ಸತ್ಯಕಾಮ ಶರ್ಮಾ ಕಾಸರಗೋಡು

ಸೀನಿದ ಅಜ್ಜ
ಹಾಗನಿಸುವಂತ ಜೀವಂತ
ನಶ್ಯದ ಡಬ್ಬ
ಒಳಗಿವೆ ಹುಡಿ ಹುಡಿ ನೆನಹುಗಳು

ಕಾಲಾತೀತ ಅವನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದೆಲ್ಲ
ಕತೆ ಹೇಳಲು ಕುಳಿತಿವೆ ಉಳಿದದ್ದೆಲ್ಲ

ಬಾಳ ಸಂಜೆ ಕೈ ಹಿಡಿದ ಸಂಗಾತಿ ಊರು
ಗೋಲಿಗೆ ಸದಾ ನೇತಾಡುವ ಪಾಡು
ಗಟ್ಟಿ ಗೋಡೆಗೆ ಹೊಡೆದ ಚಿಕ್ಕ ಗೂಟಕೆ

ಅವನು ಓದಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ತಲೆಗೆ ಹತ್ತಿದ ಹಾಗೆ
ಧೂಳು ಮೆತ್ತಿದ ಚಾಳೀಸಿಗೆ
ಜ್ಞಾನ ವೃದ್ಧನ ಗಾಂಭೀರ್ಯ

‘ಎಲ್ಲಿಟ್ಟೆ? ಅಲ್ಲಿಟ್ಟೆ! ಇಲ್ಲೇಕಿಟ್ಟೆ?’
ಅರಸುತಾ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಧರಿಸಿದವ
ತರಿಸಿದ ನಗೆಯಲೆ
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಾಲೆ

ಆರಾಮ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಆ ಶ್ರೀರಾಮನ ಪಾದ
ಸೀತೆ ನೀವುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪಿನನಂಟು
ಅಜ್ಜಿಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ತುಂಬಿ ತುಳುಕಿದ
ಕಂಡು ಕೇಳರಿಯದ ಕಾಡಿನ
ಕಂಡೂ ಕಾಣದ ಮರದ
ನಿರುತ್ತರ ಕಾಂಡ

ಸಮರಸವೇ ಜೀವನವೆಂದು ಸಾರಿದ
ವೀಳೇಯದ ಕೆಂಪುಗುಳಿನ ರಸ
ಜಗಲಿ ತುಂಬಾ ಗಲೀಜು
ಸದಾ ಸ್ವಚ್ಛ ಅಂಗಳದಲಿ
ರಂಗವಲ್ಲಿಯ ಬೊಚ್ಚು ಮಂದಹಾಸ

ಆವಾಹಿಸಿದ ಹಾಗಿದೆ ಅವನ ಆತ್ಮ
ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಒಳಗೆ
ಬಾಳ ಸಂಜೆಯಲಿ ನಾವಲ್ಲ ಇವೆಲ್ಲ
ಅವನಿಗೆ ಆಪ್ತವಾಗಿದ್ದ ಹಾಗೆ