe balhasabaradu.yochisi.adhelladara aacheyuu naachike mullhu hosatannu hidiyalu prayatniside.