ವಸುಂಧರಾ ಕದಲೂರು
ಹೆಸರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಜ್ವಾಲಾಗ್ನಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ
ಆದರೂ ಉರಿದು ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತಾ
ಮತ್ತೆ ಫೀನಿಕ್ಸಿನಂತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತೇವೆ ನಾಳೆಗೆ.
ಈ ಅವತಾರ ಹೊಸದು; ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯ ಉಡುಗೆ
ದೇವಯಾನಿ ಉಟ್ಟಂತೆ ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ
ಪಾತ್ರವೂ ಬದಲು…
ದಾರಿಹೋಕ ಕಾಮುಕ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ
ನಿತ್ಯವೂ ಬತ್ತಲಾಗುತ್ತಾ, ಮಡದಿಯರಾಗುತ್ತಾ
ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಸೈಡು ಹೊಡೆದುಬಿಡುತ್ತೇವೆಂಬ
ಭಯದಲಿ ದಿನದೂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಸದಾ
ಕಾಯುವ ಊರ್ಮಿಳೆಯರಾಗಿ ಅಡುಗೆ
ಕೋಣೆ ಸೇರಿ ಕನಸು ನೇಯುವುದಿಲ್ಲ;
ಕುಂತಿಯಂತೆ ಇಚ್ಛೆಪಟ್ಟವನನ್ನು ಕರೆದು
ಕೂಡಲಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ..
ಎಲ್ಲಾ ಬರಿಯ ಕಳೆಯುವ ಲೆಕ್ಕ.
ಬದುಕನ್ನೂ, ಕನಸ್ಸನ್ನೂ… ಆಸೆ ಮಾತ್ರ
ಅಂಧ ಆನೆ ಮುಟ್ಟಿದಂತೆ ಕಲ್ಪಿತವನ್ನು
ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ವ ಸಾಕು ಬುದ್ಧಿಯ, ಶರಣಾಗುವ,
ಸರಪಣಿ ಕಟ್ಟಿದ ನಾಯಿ; ಬಿಚ್ಚಿದರೆ
ಪುನಃ ಅಂಡಲೆಯುವ ಸೋಗು
ಕಲ್ಲಾಗಿದ್ದರೂ ಕೊರೆದು ಕಲೆ ಮಾಡುವ
ಶಿಲ್ಪಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವ ಅಹಲ್ಯಾ ಸಂತಾನದವರೇ
ನಾವಾಗಿ ಬಿಡುವ ನಾವಲ್ಲದ ನಾವು; ವ್ಯಾಘ್ರ ಹಸಿವು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಪುಣ್ಯಕೋಟಿ ಗೋವಿನಂಥವರು; ನಿತ್ಯ ಅಗ್ನಿಯೊಡಲು ಹೊಕ್ಕಿ
ಹೊಕ್ಕಿ ಬರುವ ಸೀತೆಯರು..
ತಟ್ಟುವ ಕವಿತೆ ವಸುಂಧರಾ
ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸ್ಮಿತಾ..
ಮಾರ್ಮಿಕ ಕವಿತೆ
ಧನ್ಯವಾದಗಳು..
ವಸುಂಧರಾ ಕದಲೂರು ಅವರು ಬರೆದ – ಹೆಸರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಜ್ವಾಲಾಗ್ನಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ / ಆದರೂ ಉರಿದು ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತಾ /ಮತ್ತೆ ಫೀನಿಕ್ಸಿನಂತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತೇವೆ ನಾಳೆಗೆ/ ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಬಹಳ ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿವೆ. ಜ್ವಾಲಾಗ್ನಿ ಇಲ್ಲದೇ ಉರಿದು ಬೂದಿಯಾಗುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಕಾವ್ಯ
ಹೌದು ನಾವು ನಿತ್ಯ ಸೀತೆಯರು.. ಮಾರ್ಮಿಕ ಕವಿತೆ..