ಅಕ್ಷತಾ ಕೆ

ದಣಪೆಯಾಚೆ…

ನಾವ್ಯ್ಯಾಕೆ ಹೀಗಾದೆವು?

ಗಂಡಸರ ಕಥೆ ಹಾಳು ಬಡೀಲಿ ಬಿಡು ನಾವು ಹೆಂಗಸರ್ಯಾಕೆ ಹೀಗಾದ್ವಿ? ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು. ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ ಹೌದಲ್ಲ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಹೀಗಾದ್ವಿ … 

ಕುವೆಂಪು ಅವರ `ಮಲೆಗಳಲಿ ಮದುಮಗಳು’ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಹೊಲೆಯರ ಆಳು ಸಣ್ಣಬೀರನನ್ನು ಯಜಮಾನಿಕೆಯ ದರ್ಪದಿಂದ ಗೌಡನೊಬ್ಬ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಸಿ ಹೊಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ  ಗೌಡರ ಹೆಂಡತಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಹೊರಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಹೋಗಪ್ಪಾ ಅಲ್ಲಿ ನಡೀತಿರುವುದನ್ನು ತಡೀ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ  ಆ ಭೀಭತ್ಸ ಘಟನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಳಗೆ ಕೂತು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ  ಒಂದು ರೀತಿಯ ನಿಲರ್ಿಪ್ತತೆ ವಹಿಸಿರುವ ಮಗನನ್ನು ಒತ್ತಾಯ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಜಗುಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಾಯಿಗೆ ಆ ದೃಷ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದರ ಭೀಭತ್ಸತೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿಯೇ ತಲ್ಲಣಿಸಿರುತ್ತಾಳೆ. ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಇದು ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಚಚರ್್ಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ದಾಳಿ ನಡೆಯಿತಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದವರು, ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಕೊಟ್ಟವರು, ಅದರಿಂದ ಏನೋ ಸಾಧಿಸಿದವರಂತೆ ಬೀಗಿದವರು, ಅದು ನಾವೆ ಮಾಡಿದ ಕೃತ್ಯ ಎಂದು ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿದವರು ಎಲ್ಲ ಗಂಡಸರೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಖರೇ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೂ ತಾಯಿ, ತಂಗಿ, ಹೆಂಡತಿ, ಎಲ್ಲ ಇದ್ದರಲ್ಲವೇ ಅವರು ಈ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿದರು. ಗಂಡಸರು ಏನೇ ಕೊಚ್ಚಿದರೂ ಮನೆತನದ ಉದ್ದಾರ ಸೂತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವ ತೇಯುವವಳು ಹೆಣ್ಣೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾರೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾರರು ಸ್ವತಃ ಗಂಡಸರು ಸಹ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡು ಭಗವಂತ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಬೇಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬರುವುದು ಆಕೆಗೆ. ಮತ್ತೆ ಭಗವಂತನ ಕಾಣದ ಕೈಯೊಂದು ತನ್ನ ಶಿರದ ಮೇಲೆ ನೆಳಲಿನಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಿಕೆಯಿಟ್ಟವಳು ಅವಳೇ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಅವಳು ಬೇಡುವ ದೇವರುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಹೆಸರು ಇರದೇ ಇರಬಹುದು. ಎಂದಿಗೂ ಆಕೆ ಚಚರ್್ಗೆ ಕಾಲಿಡದೇ ಇರಬಹುದು ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ತನ್ನನ್ನು, ತನ್ನ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಮನೆಯನ್ನು, ಆಸ್ತಿಯನ್ನು, ಸಕಲ ಸೌಭಾಗ್ಯಗಳನ್ನು  ಪೊರೆಯಲು ಶಿವ, ಕೃಷ್ಣ, ರಾಮನ ಮೊರೆ ಹೋಗುವೆನೋ ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು  ನಂಬಿರುವ ಅವನ ಮೇಲೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಯಿಡುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಬಹಳಷ್ಟಿರುವರು ಎಂಬುದಂತೂ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ. ದೇವರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಇರಬಹುದು. ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ದೇವರು ಹೆಚ್ಚಿರಬಹುದು ಅವರಿಗೆ ಅವರ ದೇವರೇ ಸರ್ವಶಕ್ತನೂ ಆಗಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ದೇವರ ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತಾರಲ್ಲ ಇದನ್ನು ಈಡೇರಿಸು ಇದನ್ನು ಈಡೇರಿಸು ಎಂದು ಅವರು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ನಂಬಿಕೊಂಡ ದೇವರ ದೇವಾಲಯವನ್ನೆ ನಾಶ ಮಾಡಿದವಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮನಃಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ ಹೋಗುತಿದ್ದ ಮನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯ, ಆತಂಕವನ್ನು ತುಂಬಿದರಲ್ಲ ಆ ಮನುಷ್ಯರು  ಅವರ ತಾಯಂದಿರು, ಹೆಂಡತಿ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿಯರು ಯಾರಿಗೂ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲವೆ ಹಾಗಾದರೆ? ದೇವಾಲಯದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ, ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನೆ ಮರೆತ ನಿನಗೆ, ಬೇರೆಯವರ ನಂಬಿಕೆ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದ ನಿನಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಉಣ್ಣಿಸಿ ಮಲಿನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ ಎಂದು ತಾಯಿಯಾದವಳು ಅಬ್ಬರಿಸಿದ್ದರೆ, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರು ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿದ್ದರೆ, ಹೆಂಡತಿಯಾದವಳು ಸಾತ್ವಿಕ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಗಂಡಸು ಇಂಥ ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗುತಿದ್ದ? ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ಇಂಥ ಹೀನ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಲ್ಲೊಂದು ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಯನ್ನಾದರೂ ಇದು ಹುಟ್ಟುಹಾಕದೇ ಹೋಗುತಿತ್ತೆ?

ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಎಂದಲ್ಲ ಬಾಂಬ್ ಹಾಕಿ  ಅಮಾಯಕರ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವವರಿಗೂ, ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಲಂಚ ಹೊಡೆದು ಬಡವರ ದುಡ್ಡಲ್ಲಿ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುವವರಿಗೂ, ಅಧಿಕಾರವಿದೆ ಎಂದು ದರ್ಪ ತೋರಿಸುವವರಿಗೂ,  ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಜಾತಿ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜನರ ಸಾವು ನೋವಿಗೆ ಪಿತೂರಿ ನಡೆಸುವ ವಿಕೃತ ಮನಸಿನವರಿಗೂ ಅವರ ತಾಯಿ, ಹೆಂಡತಿ, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರು ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದು ಇದನ್ನೆ. ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ನಾವು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಬಾಹ್ಯಾಢಂಬರವನ್ನು ತೊರೆದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಜನ್ಮಗತವಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕಳೆಯದಂತೆ ಪೊರೆಯಬೇಕಲ್ಲ ಅದೆಷ್ಟೆ ಕಷ್ಟವಾದರೂ…

ಮೊನ್ನೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಗೆಳತಿ  ಹೇಳುತಿದ್ದಳು. ನನ್ನತ್ತೆ ಕೆಲಸದ ಆಳುಗಳಿಗೆ ಕೀಳು ಜಾತಿಯವರು ಅಂತ ಸಿಲಾವರದ ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಕಾಫಿ ಕೊಡ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಸ್ಟೀಲ್ ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಕೊಡಿ ಅಂತ ಎಸ್ಟು ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೇಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೊನ್ನೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದು ಇನ್ಮೇಲೆ ಆಳುಗಳಿಗೆ ಕಾಫಿ ಕೊಡೋದೆ ಬೇಡ ಅಂತ ಕೂಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನು ಕೇಳಿದೆ  ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನೀನು ಸ್ಟೀಲ್ ಲೋಟದಲ್ಲಿ  ಕಾಫಿ ಕೊಡ್ತೀಯಾ? ಇಲ್ಲಪ್ಪ  ಅತ್ತೆ ದಿನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಸರ್ತಿ ಕಾಫಿ ಕೊಡ್ತಿದ್ದರು ನನಗಷ್ಟು ಸರ್ತಿ ಒಲೆ ಹಚ್ಚೋಕೆ ಬೇಜಾರು ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ  ಕಾಫಿ ಕೊಡೋದು ಅದೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನದೇನಿದ್ರೂ ತಕರಾರಿದ್ದಿದ್ದು ಸ್ಟೀಲ್ ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಕೊಡಿ ಅಂತ ವಿನಃ ಕಾಫಿ ಕೊಡೋ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ವಲ್ಲ ಅಂದ್ಮೇಲೆ ನಾನ್ಯಾಕೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ಲಿ. ನಾನಂದೆ ಇದರಿಂದ ಕೊನೆಗೂ ಆದ ಸಾಧನೆಯೆಂದರೆ ಹಗಲಿಡೀ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಗೇಯ್ಮೆ ಮಾಡೋ ಆ ಶ್ರಮಿಕರಿಗೆ ದಿನಾ ಕನಿಷ್ಟ ಎರಡು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಸಿಗ್ತಾ ಇತ್ತು ಅದಕ್ಕೂ ಈಗ ಕಲ್ಲು ಬಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಮೇಲೆ  ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ ಆ ಘಟನೆಗೂ  ಏನಾದರೂ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯಾ? ನನಗಂತೂ ಇದೆ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.